Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

εργατικά ατυχήματα

Οι δύο πρόσφατες εργοδοτικές δολοφονίες στη Λάρκο, όπως και πέρυσι στη ζώνη του Περάματος ή πριν λίγα χρόνια στη Σωληνουργία της Κορίνθου, φέρνουν στην επιφάνεια με επετειακό τρόπο, ένα ζήτημα που αποτελεί μαύρη τρύπα για το εργατικό κίνημα και την τάξη συνολικότερα.
Τα... φερόμενα ως “εργατικά ατυχήματα” που έχουν την τύχη να φιλοξενηθούν στα πρωτοσέλιδα του αστικού τύπου ή να κερδίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας στα δελτία ειδήσεων (και είναι αυτά που συνήθως γίνονται σε μεγάλους και μαζικούς εργασιακούς χώρους), λειτουργούν ως ευκαιρία για την προβολή και την απαιτούμενη αντιπαράθεση θέσεων (συνήθως άσχετων με το αντικείμενο) των εκπροσώπων κρατικών και κομματικών φορέων, αποτυπώνονται στη “μέση” συνείδηση ως οι μοναδικές απώλειες αλλά φανερώνουν και τα όρια ή καλύτερα την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος.
Ο όρος “εργατικό ατύχημα” έχει πλέον εισαχθεί για τα καλά στο λεξιλόγιο μας, προωθώντας την αντίληψη της κακιάς στιγμής, της παράπλευρης απώλειας, του αναγκαίου κακού σε μια διαδικασία ανάκαμψης και ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας, δίνοντας το άλλοθι στο κεφάλαιο για να επιβάλλει τους όρους του με το όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και νομιμοποιώντας εν τέλει την ίδια τη μισθωτή εργασία, που είναι η βασική αιτία των δεινών της εργατικής τάξης.
Το ζήτημα όμως για τα καθεστωτικά παπαγαλάκια δεν είναι η αναζήτηση των πραγματικών αιτιών αλλά η αποσύνδεση των “ατυχημάτων” από τη διαδικασία αυτής καθαυτής της παραγωγής. (Σίγουρα φταίνε οι λίγοι κακοί εργοδότες που χαλάνε προφανώς την πιάτσα, αλλά και οι εργαζόμενοι-ες δεν έχουν αντιληφθεί πως το μεροκάματο σήμερα συνεπάγεται και ένα μικρό ρίσκο για την ίδια τη ζωή τους).

Η εργατική τάξη θρηνεί ήδη 69 συναδέλφους (σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή), θύματα ενός οξυμένου ταξικού πολέμου με τους δικούς του κανόνες που διαφέρουν κατά πολύ αυτών της στατιστικής υπηρεσίας. Οι 69 εργάτες και εργάτριες που έχασαν φέτος τη ζωή τους δεν ήταν “άτυχοι” αλλά τα αναλώσιμα είδη μιας εργοδοσίας που έχει ανοίξει τους ασκούς του αιόλου για να παρασύρει δικαιώματα και κατακτήσεις, μετακυλώντας την κρίση της στους εργαζόμενους, που μηχανεύεται τρόπους για να μειώσει κι άλλο την αξία της εργατικής δύναμης αυξάνοντας τα κέρδη της.
Μιας κυβέρνησης που στρώνει το έδαφος στο κεφάλαιο, εντατικοποιώντας την εργασία, αλλάζοντας προς το χειρότερο τους όρους της, πετώντας στο περιθώριο τμήματα εργαζομένων ή κρατώντας τα στην ομηρία του ένσημου και της πράσινης κάρτας, που απειλεί με το φόβο της ανεργίας και της ανασφάλειας.
Ενός κράτους που σφυρίζει αδιάφορα στις καταγγελίες, που δε βλέπει, δεν ακούει, που καταστέλει τις κινητοποιήσεις, που βάζει στο αρχείο την υπόθεση της Κ.Κούνεβα, που δολοφονεί εν ψυχρώ.
Τα θύματα της εργατικής τάξης δε θα γίνουν ούτε τώρα η προμετωπίδα των συνδικαλιστικών αγώνων. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και κυρίως οι δυνάμεις και οι αντιλήψεις που κυριαρχούν στο εσωτερικό του εργατικού κινήματος, οι φορείς της ήττας και της υποχώρησης, που σέρνονται πίσω από το άρμα της εθνικής ανάπτυξης και των αστικών συμφερόντων ή βρίσκονται στα όρια του μεταρρυθμισμού (ούτε καν του αγωνιστικού ρεφορμισμού). Θα δουν και πάλι νούμερα, θα “απαιτήσουν” την εφαρμογή της νομοθεσίας, θα δηλώσουν την ικανοποίησή τους για την...μείωση των ατυχημάτων (Αντα Σταμάτη, ΙΝΕ/ΓΣΕΕ) ή θα υποτιμήσουν τη σημασία των εγκλημάτων ανάγωντας τα πάντα στην ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.
Οι νεκροί εργάτες όμως δεν είναι απλά τα ονόματα που συμπληρώνουν τις λίστες του θανάτου του ΙΚΑ ή του ΣΕΠΕ (άλλωστε ποτέ δεν τα βρίσκουν οι δύο φορείς μεταξύ τους) αλλά το αποτέλεσμα ενός σύνθετου πλέγματος που ξεκινά από τους όρους και τις συνθήκες εργασίας, περνά μέσα από τη νομοθεσία για την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς και καταλήγει στο πιο σοβαρό ατύχημα που μας έλαχε...την ίδια τη φύση του καπιταλισμού...

Η Ελλάδα της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και των τεχνολογικών αλμάτων ακολουθεί τους ρυθμούς της υπόλοιπης Ευρώπης στο τομέα των θανάτων και των ασθενειών στους χώρους δουλειάς.
Κανείς ποτέ δεν κατέγραψε τις επαγγελματικές ασθένειες άρα και τους θανάτους που προκαλεί η μακροχρόνια έκθεση σε κινδύνους που έχουν σχέση με την εργασία ή η ίδια η φύση της εργασίας σε συγκεκριμένες ειδικότητες. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καν η ανάλογη επιτροπή. Κιόμως η κυβέρνηση και το κεφάλαιο απαιτούν τον αποχαρακτηρισμό μιας σειράς ΒΑΕ, τη στιγμή που θεωρείται αναγκαία η διεύρηνσή τους (εύστοχες ανακοινώσεις προς αυτή την κατεύθυνση έχει βγάλει κατά καιρούς η Ελληνική Εταιρία Ιατρικής Εργασίας).
Δε χρειάζεται όμως η επίσημη καταγραφή για να αντιληφθούμε πως το “ατύχημα” δεν είναι άσχετο με την εντατικοποίηση της εργασίας, με την επιμήκυνση του χρόνου εργασίας, με την ανέχεια και την απειλή της ανεργίας, με την πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας. Δεν είναι δύσκολο για τις επιχειρήσεις να διαθέσουν χρήματα για την ασφάλεια των εργαζομένων τους. Πολλές το κάνουν άλλωστε αφού ένας θάνατος θα τους κοστίσει περισσότερο. Τις εργασιακές σχέσεις όμως δεν τις ανατρέπουν. Μπορούν για παράδειγμα να αγοράσουν κράνη και ειδικές μπότες, ποτέ όμως δε θα διαθέσουν ώρες για την ενημέρωση των εργαζομένων και μάλιστα στη γλώσσα τους κι ας το ορίζει η σχετική νομοθεσία (έτσι θα μάθει ο οικοδόμος πως μπορεί να σταματήσει την εργασία όταν διαβλέπει κίνδυνο σε αυτή ή ότι έχει δικαίωμα να συγκροτήσει ειδική επιτροπή στο εργοτάξιο για την περιφρούρηση των μέτρων) ή δε θα προσλάβουν ειδικευμένο προσωπικό, τη στιγμή που καλύπτουν τις ανάγκες τους με πιο φθηνό ανειδίκευτο.
Πάντα θα πληρώνουν τον τεχνικό ασφαλείας ή το γιατρό εργασίας αλλά ποτέ δε θα δεχτούν την ανεξαρτητοποίησή τους ως όργανα γιατί αυτό θα σήμαινε και μεγαλύτερη απειλή για πρόστιμα.


Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως κανένα αφεντικό δε θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για την ασφάλεια στο χώρο δουλειάς αν αυτά κοστίζουν συνολικά σε χρόνο και χρήμα περισσότερο από το κόστος που έχει γι αυτούς ένα “ατύχημα”.

Εδώ αρχίζει ο ρόλος των εργαζομένων.
Το συνδικαλιστικό κίνημα κινείται στο πλαίσιο της νομιμότητας και της άτυπης συνεργασίας με την εργοδοσία, κυρίως με ευθύνη της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ που δεν ανοίγουν το ζήτημα των “ατυχημάτων” και των θανάτων στην κατεύθυνση της ανατροπής των αντεργατικών νόμων και της σύγχρονης εργασιακής πραγματικότητας.
Είναι καθήκον των ίδιων των εργαζομένων να πάρουν την υπόθεση της ασφάλειάς στα χέρια τους, να απαιτήσουν την εφαρμογή και διεύρυνση της νομοθεσίας με βάση τις σύγχρονες ανάγκες , να ενημερώσουν τους συναδέλφους τους για τα δικαιώματα τους, να συγκροτήσουν ανεξάρτητες επιτροπές άσχετα με το νομοθετικό πλαίσιο.
Να παλέψουν για τη νομιμοποίηση των μεταναστών χωρίς όρους, για την ανεξαρτητοποίηση των ιατρών εργασίας και των τεχνικών ασφαλείας και ένταξή τους σε δημόσιο φορέα και την υποχρεωτική τους παρουσία σε κάθε χώρο δουλειάς (αν πρόκειται για μαζικό χώρο) και σε κάθε δήμο.
Να απαιτήσουν την κατάργηση της ελαστικής υποαπασχόλησης και των εργολαβιών στο δημόσιο τομέα.



Το άγχος και γενικότερα οι ψυχικές ασθένειες κάνουν την εμφάνισή τους τα 10 τελευταία χρόνια με ξέφρενους ρυθμούς σε όλους τους κλάδους. Στην Ευρώπη το ποσοστό των εργαζομένων που πλήτονται από τέτοιου τύπου παθήσεις αγγίζει περίπου το 2% επί του συνολικού εργατικού δυναμικού, δηλαδή γύρω στο 1,5 εκατομ. εργαζόμενοι, ενώ ο συνολικός αριθμός “ατυχημάτων” ειναι 4 εκατομ.
Οι καρδιακές παθήσεις και οι θάνατοι από καρκίνο που έχουν σχέση με την εργασία, με πρόχειρες και μόνο μελέτες στην Ευρώπη φτάνουν το 23% και 32% αντίστοιχα.
Οι ασθένειες που προκαλούνται από τη χρήση υπολογιστών ή από τη “δεύτερη” δουλειά και η οποία είναι μαύρη, όπως ατυχήματα με το παπί για τους κούριερ δεν καταγράφονται σε καμία λίστα.

Το ΙΚΑ κατέγραψε για το 2006 ,31 επαγγελματικές ασθένειες, ενώ το νούμερο που έδωσε η έρευνα ενός μόνο ιατρικού πανεπιστημίου την ίδια περίοδο ήταν τουλάχιστον 10πλάσιο.

145 θάνατοι κατά μέσο όρο την τελευταία δεκαετία, με την περίοδο των ολυμπιακών έργων να κρατάει τα σκήπτρα λόγω αύξησης της κατασκευαστικής δραστηριότητας. Ο κλάδος της οικοδομής κατέχει την πρώτη θέση στις δολοφονίες (29 μέχρι το τέλος του Αυγούστου) με ένα ποσοστό που αγγίζει το 40% (555 νεκροί τη δεκαετία 97-2007), παρόμοιο με αυτό της Ε.Ε. (13 οικοδόμοι ανα 100.000, στην Ελλάδα έχουμε περίπου 400.000 εργάτες στις κατασκευές). Με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως ο πραγματικός αριθμός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος, μια και ο κλάδος των κατασκευών είναι από τους κατεξοχήν χώρους μαύρης και αδήλωτης εργασίας. Η όποια μείωση των “ατυχημάτων” καταγράφεται τα τελευταία χρόνια οφείλεται αποκλειστικά στην αύξηση της ανεργίας (αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους κλάδους όπως ηλεκτρολόγοι, μέταλλο κλπ.) και σε καμία περίπτωση στην εφαρμογή των κανόνων ασφάλειας από τους εργοδότες. Αξίζει εδώ να τονίσουμε πως η πτώση της κατασκευαστικής δραστηριότητας είναι σαφώς μεγαλύτερη των θανάτων και των ασθενειών, άρα μιλάμε για αύξηση στη συχνότητά τους και όχι για μείωση.

25 είναι οι νεκροί εργάτες και εργάτριες (από όσους γνωρίζουμε τα στοιχεία) από άλλες χώρες που έχουν χάσει τη ζωή τους φέτος, με τον αριθμό αυτό να είναι αρκετά συντηρητικός μια και η πλειοψηφία των μεταναστών σήμερα δουλεύει χωρίς να φαίνεται πουθενά. Αυτή ακριβώς η ιδιότυπη εργασιακή τους θέση, τους κάνει ουσιαστικά όμηρους και εύκολα θύματα στα χέρια του κεφαλαίου, έτοιμα να αποδεχτούν τον όποιο όρο του αφεντικού τους, ακόμα και να δουλέψουν κάτω από συνθήκες που μπορούν να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Και όλα αυτά για μια πράσινη κάρτα.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Σήμερα στις 8 στο Α.Τ.Ε.Ι. Πύργου θα πραγματοποιηθεί συνάντηση-συζήτηση της Πανηλειακής Επιτροπής Αγώνα με θέματα-πυρόπληκτες περιοχές ,η διάσωση της λήμνης Μουριάς,εξελήξεις στην παιδία

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ – The Shock Doctrine



Το βιβλίο και η μικρού μήκους ταινία The Shock Doctrine της Naomi Klein, αναφέρονται στο πως οι πολιτικές της ελεύθερης αγοράς, έχουν ανέλθει σε εξέχουσα θέση σε χώρες όπως τη Χιλή (υπό την ηγεσία του Pinochet), τη Ρωσία (υπό το Γιέλτσιν), τις Ηνωμένες Πολιτείες (π.χ. στην Νέα Ορλεάνη μετά από τον τυφώνα Katrina), την ιδιωτικοποίηση της οικονομίας του Ιράκ (υπό την Προσωρινή κυβέρνηση συνασπισμού), στην Βρετανία (επί Θάτσερ) και αλλού, όχι επειδή οι ηγέτες εκεί ήταν αρκετά δημοφιλείς, αλλά επειδή ώθησαν κατευθείαν όλες τις επίπονες πολιτικές και μεταρρυθμίσεις στις οποίες αντιδρούσε η κοινωνία, ενώ οι πολίτες των χωρών αυτών ήταν κλονισμένοι και αποπροσανατολισμένοι από τις καταστροφές ή τις αναταραχές που λάμβαναν χώρα ώστε να είναι ανίκανοι να αντιδράσουν. Το σχέδιο είναι βρώμικο και απλό: Κάθε φορά που υπάρχει μια κρίση, να προωθούνται όλες οι επίπονες και απάνθρωπες μεταρρυθμίσεις.

Παρόμοιες κρίσεις συμβαίνουν και τώρα όπως ή οικονομική κρίση. Έτσι βλέπουμε πάντα πως οι μόνοι αρμόδιοι για να λυσουν αυτά τα προβληματα είναι οι εκλεγμένοι ηγέτες όλων των χωρών και κυρίως των πλουσιότερων. Έτσι βλέπουμε ο κόσμος να έχει αγωνιά για να ξεπεραστεί αυτή η κρίση που δημιουργήθηκε σκόπιμα από την οικονομική ελίτ, και που προβάλλεται με εκφοβιστικό τρόπο από τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης), τα οποία αντί να πληροφορήσουν τον κόσμο για τα πραγματικά αίτια που δημιούργησαν αυτή την κρίση, προτιμούν σκοπίμως να τον εκφοβίζουν και να τον τρομοκρατούν με τις συνέπειες που έχει δημιουργήσει αυτή, ώστε να μην μπορεί κανείς να αντιληφθεί τα βρώμικα σχέδια, που εφαρμόζονται με έντεχνο τρόπο από την πολιτική και επιχειρηματική ελίτ παγκοσμίως, με μοναδικό πάντα γνώμονα το κέρδος.
Είναι Φανερό ότι αυτή η κρίση δημιουργήθηκε εσκεμμένα ώστε να γίνουν κάποιες αλλαγές στο οικονομικό σύστημα παγκοσμίως. Γι αυτό μην απορήσετε άμα δείτε τις οικονομίες της Βόρειας Αμερικής να συνενώνονται μεταξύ τους ή στην Ελλάδα να δούμε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα των πάντων σε ντόπιους και ξένους επιχειρηματίες, ώστε να μπορέσει ξεπεραστεί το δημόσιο χρέος – το οποίο πάντα θα υπάρχει, αφού είναι το μόνο μέσο που υποκινεί χώρες και κοινωνίες
(ξεπούλημα στους Κινέζους λιμάνια και στους Γερμανούς τις τηλεπικοινωνίες κ.τ.λ.) καθώς επίσης και την λήψη περισσότερων φορολογικών μέτρων σε βάρος των φτωχών ώστε να ξεπεραστεί η κρίση αυτή.

Και επειδή τα ΜΜΕ είναι το μεγαλύτερο μέσο αποπλάνησης σήμερα: Αλήθεια πόσο Σοκαρισμένοι αισθάνεστε μετά από κάθε φορά που βλέπετε τα δελτία ειδήσεων??

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΛΟΝΙΣΜΟ!

ΟΠΛΙΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!!!


Αναδημοσίευση από VirusMedia