Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΟΣΕ

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΤΟΥ ΛΗΣΤΡΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΟΣΕ

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει τον ΟΣΕ συνεχίζεται, με την κατασυκοφάντηση των εργαζόμενων και της ίδιας της χρησιμότητας του σιδηρόδρομου, με το κόψιμο δρομολογίων και τις απειλές για αύξηση των εισιτηρίων. Η πολιτική του Μνημονίου με το ΔΝΤ και την ΕΕ επιβάλλει το ξεπούλημα του ΟΣΕ, που θα λειτουργήσει ως «μοντέλο» για την ιδιωτικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ και την παράδοση κάθε δημόσιου αγαθού στους ιδιώτες.
Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τον ΟΣΕ είναι ένα δώρο στα αδηφάγα συμφέροντα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Στο όνομα των ελλειμμάτων του ΟΣΕ διαλύει την δημόσια συγκοινωνία αφήνοντας τεράστιες περιοχές της χώρας χωρίς δίκτυο, απολύει χιλιάδες εργαζόμενους και καταστρατηγεί τις κατακτήσεις των υπόλοιπων με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Ο κόσμος θα πληρώνει πανάκριβα εισιτήρια και θα μετακινείται χωρίς ασφάλεια όπως συνέβη στη Αγγλία όπου τα ατυχήματα έχουν κοστίσει ανθρώπινες ζωές.
Όμως η συγκοινωνία είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα για να το βάλει η κυβέρνηση στη ζυγαριά του κέρδους. Είναι πρόκληση η κυβέρνηση που μιλάει για «πράσινες» επενδύσεις να διαλύει το πιο οικολογικό μέσο μετακίνησης αντί να επεκτείνει τις γραμμές του και να προχωρήσει σε προσλήψεις. Είναι πρόκληση να προπαγανδίζουν οι υπουργοί ότι οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ είναι ρετιρέ των 60.000 ευρώ το μήνα όταν τα απλήρωτα ρεπό είναι εκατομμύρια εργατοώρες!
Στηρίζουμε τον αγώνα των σιδηροδρομικών για να μην περάσει το νομοσχέδιο-έκτρωμα. Να απαιτήσουμε την παύση πληρωμών του ληστρικού χρέους αντί να παγώνει η κυβέρνηση τις επιχορηγήσεις ή να τις περιορίζει αυθαίρετα. Να αγωνιστούμε για τρένο φθηνό, ποιοτικό, με δίκτυο ανεπτυγμένο, κάτω από εργατικό έλεγχο για το δημόσιο - λαϊκό συμφέρον. Για δημόσιες μεταφορές για όλο το λαό.
Καλούμε σε Πανεργατικό ξεσηκωμό με απεργίες και καταλήψεις για να μην περάσει το τερατούργημα της κυβέρνησης που θα χαρίσει είτε στα ΚΤΕΛ, είτε στις πολυεθνικές εταιρίες τους σιδηροδρόμους. Μόνο οι συντονισμένοι αγώνες των ίδιων των εργαζόμενων μπορούν να σταματήσουν τον κυβερνητικό κατήφορο.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ

Το ΔΝΤ – ΕΕ πρόσφατα ομολόγησαν πως με πρόσχημα το χρέος σκοπό έχουν να επιβάλουν αναδιαρθρώσεις στη χώρα μας προς όφελος των κυρίαρχων και του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Η κυβέρνηση πάλι χρησιμοποιεί το προκάλυμμα ότι ΔΝΤ – ΕΕ την έχουν περιορίσει και αναγκάσει να διαχειριστεί την «κρίση» με τον εξοντωτικό τρόπο που έχει επιλέξει για την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου, όπως τον βιώνουμε τελευταία.
Εμείς οι από κάτω, με τη σειρά μας, υπομένουμε, ξεσπάμε αποσπασματικά την οργή μας και περιμένουμε κάθε τόσο τις εκλογικές αναμετρήσεις, συχνά ως οπαδοί ποδοσφαιρικών κλαμπ, για να λυθούν τα προβλήματα, ανεβοκατεβάζοντας εξουσίες ίδιες πάνω- κάτω, που τίποτε άλλο δεν κάνουν παρά να εκπροσωπούν, να προστατεύουν και να προωθούν τα συμφέροντα της εκάστοτε ελίτ.
Επιπλέον των δύο επίσημων εξουσιών που έχουμε σήμερα, δηλαδή ΔΝΤ – ΕΕ και κυβέρνηση (και πολλών ανεπίσημων: επιχειρηματίες, πολυεθνικές, ΜΜΕ κλπ.) προστίθεται και η ψευδεπίγραφη τοπική και αποκεντρωμένη αυτοδιοίκηση. Υποτίθεται πως υπάρχει για να αναλαμβάνει καλύτερα τα κατά τόπους ζητήματα με αντιπροσώπευση του λαού από τοπικά πολιτικά στελέχη.
Εν όψει λοιπόν των δημοτικών εκλογών προπαγανδίζεται ως σωτήριο το υπό εφαρμογή σχέδιο Καλλικράτης, που στην ουσία σημαίνει τη συρρίκνωση των δήμων κατά 70% και παρουσιάζεται ως πανάκεια στα προβλήματα των υπερχρεωμένων δήμων και των διεφθαρμένων τοπικών αρχών που τα μαγειρεύουν μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, αν το δούμε πιο καλά, ο Καλλικράτης αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα της συγκεντρωτικής τάσης που έχει η σημερινή εξουσία. Όχι μόνο όπως διακηρυσσόταν προεκλογικά δεν επιχειρείται να επεκταθεί η δημόσια σφαίρα και να τονιστεί η συμμετοχική δημοκρατία, αλλά καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να αποφασίζονται τα δημόσια πράγματα από όλο και λιγότερους και σε τοπικό επίπεδο. Και βέβαια οι δήμοι και οι περιφέρειες παίρνουν σημαντικές αποφάσεις όσον αφορά στην καθημερινή ζωή στην πόλη, σε έργα και υποδομές, στην καθαριότητα-απορρίμματα, στη διεξαγωγή πολιτιστικών δραστηριοτήτων, στη χρηματοδότηση των σχολείων κλπ. Πρακτικά και απλοποιημένα αυτό σημαίνει ότι το χρήμα και η ισχύς θα δοθεί σε ελάχιστους που θα πάρουν τη θέση των ήδη λίγων τοπικών αρχόντων.
Οι συνέπειες αυτές δεν μας κάνουν ωστόσο, να νοσταλγήσουμε ή να υπερθεματίσουμε για τον Καποδίστρια, αφού και η συγκεκριμένη δομή δεν συνιστά αυτοδιοίκηση ούτε και έδινε τη δυνατότητα για αυτοθέσμιση των τοπικών κοινωνιών. Η τοπική εξουσία ήταν διαχωρισμένη από το λαϊκό σώμα, αποφάσιζε και δρούσε υπερ των ντόπιων επιχειρηματιών, των κομματικών στελεχών και των ομοίων τους.
Τα κόμματα παρουσιάζουν τους υποψηφίους τους, ενώ στο συρφετό των αυστηρά κομματικών υπάρχουν και celebrities του θεάματος που φιγουράρουν ως πρώτα ονόματα στα κομματικά ψηφοδέλτια ή ως δήθεν ανεξάρτητοι. Ο τρόπος με τον οποίο έχουν διαμορφωθεί οι λίστες των υποψηφίων και το πλασάρισμά τους , καταδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο διαπλέκονται τα κόμματα και πόσο ανύπαρκτες είναι οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στη δεξιά στην αριστερά και στο «κέντρο». Έτσι, κεντροδεξιοί στηρίζουν υποψηφίους του ΛΑΟΣ και αντιστρόφως, άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ στηρίζονται από τον ΣΥΝ, και επαγγελματίες
πολιτικοί με το περιτίλυγμα της αριστεράς στηρίζονται από το ΠΑΣΟΚ. .. Αυτό θα πει μπάχαλο…
Ακόμη, τα αντιπολιτευτικά κόμματα εκμεταλλεύονται τις εκλογές για να καταψηφίσουν όπως λένε το μνημόνιο και τον Καλλικράτη, ενώ στην πράξη προσπαθούν να πάρουν ένα μερίδιο στη διαχείριση των κοινών για τα επόμενα 4 χρόνια. Οι θεσμοί δεν είναι ουδέτεροι, εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς, το ίδιο και ο θεσμός των τοπικών εξουσιών. Γι΄ αυτό και σε περίπτωση που η λεγόμενη αριστερά αναλάβει την εξουσία κατά τόπους, θα λειτουργήσει με παρόμοιο διεφθαρμένο τρόπο.
Όλα τα κόμματα ομοφωνούν ότι η ψήφος είναι πολύτιμη και ότι η αποχή είναι μια απολίτικη στάση που εκφράζει, στην καλύτερη περίπτωση τη διαμαρτυρία και στη χειρότερη την αδιαφορία. Οι κομματικοί μηχανισμοί σε άψογη συνεργασία με τα ΜΜΕ προσπαθούν μέσα από την εκλογολογία και τη φιέστα που στήνουν στην εκλογική περίοδο να αποσπάσουν την προσοχή μας από τα πραγματικά προβλήματα, από τη λαίλαπα που ετοιμάζεται με το νέο χρόνο, δίνοντάς μας νέες ψεύτικες ελπίδες.

Αλλά εμείς οι από κάτω καταλαβαίνουμε πια ότι κανένα κόμμα και καμία εξουσία δε θα ελαφρύνει τη θέση μας, ότι οι τοπικές αρχές θα αποφασίσουν όχι για μας αλλά συνήθως ερήμην και εναντίον μας. Δεν αξίζει να παίξουμε το παιχνίδι τους και να επιλέξουμε ποιος θα καθορίσει τις ζωές μας και τον κοινό βίο. Δεν μας ταιριάζει κανένας τους.
Η αποχή από τις εκλογές είναι πολιτική πράξη και δεν είναι παραίτηση εφόσον αυτό-οργανώνουμε τη δράση μας στο σωματείο, αποφασίζουμε με τους γείτονες στη συνοικία μας, συμμετέχουμε στα κινήματα που αμεσοδημοκρατικά και αλληλέγγυα επιτίθενται στην παρούσα αποσύνθεση παλεύοντας για την ανατροπή του καπιταλισμού και της σύγχρονης ολοκληρωτικής «δημοκρατίας».

Ας μην έχουμε αυταπάτες, γιατί το ρολόι δείχνει παρά πέντε. Το σύστημά τους έχει ξοφλήσει και μόνο εμείς μένουμε αμήχανοι. Η ψήφος μας να μην γίνει το άλλοθι για την πολιτική μας αδράνεια. Η συμμετοχή και η άμεση δράση σας έξω από κόμματα και κρατικούς θεσμούς, σε συλλογικότητες, σωματεία, κινήματα, συνελεύσεις γειτονιάς θα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ικανοί να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας σε κάθε πτυχή και διάστασή της, ατομικά και συλλογικά.