Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Ψήφο στον κανένα…

Ας ξεκινήσουμε με το νόημα της ψήφου σαν φορέα αλλαγής, με την έννοια της αλλαγής κυβέρνησης. Η οποιαδήποτε κυβέρνηση πιθανόν εκλεγεί, δεν έχει όχι μόνο την πρόθεση, αλλά ούτε καν τη δυνατότητα να χαράξει διαφορετική πολιτική από αυτήν που μέχρι τώρα βιώναμε. Τα περιθώρια βελτίωσης βρίσκονται αποκλειστικά στον άξονα της καλύτερης διαχείρισης των οικονομικών χωρίς αλλαγή κατεύθυνσης. Ο ρόλος της κάθε κυβέρνησης στο παρόν πολιτικό σύστημα είναι να διαχειριστεί τα διάφορα ζητήματα στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της ίδιας και αυτών που τη στηρίζουν και την ελέγχουν. Κακά τα ψέματα, οι ψηφοφόροι δεν είναι ούτε οι μόνοι, ούτε οι κύριοι υποστηρικτές των κυβερνήσεων.

Καλύτερα και από τους ψηφοφόρους και από τον μελλοντικό κυβερνήτη, την πολιτική που θα ακολουθηθεί την γνωρίζουν αυτοί που την χάραξαν. Ο Αλμούνια, διορισμένος υπάλληλος της Ε.Ε., προεκλογικά διαμηνύει από τις Βρυξέλλες τις απαιτήσεις του από τη μέλλουσα κυβέρνηση, γνωρίζοντας πως κανένας πρωθυπουργός δε θα του χαλάσει το χατίρι. Η οποιαδήποτε δημοκρατική κυβέρνηση, μέσω της Ε.Ε. των αφεντικών δεν είναι παρά το εκτελεστικό όργανο της παγκόσμιας κυριαρχίας. Μιλάμε για ένα τέρας με πολλά κεφάλια: G8, G20, ΝΑΤΟ, Ο.Η.Ε., Δ.Ν.Τ., Π.Ο.Ε., Παγκόσμια Τράπεζα, ο μελλούμενος Παγκόσμιος Οργανισμός Τροφίμων κ.τ.λ. Στο κοινοβούλιο, στο μέγαρο Μαξίμου και στα υπουργία δεν παράγεται πολιτική, απλώς διεκπεραιώνονται αποφάσεις που πάρθηκαν από αλλού και από άλλους, όχι εκλεγμένους αλλά διορισμένους υπαλλήλους της παγκόσμιας κυριαρχίας. Οι προθέσεις τους είναι σαφείς.

Η εξουσία, πάντα ίδια κατά βάθος, δεν έχει καμιά ανάγκη να μας ρωτήσει τον δρόμο που θα τραβήξει, αυτόν τον ξέρει πολύ καλά, έχει όμως ανάγκη να ορίσουμε εμείς το διαχειριστή, για να τον σεβόμαστε κιόλας. Όταν μας ζητάνε να ψηφίσουμε, είναι σαν να μας ρωτάνε να διαλέξουμε από μια προκαθορισμένη γκάμα επιλογών: ότι και να διαλέξουμε το έχουν πρώτα επιλέξει άλλοι για εμάς. Έχει όμως τεράστια σημασία το να απαντήσουμε κάτι. Αυτό γιατί η απάντησή μας είναι η αποδοχή της ερώτησης, είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξης και του ρόλου αυτού που βάζει το ερώτημα. Έτσι η ψήφος μας δεν έχει ως προς το περιεχόμενό της κανένα νόημα. Ότι και να ψηφίσουμε πετυχαίνουμε το ίδιο πράγμα: την αποδοχή της ύπαρξης και του ρόλου κάποιου να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς και σύμφωνα με το δικό του πλέγμα συμφερόντων.

Σήμερα το πολιτικό σύστημα που βλέπουμε να καταρρέει, μας ζητάει να κλείσουμε τα μάτια στο αδιέξοδο και ψηφίζοντας οτιδήποτε να επιβεβαιώσουμε την σταθερότητά του και το δικαίωμά του να ρυθμίζει τις ζωές μας. Με τον τρόμο της ακυβερνησίας ωθεί τους απογοητευμένους από τα κόμματα σε συσπείρωση και με το πρόσχημα της κρίσης, του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους εξαγγέλλει στην κοινωνία την ανάγκη συρρίκνωσης των διεκδικήσεών της και διόγκωσης της ανοχής της απέναντι στο σύστημα που κλέβει τη Ζωή και την Ελευθερία των πολλών για να είναι ελεύθεροι και καλοζωισμένοι οι βατοπεδινοί, οι κουμπάροι, οι Ζαχόπουλοι και οι Χριστοφοράκοι… Πρώτη φορά μας λέει στα ίσια πως δεν έχουμε να περιμένουμε καλύτερες μέρες, και μέσα σε όλη αυτή τη ανασφάλεια που σπέρνει βρίσκει έδαφος να επενδύσει στον τομέα της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, εγκαλώντας μεταξύ άλλων, τους φιλήσυχους πολίτες να γίνουν αγανακτισμένοι.

Από το κράτος πρόνοιας είμαστε στην διαδικασία όπου σιγά και μεθοδικά περνάμε στο κράτος ελέγχου. Αυτό αποδεικνύουν και άλλωστε οι πολιτικές που από την μία άρουν τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στον πολίτη ( δικαίωμα στην εργασία, στην ασφάλιση, στην δωρεάν εκπαίδευση, στην υγεία ), και από την άλλη υφαίνετε ένα τοίχος ελέγχου και υποταγής που καλύπτει την κοινωνία. Τρομονόμοι-κουκουλονόμοι-δικαστική αδιαλλαξία-φυλακές-αστυνόμευση-πογκρόμ σε μετανάστες-δόγμα νόμος και τάξη. Στα κοινωνικά προβλήματα της οικονομικής κρίσης που αυτοί κατασκεύασαν και προκάλεσαν η απάντηση είναι το γκλόπ του Ματατζή.

Η τακτική είναι γνωστή και δοκιμασμένη, στηρίζεται στο δόγμα Φρίντμαν *.

Κάτω από το βάρος όλων αυτών απαιτείται «νωπή λαϊκή εντολή». Αυτοί που θα συνδράμουν την υπόθεση είναι γνωστοί: όλη η διεφθαρμένη ελίτ της χώρας θα συμμετέχει, αρχισυντάκτες, καναλάρχες, τραπεζίτες, βιομήχανοι, μεγαλοεργολάβοι, καρεκλοκένταυροι πολιτικοί και κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές σπεύδουν όλοι μαζί για το κρυφό και φανερό τους ρόλο στην παράσταση. Στη δημοκρατία ως γνωστόν δεν υπάρχουν αδιέξοδα αλλά δύσκολοι δρόμοι και υπεύθυνες αποφάσεις. Αυτό καλούνται να μας αποδείξουν δείχνοντας το δρόμο της κοινωνικής ανέλιξης: το δρόμο του γλειψίματος και της υποταγής, το δρόμο του λαδώματος, της μίζας και της συνομωσίας των δειλών. Αυτό το δρόμο έχουν να μας προτείνουν και κάποιοι δυστυχώς θα τσιμπήσουν… έτσι πολλοί οι μικροαστοί και οι γλώσσες τους μεγάλες… Ακόμα και η διατύπωση της ανάγκης για ανανέωση με τον όρο «νέο αίμα» δείχνει την ανάγκη του συστήματος να αναπαραχθεί και να εμπλακούν νέα σόγια σε όλη αυτή τη βρώμικη διαδικασία. Πυρήνας όλης αυτής της διαφθοράς είναι η ίδια η διαχωρισμένη εξουσία που τρέφεται από τις μικρές και μεγάλες θέσεις που επιφυλάσσει για τον καθένα. Η διαχωρισμένη εξουσία δεν μπορεί παρά να διαχειρίζεται τη διαφθορά που παράγει. Αν θέλει να σταματήσει τη διαφθορά, θα πρέπει να αυτοκαταργηθεί. Αν θέλουμε εμείς να σταματήσουμε τη διαφθορά, θα πρέπει να αψηφήσουμε την εξουσία.

Η κρίση της αριστεράς και το πολιτικό σύστημα

Η ιστορική ήττα των ιδεών της αριστεράς φαίνεται καθαρά και από την μείωση της επιρροής της στην κοινωνία. Η αριστερά σήμερα πλησιάζει την κοινωνία με δύο τρόπους: ο ένας είναι ο λαϊκισμός και ο άλλος είναι η συμμετοχή της στα κινήματα. Η συμμετοχή της αριστεράς και των μικρών κομμάτων στα σύγχρονα κινήματα οφείλεται σε λόγους παράδοσης και φετιχισμού, ενώ στο πεδίο των ιδεών και των προτάσεων ελάχιστα έχει να προσφέρει. Παρόλη τη συμμετοχή της στα κοινωνικά κινήματα και στις κοινωνικές αντιστάσεις, η αριστερά σα δομή, δεν ασκεί σχεδόν την παραμικρή κριτική στους θεσμούς και στις διαδικασίες της εξουσίας. Μπορεί να φτάσει στο σημείο να παύσει έναν αγώνα προκειμένου να συμμετέχει σε μια εκλογική καταμέτρηση δυνάμεων, με στόχο την κεφαλαιοποίηση του αγώνα σε ψήφους. Έτσι, για την αριστερά τα κινήματα φαίνεται να μην είναι άλλο από ένα πεδίο αναπαραγωγής. Για αυτούς οι εκλογές δίνουν τη δυνατότητα της διεκδίκησης του ποτηριού με το δροσερό νερό που έχουν ανάγκη μετά την καυτή ιστορική τους ήττα. Είναι η ύστατη προσπάθεια των μαρξιστών να μη διαγραφούν από τη σύγχρονη πολιτική ιστορία.

Ως κομμάτι του πολιτικού συστήματος η αριστερά δεν είναι απλώς ένα ανάχωμα στην κοινωνική χειραφέτηση αλλά βασικός πυλώνας στήριξης των φιλελεύθερων ολιγαρχιών ή αλλιώς ψευδεπίγραφων δημοκρατιών σα τη δική μας. Ο κανόνας επιβεβαιώνεται από την Κίνα μέχρι τη Λατινική Αμερική. Το κακό με αυτή την κατάσταση δεν είναι απλώς αυτός ο εισοδισμός, αλλά το ότι άγουν και φέρουν τα κινήματα, ως να ήταν ιδιοκτησία τους, μέσα στο παιχνίδι των εκλογών και στις διαδικασίες του διεφθαρμένου αυτού πολιτικού συστήματος στο οποίο συμμετέχουν. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει με το άρθρο 16, με την εξέγερση των φυλακισμένων, με τον αγώνα των καθαριστριών κ. α.

Η αριστερά τραγούδησε πολύ καιρό πριν το τελευταίο της επαναστατικό άσμα, σήμερα, προσφέρει στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες αυτό ακριβώς που έχουν ανάγκη: υπηρεσίες ενσωμάτωσης και εξωραϊσμού. Σαν παράφωνη ξεκούρδιστη μπάντα τραγουδάει το κύκνειο άσμα της που λέει καμιά ψήφος να μην πάει χαμένη και καταγγέλλει τους απέχοντες από τις εκλογές για απολιτική στάση.

Νιώθουμε την ευθύνη να επισημάνουμε την διαχωριστική γραμμή που διακρίνει τις ηγεσίες της αριστεράς, είτε κοινοβουλευτικές είτε εξωκοινοβουλευτικές, από τους ανιδιοτελείς αγωνιστές που συμμετέχουν στην αριστερά. Τα παραπάνω που γράφονται δεν αποδίδονται σε αυτούς ως πράξεις, αλλά αντίθετα τους αφορούν άμεσα γιατί αυτοί είναι οι κυρίως εγκλωβισμένοι των μαρξιστικών πολιτικών και ιδεολογιών τους.

Εκλογική αποχή: απουσία ή παρουσία;

Κατά την καθεστωτική προπαγάνδα, η εκλογική αποχή δεν μπορεί να ερμηνευθεί παρά ως πολιτική αδιαφορία. Όποιος δεν προσέρχεται στις εκλογές, κατά τη γνώμη τους, δεν είναι παρά ένας κοινωνικά και πολιτικά αδιάφορος άνθρωπος. Πράγματι, αρκετοί από τους απέχοντες μπορεί να νοιώθουν ότι απλά δεν τους αφορά η διαδικασία χωρίς να έχουν και άδικο σε αυτό, αλλά κατά τα άλλα είναι εντελώς κομφορμιστές που δεν τους αφορά άλλο από την άνεσή τους και τη βόλεψή τους. Ωστόσο η καθημερινή επαφή με τους ψηφοφόρους του κανένα μας δίνει εντελώς διαφορετική εικόνα. Η άρνησή τους να συμμετέχουν στη φιέστα της δημοκρατίας έγκειται στο γεγονός πως όλο και περισσότερο χάνουν τις ελπίδες και παύουν να τρέφουν αυταπάτες για μια υπόθεση τελειωμένη. Η άρνησή μας να ψηφίσουμε είναι κομμάτι της καθημερινής εναντίωσής μας προς την εξουσία. Το γεγονός της απουσίας πολιτικού στίγματος στην αποχή αφήνει ένα πολιτικό κενό που αν δε γεμίζεται από ένα αντίστοιχο κίνημα τότε η αποχή αφήνεται να μεταφραστεί σαν απλή πολιτική απουσία. Μεγαλύτερη όμως πολιτική παρουσία από την παρουσία στις κοινωνικές αντιστάσεις και στο κοινωνικό κίνημα δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι αυτό το κίνημα που μπορεί να κάνει τους απέχοντες από την εκλογική διαδικασία πρωταγωνιστές της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Τα χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος θα συζητήσουμε παρακάτω.

Το κοινωνικό κίνημα και η άμεση δημοκρατία σαν σύγχρονη ελευθεριακή πρόταση

Μακριά από τις εκλογές και τα κόμματα, στις μέρες μας, βλέπουμε να ξεπηδούν διαρκώς κοινωνικοί αγώνες εκτός θεσμικού πλαισίου, αυτοσχέδιοι, με συχνά απρόσμενο περιεχόμενο, ριζοσπαστικοί, αντι-ιεραρχικοί και αμεσοδημοκρατικοί.

Έτσι από τους πολίτες κατά του λιθάνθρακα μέχρι την πανελλαδική κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου, από τον ανεξάρτητο ταξικό αγώνα της Κ. Κούνεβα και των καθαριστριών μέχρι τη μάχη μεγάλου μέρους των κατοίκων της Β. Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού και την καταστροφή του ζωτικού τους χώρου, από τη δράση των Συκεωτών ενάντια στις κεραίες κινητής τηλεφωνίας ως την βίαιη εναντίωση των κατοίκων της Λευκίμης, του Γραμματικού και του Ελληνικού στη μετατροπή των περιοχών τους σε σκουπιδότοπους, διακρίνουμε κάποια κοινά χαρακτηριστικά τα οποία γέννησαν και την εξέγερση του Δεκέμβρη:

- βλέπουμε τους φορείς των αγώνων αυτών να οργανώνονται αμεσοδημοκρατικά και να συγκροτούνται από απλούς ανθρώπους/πολίτες χωρίς τιμές και τίτλους,

- βλέπουμε τους εκάστοτε τοπικούς άρχοντες και τα κόμματα είτε να καπηλεύονται είτε να εναντιώνονται στους αγώνες που δε μπορούν να ελέγξουν και να καθοδηγήσουν,

- βλέπουμε επίσης σήμερα, σε αντίθεση με το παρελθόν των αμιγώς πολιτικών ενώσεων, τη διάχυση του πολιτικού στο κοινωνικό και αντίστροφα. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που επιτρέπει την ύπαρξη μέσα σε αυτές τις κινήσεις της αλληλεγγύης αυτής που βιώνεται από τα άτομα κάθε μέρα, δίνοντας έτσι νέα νοήματα στον κοινωνικοπολιτικό αγώνα. Μιλάμε δηλαδή για την κοινωνική αλληλεγγύη που προηγείται των πιθανών δυσκολιών και διώξεων σε αντίθεση με την πολιτική αλληλεγγύη που συνήθως έπεται…

- τέλος βλέπουμε – και αξίζει να το επισημάνουμε – ένα χαρακτηριστικό που έρχεται σε σύγκρουση με την κλασσική επαναστατική θεώρηση των κοινωνικών αγώνων: αυτό της πραγμάτωσης. Μιλάμε πλέον για κοινωνικούς αγώνες που αφορούν το εδώ και το σήμερα, αφήνουμε δηλαδή πίσω τους αγώνες που αναφέρονται στη μεταεπαναστατική κοινωνία ή αλλιώς στα πιλάφια που τάζει ο Αλλάχ στον παράδεισο… Και είναι αυτό το χαρακτηριστικό που επιτρέπει την ύπαρξη της άμεσης δημοκρατίας: γιατί όταν μιλάμε και δρούμε για το εδώ και το σήμερα μπορούμε να μιλήσουμε και να δράσουμε ΌΛΟΙ ΜΑΣ, ενώ όταν μιλάμε για φαντασίες και ιδεολογήματα τον πρώτο λόγο έχουν πάντα αυτοί που τα εφηύραν και οι καλύτεροί τους ερμηνευτές…

Αυτή είναι λοιπόν η σύγχρονή ελευθεριακή πρόταση. Η πρόταση της άμεσης δημοκρατίας και της αλληλεγγύης:

Της άμεσης δημοκρατίας που μπαίνει μέσα στις γειτονιές και στα χωριά και βγαίνει στους δρόμους για να παράγει δίκαιο, κοινωνικό όχι κρατικό δίκαιο, δίκαιο απ’ αυτό που το κράτος έχει απαγορεύσει, απ’ αυτό που είναι συνήθως παράνομο.

Της αλληλεγγύης των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται πως η ζωή και η ελευθερία τους συμπληρώνεται από τη ζωή και την ελευθερία των άλλων γύρω τους και παλεύουν για αυτήν.

Των κινημάτων που ξεπηδούν μέσα από την ίδια την κοινωνία και δεν ελέγχονται από κανένα κόμμα και καμιά οργάνωση, που δεν ανέχονται να εξυπηρετούν συγκεκαλυμμένες απώτερες σκοπιμότητες πέραν του άμεσού τους σκοπού.

Των κινημάτων που όταν πραγματεύονται π.χ. τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας και τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας στους Συκεώτες, παίρνουν αμεσοδημοκρατικά αποφάσεις μέσα στις Συκιές, με τους Συκεώτες και για τις ίδιες τις Συκιές, όχι γενικώς και αορίστως. Αποφάσεις που δεν τις παίρνουν απλώς, αλλά τις εφαρμόζουν κιόλας. Η αμεσότητα της δημοκρατίας δεν μπορεί να έγκειται μόνο στην αμεσότητα της διαδικασίας, δηλαδή στην απουσία αντιπροσώπων και διαμεσολαβητών, πρέπει να έγκειται και στην αμεσότητα του σκοπού – στην αμεσότητα της δράσης. Με αυτά τα κινήματα συντασσόμαστε, σε αυτά τα κινήματα συμμετέχουμε, αυτά είναι τα κινήματα που μπορούν να στιγματίσουν πολιτικά την εκλογική αποχή.

* Μίλτον Φρίνμαν : Μεγάλος «γκουρού» του αχαλίνωτου καπιταλισμού, συντηρητικός φιλελεύθερος οικονομολόγος που στο βιβλίο του «καπιταλισμός και ελευθερία», το 1962 είχε γράψει «μόνο μια κρίση – πραγματική ή πλασματική – παράγει αληθινή αλλαγή. Όταν μια κρίση εμφανίζεται, τα μέτρα που λαμβάνονται εξαρτώνται από τις ιδέες που υπάρχουν στην κοινωνία… Η βασική μας μέριμνα θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη εναλλακτικών λύσεων στις υπάρχουσες πολιτικές (αυτές που απορρίπτει ο Φρίντμαν), έτοιμες να εφαρμοστούν όταν, λόγω της κρίσης, το αδύνατο γίνεται πολιτικά αναπόφευκτο». Ενώ για την κυβέρνηση πίστευε πως η μόνη λειτουργία της πρέπει να είναι «η προστασία της ελευθερίας μας από του εξωτερικούς εχθρούς… και από τους ίδιους συμπολίτες μας. Είναι να συντηρεί τον νόμο και την τάξη, να προστατεύει τις ιδιωτικές συμβάσεις και τις ανταγωνιστικές αγορές». Η συνταγή του έγινε γνωστή ως shock therapy (θεραπεία με σοκ). Είναι η αντίστοιχη οικονομική έκδοση του δόγματος του Βιετνάμ «καταστρέψτε το χωριό για να το σώσετε» και είναι το ίδιο σκληρή.

Πηγή: Zmagazine – Znet

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΤΟ tvxs.gr

Οι σιδηρόδρομοι αποτελούσαν πάντα «κόκκινο πανί» για τη φιλελεύθερη οικονομική πολιτική. Ο Τουργκούτ Οζάλ χαρακτήριζε τους σιδηροδρόμους «κομουνιστικούς». Η General Motors κατηγορήθηκε στο παρελθόν ότι συνωμοτούσε με εταιρίες ελαστικών και πετρελαιοειδών για τη διάλυση των δικτύων τρένων και τραμ. Και, πρόσφατα, ο Μπάρακ Ομπάμα ανακοίνωσε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την αναγέννηση των αμερικανικών σιδηροδρόμων.
Κατά την περσινή του επίσκεψη στο Στρασβούργο, πριν ακόμα χριστεί πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπάρακ Ομπάμα εξέφρασε την γοητεία που του ασκούν οι σιδηρόδρομοι. «Πάντα ζήλευα τα ευρωπαϊκά τρένα. Και αναρωτιέμαι: γιατί δεν μπορούμε να έχουμε σιδηρόδρομο υψηλής...

ταχύτητας στις ΗΠΑ;», δήλωνε πέρσι την άνοιξη.
Ίσως αυτό να είναι εφικτό, αν και η πλήρη άνθιση της αναγέννησης των αμερικανικών σιδηροδρόμων μάλλον δεν θα λάβει χώρα όσο ο Μπαράκ Ομπάμα βρίσκεται ακόμα στον Λευκό Οίκο. Με τα 8 δισεκατομμύρια δολάρια που μπήκαν στην άκρη από το πακέτο στήριξης της άνοιξης, η κυβέρνηση Ομπάμα δρομολογεί μια από τις πιο φιλόδοξες επεκτάσεις των επιβατικών σιδηροδρόμων των τελευταίων 50 ετών, με την κατασκευή ή αναβάθμιση μέχρι και 10 διαδρομών από την Καλιφόρνια προς τη Φλόριντα.
Εκτός της Καλιφόρνια, καμία άλλη διαδρομή δεν αναμένεται να φτάσει τα διεθνή επίπεδα των σιδηροδρόμων υψηλών ταχυτήτων. Αλλά οι σύμβουλοι του Ομπάμα λένε ότι έλαβε ένα σημαντικό πρώτο βήμα προς τη μεταμόρφωση του σιδηροδρομικού δικτύου των ΗΠΑ.
«Κατά πάσα πιθανότητα, δεν πρόκειται βραχυπρόθεσμα να είναι του ίδιου επίπεδου με της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Ευρώπης, αλλά δεν χρειάζεται και να είναι» δήλωσε ο Ερλ Μπούμενάουερ, ένα μέλος του Κογκρέσου από το Όρεγκον και αντιπρόεδρος της επιτροπής για την υπερθέρμανση του πλανήτη του Οίκου των Αντιπροσώπων. «Αυτό που είναι επαναστατικό είναι ότι οι ΗΠΑ αρχίζουν να επενδύουν σε υψηλότερης ταχύτητας διαστικά δίκτυα. Αυτό θέτει τέρμα στην εγκατάλειψη 50 ετών του επιβατικού σιδηροδρόμου».
Ο σιδηρόδρομος στις ΗΠΑ έφτασε στο χειρότερο σημείο του επί διακυβέρνησης Τζωρτζ Μπους, ο οποίος επιδίωξε να εξαλείψει όλη την κρατική επιχορήγησης προς το Δίκτυο της Amtrak. Αλλά οι ουρές στα σημεία ελέγχου στα αεροδρόμια της χώρας μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου καθώς και οι υψηλές τιμές του πετρελαίου το περασμένο καλοκαίρι, παρακίνησαν το ενδιαφέρον επισήμων και λαού για την αναζωογόνηση του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας. Τον περασμένο μήνα, 40 πολιτείες προώθησαν 278 προτάσεις για το ξόδεμα των 8 δισεκατομμυρίων του πακέτου στήριξης.
Ο Ομπάμα θεωρεί ότι οι μεταφορές είναι καίριο κεφάλαιο προκειμένου οι ΗΠΑ να κρατήσουν τη δέσμευσή τους για μείωση των αερίων του θερμοκηπίου. Έδωσε επιπλέον 1 δισεκατομμύριο δολάρια στον σιδηρόδρομο, για κάθε ένα από τα επόμενα πέντε χρόνια. Ο Οίκος των Αντιπροσώπων προσέθεσε σε αυτό ακόμα 1,4 δις. Το επόμενο βήμα τώρα είναι ένα νομοσχέδιο για τις μεταφορές στο Κογκρέσο, με το οποίο οι Δημοκρατικοί ζητάνε 50 δις δολάρια για τα επόμενα έξι χρόνια, για τον επιβατικό σιδηρόδρομο.
Αλλά τα αρχικά 8 δις αρκούν μοναχά για ένα μικρό τμήμα των εξόδων για την κατασκευή ενός νέου δικτύου. Οι προτάσεις που υποβλήθηκαν τον περασμένο μήνα ξεπερνούν συνολικά τα 108 δις. «Δεν μπορούμε να φτιάξουμε σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας με 8 δις. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, είναι να δείξουμε στον κόσμο ότι τα 8 δις επενδύθηκαν σοφά και ότι δημιούργησαν απτά οφέλη», λέει ο Κέβιν Μπρουμπάκερ του Κέντρου Περιβαλλοντικού Νόμου και Πολιτικής.
Το μεγάλο σκάνδαλο των σιδηροδρομικών μεταφορών των ΗΠΑ
Τον 19ο αιώνα, το αστικό σύστημα μεταφορών των ΗΠΑ βασιζόταν στις ράγες, αρχικά με βαγόνια που έσερναν άλογα και στη συνέχεια με τραμ. Γύρω στα 1890 τα οχήματα άρχισαν να γίνονται ηλεκτρικά και οι εταιρίες τους κατασκεύασαν σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να παράγουν τον απαραίτητο ηλεκτρισμό. Το πλεόνασμα το πουλούσαν σε καταναλωτές και, εν καιρώ, οι ηλεκτρικές επιχειρήσεις τους ξεπέρασαν αυτές των μεταφορών.
Το πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα, το δημόσιο σύστημα μεταφορών έπρεπε να αντιμετωπίσει τη διεύρυνση των αστικών κέντρων, τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από τις αυτοκινητοβιομηχανίες, τις δυσκολίες στις εργασιακές σχέσεις και τους αυστηρούς κανονισμούς στα δρομολόγια. Το 1916, το εθνικό σύστημα σιδηροδρόμων έφθειρε τον εξοπλισμό του ευκολότερα απ’ ότι τον αντικαθιστούσε. Ενώ τα λειτουργικά έξοδα έβγαιναν, τα χρήματα για μακροπρόθεσμες επενδύσεις πήγαιναν αλλού, όπως στα συστήματα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας για τους καταναλωτές.
Καθώς οι εταιρίες δημόσιων μεταφορών ήταν συχνά ο μεγαλύτερος καταναλωτής ηλεκτρικής ενέργειας, συχνά τους ανήκαν οι εταιρίες παραγωγής, μερικά ή ολικά. Έτσι παρείχαν στις εταιρίες μεταφορών την ενέργεια που χρειαζόταν, με έκπτωση. Το 1935, ένα νομοσχέδιο απαγορεύει στις εταιρίες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας να λειτουργούν ανεξέλεγκτα επιχειρήσεις, κάτι που περιλάμβανε σχεδόν όλες τις εταιρίες μεταφορών, ενώ περιόρισε την δυνατότητα των εταιριών να λειτουργούν σε άλλες πολιτείες. Πολλές εταιρίες διατηρούσαν και παράρτημα μεταφορών και μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σε διάφορες πολιτείες. Όσες είχαν και τους δυο τύπους επιχειρήσεων υποχρεώθηκαν να πουλήσουν τη μία και η επιλογή ήταν προφανής: η βιομηχανία των τραμ που έφθινε ήταν πολύ λιγότερο πολύτιμη από την βιομηχανία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που σημείωνε άνοδο. Έτσι, πολλές εταιρίες μεταφορών τέθηκαν προς πώληση.
Σε όσες εταιρίες δεν επιβαλλόταν η πώληση, το Μεγάλο Κράχ επέφερε σημαντικό πλήγμα, εξανεμίζοντας τους πόρους για τη συντήρησή τους, ενώ οι ανεξάρτητες από τις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας εταιρίες μεταφορών έπρεπε πλέον να αγοράζουν την ενέργεια που χρειαζόταν σε πλήρη τιμή, χωρίς εκπτώσεις. Μεγάλες εταιρίες, όπως η General Motors και η National City Lines άρχισαν να αγοράζουν επιχειρήσεις μεταφορών και να τις διαλύουν.
Την ίδια περίοδο, οι πωλήσεις αυτοκινήτων σημείωναν μεγάλη αύξηση σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο σε πόλεις που η GM είχε αγοράσει τα τραμ όσο και σε αυτές που δεν το είχε πράξει. Αυτό το γεγονός ενίσχυσε η νομοθεσία που επέβαλε στις νέες επιχειρήσεις να κατασκευάσουν χώρους πάρκινγκ. Σύντομα υπήρχαν τεράστιοι χώροι δωρεάν πάρκινγκ, τα καταστήματα μετακινήθηκαν μακρύτερα από τους δρόμους ενώ πολλά προάστια και πολλές επιχειρήσεις δεν άφησαν καν πεζοδρόμια, κάνοντας επικίνδυνη την πρόσβαση των πεζών. Ως αποτέλεσμα, οι πολίτες οδηγήθηκαν σε όλο και μεγαλύτερη χρήση των αυτοκινήτων. Σύντομα χρησιμοποιούσαν το αυτοκίνητο ακόμα και για να διανύσουν μικρές αποστάσεις τις οποίες θα μπορούσαν να διανυθούν με τα πόδια, αυξάνοντας και παγιώνοντας την εξάρτηση των Αμερικανών από τα αυτοκίνητά τους. Ένα άλλο αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας ήταν ότι οι άνθρωποι που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν όχημα ή οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να οδηγήσουν, να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα στην εύρεση εργασίας.
Η National City Lines, η οποία λειτουργούσε από το 1920, στο διάστημα 1936-1950 αγόρασε περίπου 100 συστήματα τραμ σε 45 πόλεις των ΗΠΑ, τα διέλυσε και τα αντικατέστησε με λεωφορεία της General Motors, με την οποία διατηρούσε συνεργασία για αποκλειστικά συμβόλαια.
Στις 9 Απριλίου 1947, απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε 9 εταιρίες αι 7 άτομα, για συνωμοσία με σκοπό την απόκτηση του ελέγχου επί ενός αριθμού εταιριών μεταφορών προκειμένου να δημιουργήσουν μονοπώλιο στις δημόσιες μεταφορές, καθώς και συνωμοσία για το μονοπώλιο των λεωφορείων και των προμηθειών των εταιριών αυτών, που ανήκαν στην City Lines. Κατηγορoύμενες ήταν οι εταιρείες: General Motors, Firestone Tire, Standard Oil of California, Phillips Petroleum, Mack, National City Lines, Pacific City Lines και American City Lines.
Το 1949 οι εταιρίες απαλλάχθηκαν από την πρώτη κατηγορία αλλά βρέθηκαν ένοχες για την κατηγορία της συνωμοσίας για το μονοπώλιο των προμηθειών τους. Κάθε μία από τις εταιρίες καταδικάστηκε με πρόστιμο 5.000 δολαρίων ενώ στους διευθυντές τους επιβλήθηκε πρόστιμο 1 δολαρίου. Το σκάνδαλο δημοσιεύτηκε ωστόσο μόλις το 1973, από έναν φοιτητή Νομικής του Χάρβαρντ που ερευνούσε αρχεία της εποχής. Σε έρευνα της Γερουσίας σχετικά με τα αίτια της παρακμής του συστήματος δημόσιων μεταφορών, το 1974, ως κύρια αιτία αναφέρθηκαν οι αγορές στις οποίες προχώρησε η National City Lines.
Σήμερα, στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ενιαίο πλήρες δίκτυο σιδηροδρομικών μεταφορών, εκτός αυτού της Amtrak η οποία έχει μονοπώλιο στις σιδηροδρομικές μεταφορές μεγάλων αποστάσεων.

Πηγές: Guardian, Wikipedia.org

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Όχι στο ξεπούλημα του Ο.Σ.Ε.

Δεν πρέπει να αφήσουμε τον Ο.Σ.Ε. να παρακμάσει.
Ο σιδηρόδρομος είναι κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας,αναγκαίο και αξιόπιστο μέσο για την κοινωνική μετακίνηση αρκετα ποιό οικονομικό αλλα και οικολογικό μέσο μεταφοράς που δυστιχός οι διαχειρηστές της εξουσίας στο όνομα της αποκρατικοποίησης θέλουν να ξεπουλήσουν . Ο νομός εχει ανάγκη την ύπαρξη ενός σιδηροδρομικού δικτύου τακτικο σε δρομολόγια ανα προορισμό με οικονομικές τιμές εισητηρίων που να απαντά στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας για μετακίνηση.
Η απαξίωση του μέσου απο τους κρατούντες είναι μια εγκληματική ενέργεια για τον τόπο πού πρέπει όλοι μαζί να αποτρέψουμε.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ
ΣΙΩΚΟΥ 4 & ΛΙΟΣΙΩΝ 301 (ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ)
Τ.Κ. 104 43 ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ. & FAX : 2105130300
E-MAIL : info@sfs.gr
URL : http://www.sfs.gr/

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Επιβεβαιώθηκαν οι έντονες φήμες που ήθελαν το ΥΜΕ και τη Διοίκηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ / ΟΣΕ να επιβάλουν το σφαγιασμό των δρομολογίων του Ελληνικού δικτύου και στις οποίες εγκαίρως αναφερθήκαμε σε προηγούμενο δελτίο τύπου. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ εξέδωσε δελτίο τύπου με το οποίο «καμαρώνει» για τις περικοπές τάζοντας «καθρεφτάκια» για τους ιθαγενείς...
όπως εισιτήρια μέσω ΑΤΜ (θα πουλά ανύπαρκτα δρομολόγια μέσω ΑΤΜ;). Σε οποιοδήποτε ευρωπαίο (Γερμανό, Γάλλο, Ελβετό, Βρετανό) πολίτη θα πλάσαραν αυτές τις περικοπές θα προκαλούσαν καγχασμό, ειρωνεία και περιφρόνηση.
Μεγάλα αστικά κέντρα της Ελληνικής περιφέρειας (ενδεικτικά: Πάτρα, Πύργος, Καλαμάτα, Βόλος, Τρίκαλα, Σέρρες) μένουν με ελάχιστα τραίνα να τα συνδέουν με την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή την ενδοχώρα τους, και μάλιστα αυτά τα τραίνα σε εντελώς ακατάλληλες ώρες για να προσελκύσουν το επιβατικό κοινό. Όλα αυτά βαπτίζονται με την απατηλή επιγραφή «καθολική υπηρεσία»(;!). Όποιον συγκοινωνιολόγο και να ρωτήσουν θα μάθουν ότι σιδηροδρομική συγκοινωνία με ένα ή δύο δρομολόγια τη μέρα δεν νοείται, είναι συγκεκαλυμμένο κλείσιμο.
Με αυτό τον τρόπο διάφοροι «φωστήρες» του συγκοινωνιακού σχεδιασμού με «περγαμηνές» αποτυχίας από τον ιδιωτικό τομέα επιχειρούν να πουλήσουν χειρότερο προϊόν (λίγα, αραιά, σε ακατάλληλες ώρες δρομολόγια) σε ακριβότερη τιμή με απώτερο μάλιστα στόχο το διπλασιασμό των τιμών!
Φυσικά το μόνο που θα πετύχουν είναι η μείωση του επιβατικού κοινού, η απαξίωση του σιδηροδρόμου, η στροφή του κοινού σε άλλα, ανασφαλέστερα και ρυπογόνα, μέσα μεταφοράς και αν όχι βραχυπρόθεσμα, σίγουρα μακροπρόθεσμα αύξηση των ελλειμμάτων.
Για να χρυσώσουν το χάπι επισπεύδουν την παράδοση στην κυκλοφορία, έργων που χρονίζουν αδικαιολόγητα (Γραμμές Χαλκίδας και Τρίπολης/Ναυπλίου), χωρίς αυτά να είναι πλήρως έτοιμα, με ταχύτητες χαμηλότερες απ' ό,τι πριν ξεκινήσουν τα έργα (τα οποία είχαν σκοπό ακριβώς την αύξηση των ταχυτήτων!)
Όλα αυτά βαφτίζονται «Εξορθολογισμός». Δεν πείθουν κανέναν: Οι αυτοδιαφημιζόμενοι ως «τεχνοκράτες» ηγήτορες της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, πειθαρχώντας στις επιταγές του πολιτικού τους προϊσταμένου, μεταφέρουν τροχαίο υλικό από τη «σφαγιαζόμενη» Θεσσαλία και τις Σέρρες για να εκτελεί μεταμεσονύχτια «προαστιακά» δρομολόγια στην περιοχή της Κομοτηνής (εκλογική περιφέρεια του κ. ΥΜΕ). Δεν έχουμε πρόβλημα με την αύξηση των δρομολογίων όπου και κυρίως όπως χρειάζεται. Εδώ όμως πρόκειται βέβαια για ακραίας μορφής πολιτικαντισμό. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ δε σπεύδει να βαπτίσει τις εντολές του ΥΜΕ «επέκταση του προαστιακού σε περιοχές εκτός Αττικής» (!). Μαζί με άλλα υποτίθεται ότι ενισχύονται τα δρομολόγια στον άξονα ΠΑΘΕ (ψευδές-κανένα δρομολόγιο δεν προστέθηκε, περικόπηκαν μάλιστα δρομολόγια για Πάτρα και Παλαιοφάρσαλο) και με επιπλέον βαγόνια (αμφιβάλλουμε-θα έχουν στείλει τους τεχνίτες που συντηρούν τα βαγόνια σε «εφεδρεία») ενώ διασυνδέονται τα περιφερειακά με τα αρτηριακά δρομολόγια (ουδέν ψευδέστερο: οι αναμονές σε Λάρισα, Παλαιοφάρσαλο και Πύργο για «ανταποκρίσεις» είτε επιμηκύνονται είτε οι «ανταποκρίσεις» χάνονται για λίγα λεπτά!)
Δεν πρόκειται φυσικά όλα αυτά να μειώσουν αυτό που γκαιμπελικά βάφτισαν «έλλειμμα» γιατί ο κύριος όγκος του αφορά τη διαχρονική αυτοχρηματοδότηση από τον ΟΣΕ έργων υποδομής όταν τα ανταγωνιστικά οδικά έργα χρηματοδοτούνται από τον Δημόσιο Προϋπολογισμό. Ξαναθέτουμε το ερώτημα: Θα διανοηθούν ποτέ να «κλείσουν» το ΥΠΕΧΩΔΕ επειδή το πρόγραμμα οδικών του υποδομών κοστίζει στο φορολογούμενο 4.5 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα;
Φυσικά, οι «τεχνοκράτες» της ΤΡΑΙΝΟΣΕ με τις περγαμηνές αποτυχίας από τον ιδιωτικό τομέα ουδέποτε διανοήθηκαν να αυξήσουν τις πωλήσεις τις εταιρείας τους (αντίθετα τις μειώνουν). Ουδέποτε διανοήθηκαν να θίξουν κακώς κείμενα και να μειώσουν το κόστος που προέρχεται από τον τρόπο παραγωγής της εταιρείας που διοικούν. Αντί να συγκρουστούν με τις αγκυλώσεις της εταιρείας τους συγκρούονται με την Ελληνική Περιφέρεια και τιμωρούν τους πελάτες τους.
Καταγγέλλουμε αυτή την προσπάθεια απαξίωσης του σιδηροδρόμου και ελπίζουμε ότι την υστάτη ώρα θα καταλάβουν τη βαρύτητα του εγκλήματος που επιχειρούν. Αντί να βγάζουν δελτία τύπου που θα δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και θα τάζουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες θα πρέπει να προτείνουν ουσιαστικές λύσεις που βελτιώνουν τις συγκοινωνίες αυτής της χώρας. Γι' αυτό άλλωστε πληρώνονται. για να διοικούν μία ΔΕΚΟ και όχι να ενεργούν ως γραφείο τύπου του ΥΜΕ.

Από τον Σύλλογο Φίλων του Σιδηροδρόμου

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Ροσιναντε # 2, Σεπτέμβριος 2009 κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος

Την εφημερίδα θα την βρείτε σε όλα τα κεντρικά περίπτερα του νομού
Το περιεχόμενο σε τίτλους

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

”WILD IS THE WIND”: Συνδικαλιστικές διώξης στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ: Ρήγμα με τον κρατικό συνδικαλισμό

ΤΟΜΕΑΣ ΣΙΤΙΣΗΣ: Το ημερολόγιο ενός σερβιτόρου

ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ: Ετοιμάζουν μετεκλογικό μαχαίρι

ΔΗΜΟΣΙΟ: Μισθοί πολλών ταχυτήτων, μείωση πραγματικού εισοδήματος

ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ”ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ”

ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΠΕΙ Ο ΠΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΝΔΗΜΕΙΑ

«ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ» ΚΑΙ Η «ΚΑΚΙΑ ΩΡΑ» ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

ΟΤΑΝ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΡΕΛΛΑΙΝΕΙ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ: Στοργή, φροντίδα και (πάνω απ’ όλα) επισφάλεια

CLASS WARS Το απεργιακό Καλοκαίρι σε όλον τον κόσμο

«ΚΟΛΛΕΓΙΑ»: Η ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων και ο αυταρχισμός

ΠΥΡΚΑΪΕΣ:΄Η θα αυτο-οργανωθούμε ή θα καούμε ζωντανοί

ΑΓΡΟΤΕΣ: Για μια ανεξάρτητη γεωργία

-Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ (η ιστορία που τρώει τα παιδιά της)

Θέμα: Το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα στην Γερμανία

Ν. ΚΟΡΕΑ: Στη Σιανγκόνγκ πυρπόλησαν εργάτες

ΗΠΑ: Στις (ελληνικές) Καλένδες η δημόσια ασφάλιση

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Αυτοί στις κάλπες κι εμείς στους δρόμους

Αυτοί στις κάλπες κι εμείς στους δρόμους
Την «αναγκαιότητα πολιτικής σταθερότητας» προκειμένου να περάσουν τα νέα μέτρα που θα σαρώσουν και τα εναπομείναντα δικαιώματα και κατακτήσεις, επικαλέστηκε ο Καραμανλής για να δικαιολογήσει την κήρυξη πρόωρων εκλογών όπως άλλωστε, ζητά εδώ και μήνες το ΠΑΣΟΚ αποβλέποντας στην επάνοδό του στην εξουσία.

Το τρίπτυχο διαρθρωτικές αλλαγές (δηλαδή νέο ψαλίδισμα εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων) -αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής (δια της αφαίμαξης μισθωτών και συνταξιούχων) – έλεγχος στις δημόσιες δαπάνες (βλέπε γενναίες περικοπές κοινωνικών παροχών) είναι το όχημα που θα οδηγήσει τους εξουσιολάγνους κομματικούς μηχανισμούς στις κάλπες.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της εκλογικής φιέστας που προσδιορίστηκε για τις 4 Οκτωβρίου, η κατάληξη είναι ήδη ορατή: τα μέτρα θα δρομολογηθούν, η καταστολή θα ενταθεί και οι αγύρτες των κομμάτων θα πανηγυρίζουν ο καθένας για τη «νίκη του».

Στο μεταξύ η εγκληματική επίθεση κατά της Κ.Κούνεβα θα μπει οριστικά στο συρτάρι, εκατοντάδες μετανάστες θα εξακολουθήσουν να συνωστίζονται σε κρατητήρια και στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα νέα όπλα μαζικής καταστολής θα φθάνουν στις αποθήκες της Κατεχάκη.

Μέσα στην παραζάλη της προεκλογικής κλοτσοπατινάδας εξάλλου, θα ξεχαστεί η κόλαση των ελληνικών φυλακών και μέσα σε τόνους προεκλογικού υλικού θα θαφτούν οριστικά οι δολοφονίες 56 εργαζομένων από τις αρχές της χρονιάς.

Όσο για τη δράση των τρωκτικών της Ζiemens, του Βατοπεδίου, των ομολόγων κλπ, εννοείται ότι δεν απασχολεί πλέον το σύστημα που προσπαθεί θα εδραιώσει την εξουσία του τάζοντας στους υπηκόους φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Η αγωνία τους για τη νομή της εξουσίας μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Η δική μας απάντηση δίνεται στους δρόμους, στις κινηματικές διαδικασίες και στους χώρους ελευθερίας που κατακτάμε.

Μαρία Γερογίαννη

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΡΕΙΑ : ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΜΑΡΑ (6μμ) ΣΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΙΣ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Κράτος, κυβέρνηση και εργοδότες, με την υψηλή επιστασία της ΕΕ και του ΔΝΤ, μας ετοιμάζουν ακόμα πιο μαύρες μέρες μαζικών απολύσεων και ανεργίας, ελαστικής και μαύρης εργασίας, κατάργησης των βαρέων κι ανθυγιεινών κι όλων των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων.
Ξεκίνησαν τις επιχειρήσεις σκούπας ενάντια στης γης τους κολασμένους, τους μετανάστες. Από το τωρινό εργατικό μεσαίωνα θέλουν να μας γυρίσουν ακόμα πιο πίσω , στην εποχή των σπηλαίων και των κάτεργων όπου θα δουλεύουμε (όταν θα δουλεύουμε) για μια μπουκιά ψωμί, με την διαρκή απειλή της απόλυσης .Τώρα μαζί με τον ιδρώτα και το αίμα μας θα μας παίρνουν και δείγμα DNA, αν τολμούμε κι αγωνιζόμαστε για αξιοπρέπεια και ζωή.
Στις μαύρες μέρες που μας ετοιμάζουν, ας ετοιμαστούμε, ας οργανωθούμε κι ας απαντήσουμε χωρίς καθυστέρηση με ένα ζεστό φθινόπωρο κι ένα καυτό χειμώνα. Δεν ξεχνούμε τον Δεκέμβρη! Δεν ξεχνούμε τις σφαίρες που σκότωσαν τον Αλέξη ούτε το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, την γραμματέα της ΠΕΚΟΠ! Τον κοινωνικό πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ. Κι η Κωνσταντίνα είναι η σημαία του κοινωνικού μας αγώνα.
Με τη σημαία αυτή μπροστά να δώσουμε μια πρώτη μαχητική και ασυμβίβαστη απάντηση στην ΔΕΘ, στις 5 Σεπτεμβρίου, όταν ο πρωθυπουργός θα κάνει τις εξαγγελίες για λογαριασμό του κεφαλαίου, με ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα κι ανεξάρτητη από τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και του ΕΚΘ πορεία προς τον χώρο της Έκθεσης.
Δεν γινόμαστε ουρά των γραφειοκρατών που τα βρίσκουν διαρκώς με την εργοδοσία και το κράτος, μοιράζουν σαν «κόμματα εξουσίας» τα προνόμια της ταξικής συνεργασίας κι ενώ έχουν το θράσος να μιλούν στο όνομά μας, στο όνομα της εργατικής τάξης, μαχαιρώνουν πισώπλατα κάθε αγώνα μας. Ούτε θα χαριστούμε και σε κείνους που θέλουν μονίμως να μας καπελώνουν, να μετατρέπουν τους αγώνες σε ψήφους κι όταν ξεσπά ένας Δεκέμβρης πηγαίνουν από την αντίπερα όχθη του ποταμιού. Οι εργάτες πρέπει να βαδίσουν και να παλέψουν ενάντια στα αφεντικά και χωρίς τους ψεύτικους μεσολαβητές και καλοθελητές της κάθε γραφειοκρατίας. Η χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης!
  • Ζητάμε αυξήσεις, προσλήψεις κι όχι απολύσεις!
  • Κοινωνική ασφάλιση, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους!
  • Έξω οι δουλέμποροι!
  • Να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα!
Την κρίση του συστήματος του κέρδους να την πληρώσουν οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι δουλέμποροι εργολάβοι κι όχι τα θύματα της απληστίας τους.
Δεν ζητάμε ένα κομμάτι από τα κέρδη τους, ζητάμε ΟΛΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝΕ!
ΠΕΚΟΠ Ιούλιος 2009
pekop.wordpress.com/