Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Τότε ο Αλέξης, σήμερα όλοι εμείς

Υπάρχουν φορές που ο καλύτερος δρόμος για να βρεις την απάντηση που γυρεύεις ανοίγεται μέσα από τις ερωτήσεις που κάνεις. Τι συνέβη στις 6 Δεκέμβρη; Γιατί συνέβη και γιατί συνεχίζει ο Δεκέμβρης να φοβίζει τους καλούς μας «άρχοντες»; Πως γίνεται μια ανάμνηση που βιάστηκαν να ξορκίσουν να αρνείται να φύγει;
Υπάρχουν φορές που το πιο δύσκολο αλλά και το πιο σημαντικό που έχεις να κάνεις είναι να υπερασπιστείς την ιστορία και την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι ο Δεκέμβρης είναι γεμάτος από γωνίες και κοφτερά σημεία. Όπως και κάθε εξέγερση.
Γιατί ο Δεκέμβρης ήταν ένα αυθεντικό ξέσπασμα οργής. Ένα συλλογικό «φτάνει πια». Έδειξε ξεκάθαρα ότι η νεολαία αντιδρά στο μέλλον που της ετοιμάζουν, δεν της χωράει, ότι στον κόσμο του κέρδους δεν υπάρχει χώρος για τις ανάγκες και τα όνειρα της.
Ο Δεκέμβρης όμως έδειξε και κάτι άλλο. Ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε τους όρους που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Έδειξε ότι μας φοβούνται και ότι κόντρα στον ατομισμό και τον ανταγωνισμό υπάρχει ο δρόμος της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης.
Η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ήταν η αφορμή και όχι η αιτία που έβγαλε στους δρόμους μαθητές και νέους σε όλη την χώρα.
Η κυβέρνηση και οι σύμμαχοι της έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να απομονωθεί η νεολαία. Δεν τα κατάφεραν όμως γιατί τα αδιέξοδα των νέων ανθρώπων δεν είναι τα μόνα αδιέξοδα σε αυτή την χώρα. Εργαζόμενοι και άνθρωποι όλων των ηλικιών κατέβηκαν στους δρόμους, στήριξαν με όποιο τρόπο μπορούσε ο καθένας. Δεν στήριξαν απλά ένα ξένο αγώνα, στήριξαν την ίδια τους την αξιοπρέπεια.
Ο Δεκέμβρης συνεχίζει να φοβίζει γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι το ποτήρι παραμένει γεμάτο.
Η ανασφάλιστη κακοπληρωμένη εργασία,σχεδόν δουλία, όχι μόνο για τους νέους, δεν αποτελεί πια εξαίρεση. Η ανεργία αγγίζει το 15%. Το σχολείο συνεχίζει να είναι ένα εξεταστικό κάτεργο που τιμωρεί τους «κακούς» μαθητές για αυτά που το ίδιο απέτυχε να τους δώσει. Οι πανεπιστημιακές σχολές μετατρέπονται σε αυταρχικά κέντρα κατάρτισης. Ο φυσικός πλούτος συνεχίζει να λεηλατείται και να αντιμετωπίζεται ως άλλη μια ευκαιρία για την στήριξη της κερδοφορίας των λίγων.
Το ποιος θα πληρώσει την κρίση είναι σήμερα, δύο χρόνια μετά την εξέγερση, το μεγάλο στοίχημα για την νεολαία και τον κόσμο της εργασίας. Ένα στοίχημα ακόμη ανοιχτό.
Η τρόικα και η κυβέρνηση έχουν ήδη δείξει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι δεν σκοπεύει να υπολογίσουν την ισοπέδωση της κοινωνίας. Ενισχύουν τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, πετάνε στον δρόμο συμβασιούχους και σταζιέρς για να περιορίσουν τις δημόσιες δαπάνες, μειώνουν μισθούς και συντάξεις, σχεδιάζουν καινούργια επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.
Δύο χρόνια μετά το ποτήρι είναι ακόμη γεμάτο. Γιατί οι αγώνες για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, την εργασία, την εκπαίδευση, το περιβάλλον, την αξιοπρέπεια είναι για άλλη μια φορά μοναδική διέξοδος για όλους και όλες μας.


Τα θέλουμε όλα πίσω

6 Δεκέμβρη
ΠΥΡΓΟΣ:προβολή ντοκιμαντέρ-συζήτηση(ΤΕΙ):21:00
Σύλλογος Δασκάλων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
Σύλλογος Σπουδαστών Τ.Ε.Ι. Πύργου

Δεν υπάρχουν σχόλια: