Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ


Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*
Από Θεού άρξασθε: Κρίση παγκόσμια, δομικήΕλληνική ιδιομορφία: η χώρα εκποιείται από τους πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης μας(κομπραδόρικης, υποτελειακής, εθνοπροδοτικής).
(…) Ποια δύναμη μπορεί να οργανώσει και να καθοδηγήσει το κίνημα αντίστασης στο νέο καθεστώς υποτέλειας, με προοπτική τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας; Προφανώς: Η Αριστερά! Ποια Αριστερά; Το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑκαι άλλες, διάσπαρτες αριστερές δυνάμεις.
Η καταστροφή προχωρεί με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Στο άμεσο μέλλον θα υπάρξουν ξεσπάσματα των αγανακτισμένων. Θα μπορέσει η Αριστερά να συμβάλει στη μετατροπή του αυθόρμητου σε συνειδητή δράση με καθορισμένο στρατηγικά στόχο; Ποιος θα έπρεπε να είναι αυτός ο στόχος;
Σήμερα η αστική τάξη μας, «από κοινού συμφέροντος με τους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού-διεθνικού κεφαλαίου», έχει αποδεχτεί ένα νέο καθεστώς υποτέλειας: Εκποίηση της εθνικής ανεξαρτησίας, εκποίηση του δημόσιου πλούτου, αστική δημοκρατία που μεταλλάσσεται σε αυταρχική, εντολοδόχο ξένων δυνάμεων.
Νέο ΕΑΜ λοιπόν; Λέγεται και αυτό. Όμως, ας το ξαναπώ: κανείς Άρης δεν θα πάρει σήμερα το καριοφίλι του ν’ ανέβει στο Βελούχι. Τότε κυρίαρχο ήταν το εθνικό. Το ταξικό δευτερεύον, λειτούργησε στα πλαίσια του εθνικού. Σήμερα, κυρίαρχο είναι το ταξικό. Το εθνικό αναδύεται ως παράγωγη αντίθεση. Η άρση αυτής της αντίθεσης προϋποθέτει την άρση της κυρίαρχης. Σήμερα, σε σύγκρουση με τον αντιδραστικό εθνικισμό και τον αναδυόμενο νεοφασισμό, η Αριστερά οφείλει να προτάξει το σύνθημα για ένα νέο, διεθνικό πατριωτισμό. «Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά» τραγουδούσαμε πριν από 70 χρόνια ΕΠΟΝίτες και ΕΑΜίτες. Πανανθρώπινη λευτεριά σήμαινε τότε, έστω και αν δεν λέγονταν ρητά, το κοινό κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας.
Σήμερα, παρά τις ήττες και την καταστροφή, ο σοσιαλισμός παραμένει η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας. Σοσιαλισμός με το κομμουνιστικό κίνημα σε παρακμή; Ας θυμηθούμε όμως τη διαλεκτική της στρατηγικής καιτακτικήςευλυγισία στους άμεσους, επιτεύξιμους στόχους, ανένδοτη προσήλωση στον στρατηγικό. Που σημαίνει:συνεργασίακοινή δράση, σε ένα, δύο, τρία άμεσα ζητήματα. Συνεργασία με δυνάμεις που θα μας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργασία με τους ρεφορμιστές και άλλες ασταθείς δυνάμεις, σε επιμέρους στόχους (Λένιν). Αλλά τότε οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις δεν υπάρχει κίνδυνος να αφομοιωθούν, ειδικά σήμερα από τη σοσιαλδημοκρατία;
Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Αλλά οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις έχουν να επιλέξουν: Συμμαχία με τον εαυτό τους; ιδεολογική «καθαρότητα», αναχωριτισμό ή, αν έχουν τα κότσια, αν έχουν αυτοπεποίθηση, να συμβάλουν κριτικά και πρακτικά στη ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
Ο ΑΜΕΣΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Ας περάσουμε, λοιπόν, στα του οίκου μας. Υπάρχει σήμερα επαναστατική κατάσταση στη χώραΌχι! Ποιος θα έπρεπε να είναι λοιπόν ο άμεσος στόχος; Μέτρα για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίσηςΆρνηση πληρωμής του χρέους.Εκδίωξη της τρόικαςΠροοδευτική ανασυγκρότηση της οικονομίας; Αν αρκεστούμε σε αυτό το ελάχιστο, που και αυτό είναι δύσκολα επιτεύξιμο σήμερα, τότε πρόκειται για καθαρό ρεφορμισμό: όμως αυτός ο άμεσος, τακτικός στόχος, πρέπει να αποτελέσει «στιγμή» μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας που μέσα από την επίτευξη ενδιάμεσων στόχων, θα οδηγεί στο σοσιαλισμό.
Ποιοι θα μπορούσαν σήμερα να είναι οι ενδιάμεσοι στόχοι; Ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα; Ένας από αυτούς: έξω από το ευρώΈξω από την Ε.Ε. Εδώ αρχίζουν οι διαφωνίες. Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι υπέρ της εξόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία του ευρωκομμουνισμού, είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και στην Ε.Ε., με στόχο το μετασχηματισμό της σε «Ευρώπη των Λαών». Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη θέση δεν έχει θεμελιωθεί συγκεκριμένα, επιστημονικά.
Μήπως λοιπόν το όλον ερώτημα τίθεται λανθασμένα; Στην εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στην Ευρώπη του κεφαλαίου, η απάντηση της Αριστεράς πρέπει να είναι η επιστροφή στο έθνος-κράτος, με ό,τι νέους ανταγωνισμούς θα γεννούσε μια τέτοια επιστροφή στον 19ο αιώνα; Ειδικά η ελληνική οικονομία θα είναι βιώσιμη κόβοντας τις οικονομικές σχέσεις και την τεχνολογική εξάρτηση από τις χώρες της Ευρώπης; Μήπως στόχος τηςΕυρωπαϊκής Αριστεράς πρέπει να είναι οι ενωμένες σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ευρώπης; Στόχος που θα επιτευχθεί με το συντονισμό του ευρωπαϊκού εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Το ερώτημα φαίνεται ουτοπικό, επειδή προϋποθέτει την ανάπτυξη, τον συντονισμό, την κοινή δράση και τους κοινούς στόχους του εργατικού κινήματος των λαών της Ευρώπης. Το ερώτημα φαίνεται ουτοπικό. Αλλά αυτό που σήμερα είναι ουτοπία, μπορεί να αποτελέσει την πραγματικότητα του αύριο. Ας θυμηθούμε λοιπόν και τη διαλεκτική δυνατότητας και πραγματικότητας, τη διαλεκτική του δυνάμει και του ενεργεία που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Αριστοτέλη, αναπτύχθηκε από τον Χέγκελ και εμπλουτίστηκε με υλιστικό περιεχόμενο από τον Μαρξισμό και τις σημερινές επιστήμες, φυσικές και κοινωνικές.
Λοιπόν: Κοινή δράση για άμεσους στόχους, κοινό μέτωπο σωτηρίας από ΚΚΕΣΥΡΙΖΑΑΝΤΑΡΣΥΑανένταχτους,κινήματατοπικές οργανώσεις, ως πρώτο βήμα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας μας; Αλλά οι ριζοσπάστες δεν κινδυνεύουν να αφομοιωθούν από την αριστερίζουσα σοσιαλδημοκρατία; Τι λένε λοιπόν οι «αρμόδιοι»; Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Συμμαχώντας λοιπόν με τον εαυτό του, επιμένοντας ότι τίποτα καλό δεν θα υπάρξει για «τον λαό» στα πλαίσια του καπιταλισμού, συμμαχώντας με τον εαυτό του και μόνο, θα κάνει όπως ελπίζει, ένα άλμα από το κενό του σήμερα, στο κενό της αόριστης «λαϊκής εξουσίας». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τη σειρά της, θέτει ως όρο συνεργασίας την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. Αρνείται τη συνεργασία στο όνομα του μεσοπρόθεσμου στόχου. Και παραπέρα. Στο χώρο αυτό κυριαρχεί η άποψη ότι μια τέτοια συνεργασία θα είχε ως συνέπεια να αφομοιωθούν οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις, από τη σοσιαλδημοκρατία, ειδικά από τη δεξιόστροφη ηγεσία του ΣΥΝ. Τόσο τρομερός είναι λοιπόν αυτός ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ και τόσο λίγη εμπιστοσύνη έχουν οι οπαδοί τηςΑΝΤΑΡΣΥΑ στις δυνάμεις τους και στη δύναμη των επιχειρημάτων τους; Τόσο πολύ αγνοούν τη δύναμη της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ;
Τι είναι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ; Το άμεσο πρόγραμμά του είναι ρεφορμιστικό. Υπάρχει όμως ρεφορμισμός και ρεφορμισμός. Κατ’ αρχήν, στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, πολλάκις διατυπωμένος προφορικά και γραπτά είναι οσοσιαλισμός: «σοσιαλισμός με δημοκρατία», πλεονασμός έστω ο δεύτερος όρος, σοσιαλισμός σχεδόν εξίσου αόριστος με τον σοσιαλισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια παγιωμένη κατάσταση; Ακόμα χειρότερα: βαδίζει προς την αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας; Θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ; Οι Κασσάνδρες ξεχνούν και στην περίπτωση αυτή τη διαλεκτική: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυτασικό μόρφωμα. Πεδίο δυνατοτήτων. Υπάρχει η δεξιόστροφη τάση. Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένοι ή τον ψηφίζουν αγωνιστές της Αντίστασης, του εμφυλίου, της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του αντιδικτατορικού κινήματος, των μετέπειτα κοινωνικών αγώνων. Που θεμελιώνεται λοιπόν η άποψη της σύγχρονης Κασσάνδρας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το Νέο ΠΑΣΟΚ, η σημερινή σοσιαλδημοκρατία;
Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορέσει ποτέ να θεραπευτεί από την καταστροφική ασθένεια του πλέγματος σεχταρισμού – οπορτουνισμού; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ξεπεράσει την επαναστατική ρητορεία, και θα θελήσει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αριστερές δυνάμεις; Θα προσπαθήσει, με τις μικρές δυνάμεις της να συμβάλει δημιουργικά στην περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ; Θα θυμηθεί ότι ο ταξικός αγώνας δεν κρίνεται κυρίως από τις επιλογές των ηγεσιών, αλλά από την κίνηση των μαζών;
ΕΝΙΑΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ;
Λοιπόν: Ενιαία επαναστατική διαδικασία με στόχο το σοσιαλισμό. Με ποιες δυνάμεις; Ας δούμε τι έλεγε τότε ο Λένιν: «Μόνο με την πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Δεν θα ήταν απλώς ανοησία αλλά έγκλημα, να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατιές μάζες να έχουν πάρει θέση ή ανοικτής υποστήριξης ή ευμενούς ουδετερότητας» (Λένιν, Άπαντα, Σύγχρονη Εποχή, σ.-41, σ.-68). Η ηγεσία του ΚΚΕ ίσως έχει διαβάσει Λένιν. Αλλά, επί του παρόντος, πρέπει να τον θεωρεί οπορτουνιστή.
Οι δεινοί, πράγματι δεινοί ρήτορες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα ξέρουν τα κλασικά γράμματα. Όμως, επί του παρόντος, δεν τολμούν να βγουν από τον κόσμο των «καθαρών ιδεών»: της κατά Μαρξ, ιδεολογίας. Αλλά: το πρόβλημα είναι στενάπολιτικό και η πολιτική της Αριστεράς είναι απλά εμπειρισμός; Ας θυμηθούμε τον ασπάλακα του Μαρξ, που υπομονετικά σκάβει κάτω από την αστική κοινωνία, προετοιμάζοντας την επαναστατική ανατροπή. Και ας θυμηθούμε τονΓκράμσι και την έννοια της ηγεμονίας: «Το θεωρητικό και πρακτικό αξίωμα της ηγεμονίας, δηλαδή η δυνατότητα μιας τάξης να διευθύνει το σύνολο της κοινωνίας, την οργάνωση και την συναίνεση της ηγεμονίας της, αυτό που είναι το περιεχόμενο της έννοιας της ηγεμονίας, έχει μια γνωσιοθεωρητική εμβέλεια». Για τον Ιταλό κομμουνιστή ηγέτη, η πολιτική συνδέεται οργανικά με την φιλοσοφία: Θεμελιώνεται φιλοσοφικά, και αναδραστικά έχει μια φιλοσοφική εμβέλεια.
Αντίστοιχα, και κατά συνέπεια, στόχος του σοσιαλισμού δεν πρέπει να είναι απλώς η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η φτωχή αυτή, οικονομίστικη αντίληψη εφαρμόστηκε (στο βαθμό που εφαρμόστηκε) και απέτυχε. «Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος». Το χριστιανικό αυτό αξίωμα, πρέπει να ισχύσει κατά μείζονα λόγο σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, που δεν υπόσχεται την ευτυχία στο επέκεινα αλλά εδώ, στη μικρή γη, όπου όπως έλεγε ο νεαρός Μαρξ, «η ύλη άρχισε να σκέπτεται», να αποκτά συνείδηση του εαυτού της. Ο πρώην «υπαρκτός σοσιαλισμός», πρόσφερε στους πολίτες του «τα λίγα γραμμάρια ευτυχίας» (κατά πως λέει ο Ελύτης). Αλλά σοσιαλισμός σημαίνει ριζική αναμόρφωση της κοινωνίας.
Ο Μαρξισμός λοιπόν, εξ ορισμού, έχει μια βασική συνιστώσα: να συγκροτήσει μια ενδοκοσμική ηθική, ιστορική άρνηση του ηθικού κενού του καπιταλισμού. Και τώρα τι; Στις επόμενες εκλογές, που ίσως γίνουν σύντομα, θα κατορθώσει ηΑριστερά μας να συγκροτήσει ένα μέτωπο σωτηρίας με θεμέλιο ορισμένα άμεσα αιτήματα; Θα ανοίξει, ταυτόχρονα ένα δημόσιο, ανοικτό διάλογο για τους μεσοπρόθεσμους στόχους και για τον σοσιαλισμό; Και θα θελήσει να θέσει ως βασικές αξίες του μέλλοντος τον πολιτισμό και μια νέα εγκόσμια ηθική, ελπίδα και κίνητρο για την κοινωνική δημιουργία;
Τέλος: Μια μελλοντική κυβέρνηση της Αριστεράς θα έχει να αντιμετωπίσει την επίθεση και το ψεύδος των μηχανισμών της αστικής τάξης. Θα αρχίσει λοιπόν η Αριστερά μας να προετοιμάζεται οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά και ηθικά, για την σύγκρουση που επίκειται; 

*Δημοσιεύθηκε στο «Δρόμο της Αριστεράς το Σάββατο 14 Ιουλίου 2012. Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας.
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012.

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

ΣΥΡΙΖΑ:Νοσοκομείο Πύργου ΤΡΑΓΙΚΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ‏



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου Πύργου Ζήτησε  ο ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας με θέμα  την κατάσταση πού έχει δημιουργηθεί στο Νομαρχιακό Νοσοκομείο Πύργου. Το αίτημα που απευθύνεται στον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου έχει ως εξής :

Προς τον Πρόεδρο του Δημοτ. Συμβ . Πύργου
Κύριε Πρόεδρε,
σας γνωρίζουμε ότι στις 6 Ιουλίου κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε το Νομαρχιακό Νοσοκομείο Πύργου και είχε επαφές  με την διοίκηση και το προσωπικό. Δυστυχώς η ενημέρωση επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους, που ήδη είχαν γίνει γνωστοί στην κοινωνία της πόλης μας και του νομού. Η κατάσταση στο νοσοκομείο χαρακτηρίζεται και επισήμως πλέον τραγική. Το μεγαλύτερο νοσηλευτικό ίδρυμα στο νομό αδυνατεί να λειτουργήσει τόσο στο σύνολο, όσο και σε ιδιαίτερα κρίσιμους τομείς , όπως είναι η καρδιολογική κλινική με την ΜΕΘ και η μονάδα τεχνητού νεφρού. Τόσο η έλλειψη προσωπικού, όσο και η ανεπαρκής χρηματοδότηση οδηγούν το ίδρυμα να κατεβάσει ρολά στις 15 Ιουλίου, όπως αρμοδίως δηλώθηκε στην αντιπροσωπεία μας.
 Κατόπιν τούτου και χωρίς να παραγνωρίζουμε το γενικό πλαίσιο χάους μέσα στο οποίο βυθίζεται η χώρα από τις αδιέξοδες πολιτικές σε όλους τους τομείς και επειδή πέρα από την αντίθεση και τον αγώνα ενάντια σ’ αυτές τις κεντρικές πολιτικές  είμαστε υποχρεωμένοι να δρούμε και τοπικά, θεωρούμε ως απαρχή μιας σειράς συνεχόμενων και κλιμακούμενων αγώνων την ΑΜΕΣΗ σύγκλιση του Δημοτικού Συμβουλίου, παρουσία φορέων και συλλόγων του τόπου, για την αντιμετώπιση του ζωτικού αυτού προβλήματος και τον προγραμματισμό των δράσεων .
ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ   Νομού Ηλείας

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης: «Πωλείται η Ελλάς»!


     Του  ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ Σαράντου
         Αναπληρωτής Πρόεδρος
  της Διοίκησης του Ε.Κ.Αρκαδίας


Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και οι ιδιωτικοποιήσεις, ακόμα και του νερού, θα είναι η «ναυαρχίδα» των μνημονιακών πολιτικών που θα εφαρμοστούν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα με ανυπολόγιστες συνέπειες σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο σύμφωνα με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με την κυβερνητική επιχειρηματολογία, υποτίθεται ότι η επιλογή αυτή αφενός θα προσδόσει αξιοπιστία στην κυβέρνηση ώστε να επιτύχει ευνοϊκότερους όρους κατά την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (η οποία μεταφέρεται για πολύ αργότερα) και αφετέρου οι ιδιωτικοποιήσεις θα βοηθήσουν στην ανάταξη της ελληνικής οικονομίας καθώς θα προσελκύσουν μεγάλες επενδύσεις που θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας κλπ. και το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων δεν συνιστά ξεπούλημα αλλά αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, που μπορεί να αποτελέσει κρίσιμο αναπτυξιακό εργαλείο.
Σε σχέση με αυτά, επισημαίνουμε τα εξής:  
Δεν πρόκειται για αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας αλλά για εκποίηση και ξεπούλημα διότι αυτό ακριβώς σημαίνει ιδιωτικοποίηση: το ελληνικό δημόσιο πουλάει και ιδιώτες επενδυτές αγοράζουν, με στόχο μελλοντικά κέρδη. Αυτό το ξεπούλημα λαμβάνει μάλιστα χαρακτηριστικά πλιάτσικου λόγω της παρατεταμένης και βαθειάς ύφεσης των τελευταίων χρόνων.
Οι ιδιωτικοποιήσεις στερούν το ελληνικό δημόσιο από πολύτιμα αναπτυξιακά εργαλεία διότι αφενός εκποιούνται δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί όπως η ΔΕΗ και παλαιότερα ο ΟΤΕ που το αντικείμενό τους είναι στρατηγικής σημασίας για κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια και αφετέρου το κεφαλαιώδες ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, είτε σε εθνικό είτε σε τοπικό επίπεδο, ανατίθενται στις δυνάμεις της αγοράς οι οποίες, όπως απέδειξε ακόμη μια φορά το διεθνές παράδειγμα της καταστροφής που προκάλεσε η δράση των ιδιωτικών τραπεζών, αποδεδειγμένα αδυνατούν να διαδραματίσουν τέτοιον ρόλο.
Οι ιδιωτικοποιήσεις στερούν το ελληνικό δημόσιο από πολύτιμα δημόσια έσοδα, που επιπλέον είναι διαχρονικά, χάριν μιας πρόσκαιρης αντιμετώπισης του (ούτως ή άλλως μη βιώσιμου) δημόσιου χρέους. Για παράδειγμα, σχεδιάζεται το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ που είναι μια υπερκερδοφόρος επιχείρηση, πράγμα που σημαίνει σκανδαλώδεις απώλειες μεσο-μακροπρόθεσμα για το δημόσιο ταμείο (αλλά και απώλεια της δυνατότητας για υπεύθυνη πολιτική στον κοινωνικά ευαίσθητο τομέα των τυχερών παιχνιδιών).
Με τις ιδιωτικοποιήσεις χάνονται πολύτιμα εργαλεία κοινωνικής πολιτικής και κυρίως δυσχεραίνει μέχρι εξαφανίσεων η δυνατότητα πρόσβασης όσων έχουν ανάγκη στις συναφείς υπηρεσίες και αγαθά. Για παράδειγμα, η ύπαρξη μιας δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρικού, μεταξύ άλλων, διασφαλίζει την πρόσβαση στην ηλεκτρική ενέργεια για μεγάλες κοινωνικές ομάδες που σε διαφορετική περίπτωση θα αδυνατούσαν να πληρώσουν, πράγμα που θα μετέτρεπε την φτώχεια τους σε απάνθρωπη, πλήρη εξαθλίωση. Ας αναλογιστεί κανείς τι πρόκειται να συμβεί αν δυσχεράνει η πρόσβαση όχι μόνο στην ηλεκτρική ενέργεια, αλλά και τις τηλεπικοινωνίες, το νερό, τα μαζικά μέσα μεταφοράς κλπ. Επομένως, με τις ιδιωτικοποιήσεις δεν σταματά η κατεδάφιση κοινωνικών δικαιωμάτων που επιφέρουν οι μνημονιακές παρεμβάσεις (περικοπή μισθών και συντάξεων, διάλυση του κοινωνικού κράτους, αποδιάρθρωση εργασιακών σχέσεων κλπ) αλλά ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: η κατεδάφιση αυτή ολοκληρώνεται.
Οι ιδιωτικοποιήσεις υποβαθμίζουν την ποιότητα των αντίστοιχων υπηρεσιών και αγαθών αφού οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, σε αντίθεση με τις δημόσιες, στοχεύουν αποκλειστικά και μόνο στα κέρδη και την αύξησή τους.
Η διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων δημιουργεί μια τεράστια εστία διαφθοράς και διαπλοκής, μια μήτρα σκανδάλων  (αδημονία γνωστών και άγνωστων επιχειρηματικών κύκλων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, κλπ).
Για το συνδ. κίνημα αποτελεί πρωταρχικό αίτημα η ανάγκη της πλήρους δημόσιας ιδιοκτησίας και ελέγχου του συνόλου του στρατηγικού τομέα των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών της χώρας, ώστε με την ανασυγκρότηση τους να παίξουν κεντρικό ρόλο για την ανακοπή του υφεσιακού κατήφορου και τη διασφάλιση μιας διεξόδου από την κρίση σε προοδευτική και αναπτυξιακή κατεύθυνση.
Η αντίσταση στο επικείμενο πλιάτσικο του δημοσίου πλούτου απαιτεί την άμεση δράση του σ.κ και όλων των κοινωνικών φορέων για να για το αποτρέψει τις πολιτικές εκποίησης της χώρας και υπεράσπισης του δημόσιου συμφέροντος.

Η δημόσια υγεία καταρρέει



Επίσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στο νοσοκομείο Πύργου

Αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας από τους Μαρία  Κουτσούκου, Βάσω Καλατζή, Πάνο Βεργέτη, Τάκη Γεωργόπουλο, Κυριάκο Μπίστα και Γιάννη Καραμάνη, επισκέφτηκε χθες το νοσοκομείο Πύργου, στο οποίο είχε συναντήσεις με τον πρόεδρο των γιατρών Δ. Κιντή και την διοικήτρια Ε. Φιλιπποπούλου.
Μετά από εκτενή και ειλικρινή ενημέρωση διαπίστωσε ότι ένα μέλλον χωρίς δημόσια υγεία ξημερώνει για όλους τους κατοίκους του νομού μας. Το ΕΣΥ καταρρέει κάτω από τις δραματικές ελλείψεις υλικών, εξοπλισμού και κυρίως προσωπικού.
Οι εργαζόμενοι εξαθλιώνονται μισθολογικά και εργασιακά. Η μείωση των δημόσιων δαπανών υγείας σε τριτοκοσμικά επίπεδα οδηγεί σε πλήρη απαξίωση το ΕΣΥ. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αφού διέλυσαν τους φορείς πρόνοιας, προωθούν την άλωση του τομέα υγείας, ενισχύοντας τον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα που αναπτύσσεται παρασιτικά και αποτελεί το βασικό ρυθμιστή πολιτικής της υγείας. Η υποχρηματοδότηση δεν επιτρέπει την κάλυψη κενών θέσεων γιατρών και νοσηλευτών, με συνέπεια το κλείσιμο μονάδων και τον περιορισμό κλινών, καθόσον δεν μπορούν να καταρτισθούν ασφαλή προγράμματα εφημεριών. Κάθε δομή κοινωνικής πρόνοιας βρίσκεται υπό διωγμό.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ προτεραιότητα έχουν οι ανάγκες των ανθρώπων και όχι τα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών.
Οι άνθρωποι και η υγεία τους είναι πάνω από τα κέρδη.
Καλούμε τον κόσμο της Ηλείας την Πέμπτη 12 Ιουλίου και ώρα 9 μμ στο Δημαρχείο Πύργου, να διατρανώσουμε όλοι μαζί μας την αντίθεσή μας στην ολοσχερή διάλυση της δημόσιας υγείας.


ΣΥΡΙΖΑ Ν. ΗΛΕΙΑΣ

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Βάζουν «χέρι» στις καταθέσεις πυρόπληκτων δανειοληπτών

tvxs.gr/node/9954
"Καταχρηστική ανάληψη χρημάτων από τους καταθετικούς λογαριασμούς πυρόπληκτων δανειοληπτών, εν μέσω διεργασιών υπό το συντονισμό της κυβέρνησης για τη ρύθμιση χρεών με τις τράπεζες, καταγγέλλουν τοπικοί φορείς της Πελοποννήσου με πολιτικό εκφραστή το ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, γίνεται λόγος για διακριτική αναγνώριση των εγγυήσεων οι οποίες διασφαλίζουν ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής δανείων σε περιοχές όπως η πολύπαθη Ηλεία."

«Aν δεν υπάρξει άμεσα επίλυση του θέματος, κινδυνεύει κυριολεκτικά να «τιναχθεί» στον αέρα η οικονομία και των 8 πυρόπληκτων νομών, προκαλώντας «ντόμινο» δυσμενών εξελίξεων για όλη την Ελλάδα», δηλώνει ο βουλευτής Μεσσηνίας του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος, ο οποίος μεταφέρει στο tvxs.gr ότι την Πέμπτη θα έχει σχετική επικοινωνία με την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών.

Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, 8 πυρόπληκτοι νομοί της Πελοποννήσου και της Εύβοιας εντάχθηκαν σε ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής (ανά 6μηνο) επαγγελματικών αλλά και στεγαστικών δανείων. Λόγω της δεινής κρίσης η οποία πλήττει -και- τους πολίτες της Πελοποννήσου, οι δανειολήπτες ζήτησαν να «παγώσουν» για ένα έτος οι δόσεις του Ιουλίου 2012 και του Ιανουαρίου 2013.

Ανταποκρινόμενη καταρχήν στο αίτημα, η κυβέρνηση τόνιζε με ανακοίνωση από το Γραφείο του Πρωθυπουργού: «μέσα στις επόμενες ημέρες με υπουργική απόφαση θα δοθεί παράταση 3 μηνών για να υποβληθεί φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα στους πυρόπληκτους που έχουν κάνει αίτηση αναστολής πληρωμής ληξιπρόθεσμων οφειλών των δανείων τους». Ωστόσο, την περασμένη Δευτέρα δανειολήπτες σε περιοχές όπως η Καλαμάτα έμειναν έκπληκτοι όταν διαπίστωσαν ότι τράπεζες με τις οποίες είχαν συνάψει το δάνειο προχώρησαν στην ανάληψη της δόσης του Ιουλίου από τους λογαριασμούς των καταθέσεων. «Δεν υπολόγισαν καν ότι ο δανειολήπτης μπορεί να βασίζεται στις καταθέσεις του για τρέχοντα έξοδα», επισημαίνει ο κ. Πετράκος.

Επιπλέον, στις εμπλεκόμενες τράπεζες καταλογίζεται διακριτική μεταχείριση ως προς τις εγγυήσεις δανείων οι οποίες διασφαλίζουν τους ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής για τους πυρόπληκτους. Ειδικότερα, οι τράπεζες «αρνούνται να εφαρμόσουν ενιαία, χωρίς εξαιρέσεις και διαχωρισμούς τις προβλεπόμενες ρυθμίσεις παρατάσεων κατά 1 χρόνο των δανείων των πυρόπληκτων νομών», καθώς δέχονται τις περιπτώσεις δανειακών συμβάσεων που έχουν συναφθεί με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου και όχι εκείνες που αφορούν σε εγγυήσεις ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων. Σημειωτέον, στην πρόσφατη ανακοίνωση του Γραφείου του Πρωθυπουργού αναφερόταν ότι «εξετάζεται η επέκταση της συγκεκριμένης υπουργικής απόφασης και σε αυτούς που δεν πήραν εγγυημένα δάνεια».

«Το θέμα είναι μείζον. Δεν είναι δυνατόν να ανέχεται η κυβέρνηση να γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους οι Τράπεζες την απόφαση του ίδιου του πρωθυπουργού και να προχωρούν παράνομα και καταχρηστικά σε αναλήψεις χρημάτων από τους καταθετικούς λογαριασμούς των πυρόπληκτων δανειοληπτών», υπογραμμίζει ο βουλευτής Μεσσηνίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι διαμαρτυρόμενοι δανειολήπτες αξιώνουν την άμεση παρέμβαση της κυβέρνησης προς τις τράπεζες: «να επιστρέψουν τα χρήματα, τα οποία υφάρπαξαν παράνομα και καταχρηστικά, από τους λογαριασμούς των πελατών τους» και «να επεκταθεί ΣΗΜΕΡΑ η απόφαση της παράτασης και σε αυτούς που δεν πήραν δάνεια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου».

Όσον αφορά στο θέμα των εγγυήσεων, σε επιστολή βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ προς τον πρωθυπουργό αναφέρεται:

«Για όσους γνωρίζουν καλά το θέμα, οι Τράπεζες έχουν εφεύρει το επιχείρημα της διάκρισης των δανείων σε εγγυημένα από το Δημόσιο και σε μη εγγυημένα. Αυτό όμως έρχεται σε αντίθεση με τις ερμηνευτικές εγκυκλίους που έχει εκδώσει κατά το παρελθόν το αρμόδιο Υπουργείο Οικονομικών και συγκεκριμένα με την αρ. πρωτ. 1194/9-4-2010 με την οποία ο τότε Γ.Γ. κ. Δημήτρης Σπυράκης τόνιζε χαρακτηριστικά: «Ωστόσο με βάση το σκοπό και το πνεύμα του νόμου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι στην παρ. 7 του άρθρου 2 του ν. 3816/10 υπάγονται και τα δάνεια των επιχειρήσεων και επαγγελματιών των πυρόπληκτων περιοχών από τις πυρκαγιές του 2007 που ρυθμίστηκαν με το άρθρο 36579/Β.1666/27-8-2007 (ΦΕΚ 1740Β) απόφαση του Υπουργού Οικονομικών. Διαφορετικά το αποτέλεσμα θα ήταν μια διακριτικά δυσμενής μεταχείριση και μάλιστα σε βάρος δανειοληπτών που παρέχουν οι ίδιοι επαρκείς εγγυήσεις...».

Πέρα από την όποια νομική υπόσταση της στάσης των τραπεζών απέναντι στους πυρόπληκτους δανειολήπτες, οι διαμαρτυρόμενοι μιλούν για «ανάλγητη συμπεριφορά» σε βάρος «κυριολεκτικά χιλιάδων μικροεπαγγελματιών δανειοληπτών, οι οποίοι βρίσκονται στα πρόθυρα της καταστροφής».

Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Το δικό μου μικρό κομμάτι της αλήθειας


Γεια σας.
Είμαι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και θα ήθελα να παρουσιάσω το δικό μου μικρό κομμάτι της αλήθειας που μου αναλογεί, χωρίς να παραγνωρίζω την αλήθεια της κυρίας που έγραψε το κείμενο αλλά και όλων των άλλων που ασχολήθηκαν με το θέμα.
Δεν γνωρίζω τη διαδικασία μέσω του facebook, γι’ αυτό απευθύνομαι σ’ αυτό το blog, με την ελπίδα ότι θα φτάσει «στα χέρια» της άμεσα ενδιαφερόμενης αλλά και αυτών που με κατηγορούν ή με υπερασπίζονται.
Πρώτα θα αναφερθώ -όσο πιο λακωνικά γίνεται- σε κάποια γενικότερα ζητήματα που με ταλανίζουν, σε κάποιες απόψεις που ενστερνίζομαι και που, έχοντας μια δυναμική σχέση με τον αυθορμητισμό και το χαοτικό της ύπαρξης, με οδηγούνε σε μια στάση ζωής και όχι σε κάποια άλλη.Ύστερα θα αναφερθώ και στο συγκεκριμένο.
α) Σε σχέση με τη μουσική (και γενικότερα την τέχνη):
Η μουσική είναι βαθύς στοχασμός πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Έρχεται να στηρίξει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που βάλεται από εξωτερικούς εχθρούς (απάνθρωπες εξουσίες, άπληστα ανθωποειδή, "που σαν θεοί μοιράζουν τον ήλιο, το ψωμί και το θάνατο" όπως έχει πει ο Οκτάβιο Πας), αλλά και από εσωτερικές συγκλονιστικές διαδικασίες.
Για να έχει αυτή τη λυτρωτική δύναμη το δημιούργημα, ο δημιουργός θα πρέπει να γεννά με τη μέγιστη αγνότητα, την αφέλεια του νηπίου. Νά αφήσει τη λάβα να τιναχτεί απ’ τα σωθικά του αρχέγονα. Ο Τσέζαρε Παβέζε έλεγε χαρακτηριστικά,ό τι κάθε προσπάθεια να κατευθύνει κανείς αυτό που πηγάζει από μέσα του, το αποδυναμώνει. Έτσι λοιπόν δεν πιστεύω στη στρατευμένη τέχνη. Γι αυτό και τα τραγούδια μου είναι εν μέρει ακατανόητα στιχουργικά. Έχω γράψει συχνά με αυτόματη γραφή,λειτουργώντας ως ενδιάμεσο τυχερό-άτυχο ανθρωπάκι.
β)Σε σχέση με τη βία:
Με εξοργίζει η βία των ισχυρών.
Κατανοώ τη βία των αδύναμων και καταπιεσμένων αλλά δεν την ενστερνίζομαι.
Για δύο βασικούς λόγους.
Ό ένας οφείλεται στη φτιαξιά μου. Η ψυχοσύνθεσή μου είναι τέτοια που δεν μ’ έχει οδηγήσει ποτέ στη βία. Ακόμα και έναν οικογενειακό καυγά να άκουγα στο διπλανό διαμέρισμα η καρδιά μου πάλλονταν από ταραχή λες και γκρεμιζόταν όλος ο κόσμος. Όταν βρίσκομαι σε μέθη,που τότε φαίνεται ξεκάθαρα τι βρίσκεται στον πυρήνα του καθενός-έστω και εν υπνώσει- , αγαπάω όλο τον κόσμο. Μα και στα τραγούδια μου φαίνεται αυτό. Αρκετά από αυτά τα έχω γράψει κάτω από ένα υπέρτατο συναίσθημα τρυφερότητας για τον άνθρωπο αλλά και για το σύμπαν ολόκληρο. Συμφωνώ με τον Antonio Porchia: «Αν αγαπάς τον ήλιο που σε φωτίζει, ίσως αγαπάς. Κι αν αγαπάς το έντομο που σε δαγκώνει, αγαπάς».
Ο άλλος λόγος είναι ιδεολογικός. Θεωρώ ότι στην προσπάθειά του να πραγματώσει κάποιος την κοινωνία εκείνη όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν θα υπάρχει βία, καταπίεση παρά μόνο αλληλεγγύη και ανθρωπιά, τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει πρέπει να αντικαθρεφτίζουν αυτό που πάει να φτιάξει. Αν θες μια κοινωνία χωρίς βία δεν μπορείς να την πετύχεις χρησιμοποιώντας βία, όσο δικαιολογημένη κι αν φαίνεται.
Όταν αντιπαλεύεις τέρατα, υπάρχει ο κίνδυνος να γίνεις-χωρίς ίσως να το καταλάβεις- κι ο ίδιος τέρας.
Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός και τα μέσα αγιάζουν το αποτέλεσμα. Κι όπως τα λέει καλύτερα κι ο μεγάλος-κατά τη γνώμη μου- στοχαστής και άνθρωπος Raoul Vaneigem : «Τι απάντηση προτείνει το αντάρτικο; Κάθε φορά που κουβαλά μαζί του την απάντηση, είναι για κακό. Ο θρίαμβος των όπλων οδηγεί πάντοτε σε πικρή ήττα των ανθρώπων.
Το βασικό λάθος της ένοπλης πάλης είναι ότι δίνει προτεραιότητα σε έναν στόχο στρατιωτικό έναντι της δημιουργίας μιας ζωής καλύτερης για όλους. Αν πρέπει να διεισδύσεις στο πεδίο του εχθρού για να επιτύχεις τον στόχο σου,τότε έχεις ήδη προδόσει τη βούληση για ζωή υπέρ της βούλησης για δύναμη».
Και κάτι για τον αναρχισμό. Έχω πει ότι στην πράξη είμαι μικροαστός του κερατά. Οι αντιφάσεις μου είναι τέτοιες που θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι αν έλεγα ότι είμαι αναρχικός. Αυτό που λέω είναι ότι η ουτοπία της αναρχίας είναι η πιό γλυκιά, ανθρώπινη, αισιόδοξη και ποιητική ουτοπία που έχει γεννήσει ο άνθρωπος στην πορεία του προς το χάος. Κι ότι ο αναρχισμός δεν είναι συνυφασμένος με τη βία, όπως πολλοί ημιμαθείς διαστρεβλωτές του άθλιου συστήματος που ζούμε, προσπαθούν να περάσουν, ως μοναδική αλήθεια.
Ας πάω τώρα και στο συγκεκριμένο ζήτημα που δημιουργήθηκε. Λίγο πριν την εμφάνιση με προσέγγισαν δύο κοπέλες, νομίζω από την κατάληψη της Βίλας «Αμαλία» και με ενημέρωσαν για την περίπτωση γυναίκας που έχει φυλακιστεί για συμμετοχή στην ομάδα «Πυρήνες της φωτιάς» και η οποία κάνει απεργία πείνας γιατί δεν θέλει να εξεφτελίζεται μέσα από τη διαδικασία της κολπικής εξέτασης, ζητώντας μου να κάνουν μια μικρή παρέμβαση-ενημέρωση για το θέμα.
Η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντεύτηκα. Από τη μιά ήξερα ότι αρκετοί από όσους ήρθαν να με ακούσουν θα ένοιωθαν καπελωμένοι αν έδινα την άδεια και πιθανότατα θα τους χάσω από φίλους της μουσικής μου. «Δεν με συνέφερε».
Αλλά στο τέλος είπα μέσα μου: «Τι στο καλό ρε Θανάση. Λες ότι η μουσική στηρίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Απόδειξέ το».
Κι έτσι έγινε αυτή η μικρή ενημέρωση. Δεν έχω ιδέα για τις προκυρήξεις και ότι άλλο μπορεί να έλαβε χώρα μέσα ή έξω ,στον μεγάλο αυτό χώρο ούτε με εκφράζει. Με εκφράζουν αυτά που ανέφερα παραπάνω,για τα οποία με έχουν κράξει και πολλοί αναρχικοί στο παρελθόν.
Λυπάμαι αν στεναχώρησα κάποιους γιατί η διάθεσή μου είναι να τιμώ όσους δίνουν από το υστέρημά τους για να μ’ ακούσουν.
Αλλά,όποτε νοιώθω ότι πρέπει να στηρίξω την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, θα το κάνω ακόμα κι αν μείνω μόνος, να παίζω και να τραγουδάω στις πέτρες του Κισσάβου.
http://donteverreadme.wordpress.com/2012/06/12/t-4/ 

Τι μοντέλο τοπικής αυτοδιοίκησης θέλουμε;

του Θάνου Πλέσσα

Μια, ίσως, από τις σημαντικότερες καινοτομίες του συστήματος οργάνωσης 
plessas1και λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης (γνωστό και ως Καλλικράτης, όπως ισχύει σύμφωνα με το νόμο 3852/2010 – ΦΕΚ 87/Α’/2010, διαθέσιμο από το site του εθνικού τυπογραφείου) είναι η δυνατότητα που δίνει στους πολίτες να φέρνουν θέματα προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο  συγκεντρώνοντας έναν αριθμό από υπογραφές (25).

Σύμφωνα με το άρθρο 65, παρ. 4 τα δημοτικά συμβούλια πρέπει να θεσπίσουν κανονισμό λειτουργίας με βάση τον πρότυπο κανονισμό λειτουργίας δημοτικών συμβουλίων (που έχει δημοσιευθεί στο ΦΕΚ 661/Β’/2011). Σε περίπτωση που αυτός δε θεσπιστεί, ισχύει ο πρότυπος κανονισμός. Στο άρθρο 5, παρ. 6 του πρότυπου κανονισμού αναφέρεται πως «Το Δημοτικό Συμβούλιο συζητά υποχρεωτικά προτάσεις που κατατίθενται σ’ αυτό από τουλάχιστον είκοσι πέντε (25) άτομα για την επίλυση ζητημάτων αρμοδιότητας του Δημοτικού Συμβουλίου. Ο Δήμαρχος ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους για τη σχετική απόφαση που ελήφθη.»

Με μεγάλη έκπληξη διάβασα την επιστολή του Δικτύου Αφύπνισης Πολιτών προς τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο Ήλιδας, σύμφωνα με την οποία σε τέσσερις περιπτώσεις κατατέθηκαν θέματα προς συζήτηση συνοδευόμενα από τις απαιτούμενες 25 υπογραφές, αλλά ουδέποτε συζητήθηκαν από το δημοτικό συμβούλιο, ούτε υπήρξε κάποια ενημέρωση προς τους ενδιαφερόμενους. Η έκπληξη μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη από τη διαπίστωση πως το Δημοτικό Συμβούλιο Ήλιδας έχει θεσπίσει κανονισμό λειτουργίας (δημοσιευμένος στο site του Διαύγεια με ΑΔΑ 4Α8ΦΩΡΘ-67Α) στον οποίο περιλαμβάνεται η προαναφερθείσα διάταξη του πρότυπου κανονισμού.

Πέρα από το νόμιμο του θέματος, εδώ τίθεται το ζήτημα τι είδους μοντέλο τοπικής αυτοδιοίκησης θέλουμε. Θέλουμε ένα Δήμο που να αγνοεί τους πολίτες ενώ οφείλει να συζητά τα θέματα που θέτουν στο δημοτικό συμβούλιο; Θέλουμε ένα εσωστρεφές πρότυπο τοπικής αυτοδιοίκησης, όπου οι λίγοι αιρετοί αποφασίζουν για όλα; Ή μήπως επιθυμούμε ένα ανοιχτό μοντέλο για την αυτοδιοίκηση, που ήδη αρχίζει να υιοθετείται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι πολίτες είναι συμμέτοχοι και συνδιαμορφωτές στις αποφάσεις;

*** Ο Θάνος Πλέσσας είναι 29 ετών, κατάγεται από την Αμαλιάδα και ζει στην Πάτρα. Συμμετέχει στο Κόμμα Πειρατών Ελλάδας γιατί πιστεύει στην ανάγκη για αμεσότερη δημοκρατία, συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και διαφάνεια στη λειτουργία του κράτους.

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Παραβίαση του όρκου του Ιπποκράτη από Χρυσαυγίτες


Συγγραφέας: left.gr

Με αυτή την αφίσα διαφημίζουν Χρυσαυγίτες τη δημιουργία Τράπεζας Αίματος ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Η αφίσα, αλλά και αυτή καθαυτή η προσπάθεια που προπαγανδίζει εγείρουν πολλά ερωτήματα, καθώς αποτελούν, πέραν των άλλων, ευθεία παραβίαση του όρκου του Ιπποκράτη...

Είναι απορίας άξιο το ποιοι θα είναι οι αρμόδιοι για αυτές τις αιμοληψίες -προφανώς άτομα εξειδικευμένα και εργαζόμενα στον τομέα της υγείας- που θα δεχτούν, καταπατώντας κάθε λογική στην οποία βασίζεται το λειτούργημά τους, να συνδράμουν σε μια τέτοια ακραία ρατσιστική προσπάθεια. Ουσιαστικά το λειτούργημα κάθε εργαζομένου στον τομέα της υγείας υπηρετεί τον Άνθρωπο, χωρίς φυλετικές ή άλλες διακρίσεις. Η ανθρώπινη ζωή είναι το επίκεντρο χωρίς περιορισμούς.



Επίσης, το ερώτημα που δημιουργείται για τις φασιστικές αυτές πρωτοβουλίες είναι το αν δέχονται οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής να έχουν την ίδια αντιμετώπιση οι Έλληνες μετανάστες ή και επισκέπτες/τουρίστες σε άλλες χώρες. 
Με άλλα λόγια, αν βρεθεί ένας Έλληνας σε χώρα του εξωτερικού και χρειαστεί περίθαλψη ή μετάγγιση αίματος θα πρέπει να πεθάνει αβοήθητος; Καταλαβαίνουμε όλοι τι θα σημάνει αυτό, αν παρόμοιες αντιλήψεις επικρατήσουν σε χώρες που ζουν Έλληνες μετανάστες και φοιτητές, σε προορισμούς που χιλιάδες Έλληνες ταξιδεύουν για δουλειά ή αναψυχή.

Οι πρωτοβουλίες αυτές είναι πέρα από ρατσιστικές και επικίνδυνες. Ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου σε θέματα που σχετίζονται με την ίδια την ανθρώπινη ζωή και τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτά θεωρούνται απαραβίαστα από όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

Μια ιστορία καταστροφής και συγκάλυψης

Με αφορμή την κουβέντα που έχει ξεκινήσει για την εξόρυξη πετρελαίου στην Δυτική Ελλάδα,και στο Κατάκολο,ειναι ενδιαφέρον να δουμε μια έρευνα για το ατύχημα της bp στο Μεξικό.Να παρουμε δηλαδή μια γεύση από τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού,παρά τα όσα μας υπόσχονται οι εδώ διαπλεκόμενοι,ότι θα γεμίσουν ευρώ οι τσέπες μας,αν εξορύξουμε τα πετρέλαιά μας,παραβλέποντας ζητήματα όπως ο τουρισμός μας,το περιβάλλον,οι κάτοικοι της περιοχής,η γεωργία,η υγεία μας.

νέο - 20 Απριλίου, 2011
Σήμερα κλείνει ένας χρόνος από τη μεγαλύτερη πετρελαιοκηλίδα στην αμερικανική ιστορία, που προκλήθηκε από εξέδρα εξόρυξης πετρελαίου της BP.
Η Greenpeace με τη βοήθεια ανεξάρτητων επιστημόνων, διεξήγαγε έρευνα για τις επιπτώσεις στην περιοχή. Τα πρώτα αποτελέσματα δείχνουν ότι το οικοσύστημα έχει υποστεί σημαντικές βλάβες και αποκαλύπτουν τη συντονισμένη προσπάθεια υποβάθμισης των επιπτώσεων του ατυχήματος που η διαχειρίστρια εταιρία, αλλά και η αμερικάνικη κυβέρνηση, ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή.
Μια ανεξάρτητη έρευνα είναι επομένως απολύτως απαραίτητη για τη δημιουργία ολοκληρωμένης εικόνας γύρω από τις επιπτώσεις της πετρελαιοκηλίδας.

Σχετικά με την προσπάθεια υποβάθμισης των επιπτώσεων, η Greenpeace επισημαίνει ότι:
  • Επιστήμονες που μελετούν τις επιπτώσεις της πετρελαιοκηλίδας, αντικρούουν έντονα τους ισχυρισμούς της αμερικάνικης κυβέρνησης ότι το 75% του πετρελαίου που χύθηκε στον Κόλπο του Μεξικό έχει καθαριστεί.
  • Αξιωματούχοι της κυβέρνησης υποβάθμισαν σημαντικά τις επιπτώσεις του πετρελαίου στη θαλάσσια ζωή, όπως στους πληθυσμούς θαλασσίων χελωνών.
  • Φαίνεται ότι η BP είχε αναλάβει πλήρως την αρμοδιότητα έκδοσης αδειών σε ειδικούς επιστήμονες για την πρόσβαση στις πληγείσες περιοχές, ενώ το ατύχημα βρισκόταν ακόμα εν εξελίξει.  

Τα πρώτα αποτελέσματα από την έρευνα της Greenpeace

Το εύρος των επιπτώσεων του ατυχήματος στην εξέδρα Deepwater Horizon της BP ακόμα δεν έχει καταγραφεί πλήρως. Η Greenpeace με το πλοίο της οργάνωσης Arctic Sunrise, βρέθηκε στον Κόλπο του Μεξικό, λίγους μήνες μετά το ατύχημα και για διάστημα 3 μηνών από τον Ιούλιο μέχρι το

«Βαριές βιομηχανίες» και αβάσταχτη ελαφρότητα .

«Βαριές βιομηχανίες» και αβάσταχτη ελαφρότητα
 η βίαιη μετακίνηση του Επικούριου Απόλλωνα στον νομό Μεσσηνίας
… και ο Κ. Τζαβάρας
 
Tου Παντελή Μπουκάλα  
Αρκεί να το αποφασίσεις κάποια στιγμή ότι οι λέξεις είναι από πλαστελίνη και όχι πλασματάκια με σάρκα, αίμα και ψυχή, που η αντιμετώπισή τους απαιτεί σέβας. Αρκεί να το αποφασίσεις πως και πλασματάκια να είναι, θα τους τσακίσεις τα κόκαλα εσύ, ώστε να λάβουν το σχήμα της αρεσκείας σου, και όχι αυτά τα δικά σου. Με τους αριθμούς ασκείς τη «δημιουργική λογιστική» σου, για να τους σύρεις στα προκατασκευασμένα πορίσματά σου. Με τις λέξεις ασκείς μια κάποια «δημιουργική γραμματική», για να της δώσω ένα αυθαίρετο όνομα. Ελευθερώνεσαι έτσι, γλιτώνεις από τον ψυχικό κόπο του σεβασμού απέναντι στα νοήματα και στην κυριολεξία, καθώς και από το