Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Ο Νοέμβρης ανήκει σε ΟΛΟΥΣ. Ο Δεκέμβρης σε ΚΑΝΕΝΑΝ

Η φετινή «επέτειος» του Πολυτεχνείου λυγίζει κάτω από το βάρος των εξελίξεων και των διεργασιών που συντελούνται στο κοινωνικοϊστορικό πεδίο. Ο περσινός Νοέμβρης καθορίστηκε από το μεγαλειώδη αγώνα των κρατουμένων, οι οποίοι διεκδίκησαν συλλογικά, πολιτικά και αυτοοργανώμενα το δικαίωμά τους να αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι πολίτες. Ο περσινός Δεκέμβρης αποτέλεσε μια ρωγμή ελευθερίας, μια άρνηση της εξουσίας συλλήβδην, διεμβολίζοντας το σύνολο του κοινωνικού ιστού. Τίποτε πια δεν είναι το ίδιο.
Μακριά από τις διαμεσολαβήσεις και τα στερεότυπα του παραδοσιακού, βλέπουμε να ξεπηδούν κοινωνικοί αγώνες ριζοσπαστικοί, αυτοοργανώμενοι, ακηδεμόνευτοι με αμεσοδημοκρατία και αντιεραρχία. Τη στιγμή που όλες οι ιδεολογίες και οι –ισμοί έχουν πέσει σε αχρηστία και οι μηχανισμοί ενσωμάτωσης αδυνατούν να εκφράσουν κοινωνικά σύνολα, τα κινήματα τύπου Δεκέμβρη είναι τα μόνα που μπορούν να δημιουργήσουν τις ρήξεις με το υπάρχουν και να αποτελέσουν την ουσιαστική κοινωνική αντιπολίτευση.
Από το νικηφόρο κίνημα των πολιτών ενάντια στο λιθάνθρακα μέχρι την κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου και από τους δυναμικούς αγώνες των κατοίκων της Λευκίμης και του Ελληνικού έως τα αναδυόμενα κινήματα πολιτών για τη διεκδίκηση των δημόσιων χώρων, γίνεται ξεκάθαρο ότι έχουμε τη δημιουργία ενός ρεύματος που ζητά την ανατροπή, μιας πολύμορφης κοινωνικής κίνησης που δεν επιτρέπει χώρο στην εξουσία να εκφραστεί.
Από την άλλη, το καθεστώς δε δείχνει να αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές διεργασίες. Κοντόφθαλμα και με έναν αφελή τρόπο επιλέγει τη στρατηγική της έντασης, την προοπτική της βίας και του αίματος. Η μηδενική ανοχή και η στρατικοποίηση των κοινωνιών αποτελούν πλέον κυρίαρχο δόγμα ενώ τα ιδεολογήματα της ασφάλειας και η κατασκευή νέου τύπου «εσωτερικών εχθρών» χτίζουν τη συναίνεση. Βίαιη καταστολή των εργαζομένων στα μεταλλεία και στα λιμάνια, δολοφονίες και εξευτελισμοί μεταναστών, εισβολή και δημιουργία κατοχικού κλίματος στο εσωτερικό του μητροπολιτικού πεδίου (κέντρο Αθήνας και Εξάρχεια), δείχνουν την αδυναμία της κυριαρχίας να δώσει απαντήσεις στην αναδυόμενη κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση.
Μπροστά μας έχουμε ένα μια περίοδο με έντονη πολιτική σημασιολογία. Η επιλογή δεν είναι η λειτουργία των κινημάτων ως παρελάσεις κομματικών και ιδεολογικών χώρων αλλά η συγκρότηση μιας ανοιχτής διαδικασίας δημιουργίας ενός μετώπου ανατροπής. Μια ανοιχτή διαδικασία που θα έχει στόχο την κοινωνική απεύθυνση και θα αφορά όλο το εύρος των σημείων αιχμής της σύγκρουσης των κινημάτων με την κυριαρχία. Εξάλλου τα ζητήματα που έχουν ανακύψει δεν έχουν πάρει ακόμα τις απαντήσεις τους. Μπορεί να τεθεί μπροστά στην κοινωνία μια προοπτική μη συναίνεσης-ρήξης με τις επιλογές της εξουσίας, της διαμόρφωσης μιας ατζέντας ανατροπής στην βάση των αξόνων της καταπίεσης. Μακριά από το να μπαίνουν όλα αυτά στην λογική του αιτήματος , διότι δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν από χώρους ή σχηματισμούς αλλά να είναι μέρη της ανάγκης συνολικής αυτοοργάνωσης των κινημάτων, οι αγώνες που έρχονται μπορούν να γίνουν εφαλτήριο ενός αισιόδοξου μηνύματος πέρα από ιδεολογικές περιχαρακώσεις , εφαλτήριο κοινωνικής αντιπολίτευσης.

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: