Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΝΟΜΙΚΗ


Δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, κόσμος της δουλειάς, επισφάλειας & ανεργίας διαδήλωσαν σήμερα το πρόταγμα της ελευθερίας, το NO PASARAN σε καμιά πτυχή του καθεστωτικού ,αντικοινωνικού, μίσους & καταστολής. Με «επιστημονικές» μεθόδους του υπ. Κρατικής τρομοκρατίας Χρυσοχοΐδη και διάχυση στην ατομική λύσσα ένστολων «οργάνων» & ασφαλιτών, ο ολοκληρωτισμός της «δημοκρατίας» τους οξύνεται ασταμάτητα: Αφού τις τελευταίες βδομάδες το «βαθύ κράτος» επιτέθηκε με κάθε βρόμικο τρόπο σε στέκια και ελεύθερους κοινωνικούς χώρους... Ανέλαβε το «επίσημο» κράτος την «καθαρή δουλειά»:

Περικύκλωση των Εξαρχείων και άλλων γειτονιών- μετατροπή του σημείου δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου σε φυλάκιο των ΜΑΤ.

Εκατοντάδες προσαγωγές νέων και αγωνιστών. Πογκρόμ σε στέκια αντιεξουσιαστών (Κερατσίνι, Πετράλωνα...) και την κατάληψη δημαρχείου Κερατσινίου. Πρακτική τσακίσματος «εσωτερικού εχθρού», με κατηγορίες τρομονόμου.

Αιχμαλωσία- αστυνομική απαγωγή μπλοκ του ΝΑΡ κάτω από τα γραφεία της οργάνωσης.

Κτηνώδες «ροντέο» Δελτάδων και ΜΑΤ , με εφορμήσεις δικύκλων, τραυματισμούς και συλλήψεις σε μπλοκ του ΕΕΚ & άλλων διαδηλωτών.

Δολοφονική επίθεση, με αστυνομική μηχανή, γκλομπ και κλωτσιές στην Αγωνίστρια Αγγελική Σταυροπούλου- Κουτσουμπού. Η Αγγελική που βασανίστηκε ανελέητα και φυλακίστηκε από τη Χούντα, για το πολυτεχνείο ’73, νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, ενώ «δημοκράτες» μπάτσοι του 2009 πήγαν στο νοσοκομείο να την ανακρίνουν!..

Συνεχείς επιθέσεις κομματιάσματος της μεγάλης διαδήλωσης, αρπαγές στο σωρό, αναρίθμητοι τραυματισμοί- μεταξύ τους δεκάδων μαθητών. Αιματηρή περικύκλωση στη διαδήλωση της Θεσσαλονίκης. Δεκάδες τραυματισμοί και συλλήψεις.

Εισβολή ΜΑΤ το απόγευμα στο προαύλιο της Νομικής Αθήνας- «λάφυρο» νέα σύλληψη, μέσα στο άσυλο.

Όργιο προετοιμασίας κατάλυσης του ασύλου και μαζικών συλλήψεων, στη Νομική Αθήνας και άλλα ΑΕΙ.

Συνεχείς απαγωγές- “προσαγωγές” Αγωνιστών, αλλά και ανύποπτων περαστικών, όλες αυτές τις ώρες και έως τώρα, από τους δρόμους της Αθήνας.

Δεν πρόκειται για «απλή» εκδήλωση κυβερνητικού σκωτσέζικου ντουζ, με την «καλή» Διαμαντοπούλου να βολτάρει στο σημείο δολοφονίας του Αλέξανδρου ,του «ψυχοπονιάρη- απολογητικού» Βούγια στο νοσοκομείο της Αγγελικής και του παραληρήματος Χρυσοχοΐδη με χουντικής προγραφής δηλώσεις «θα πατάξουμε...».

Είναι απόλυτη συνέχεια των αστυνομικών εγκλημάτων του περυσινού Δεκέμβρη. Το καθεστώς των δολοφόνων αλλάζει μόνο κυβερνητικούς διαχειριστές. Απαράλλαχτο το ίδιο, εξελίσσεται πιο στυγνά. Κάθε χτύπημά του έχει χρήση προειδοποίησης σε επερχόμενους Δεκέμβρηδες, σε κοινωνία που φορτίζει πιο εκρηκτικά ηφαίστεια αντίστασης και ανατροπής. Είναι προετοιμασία απέναντι στα ρήγματα απελευθέρωσης από τις τεκτονικές πλάκες της κρίσης, αυτής που φορτώνει τα μπάζα της οικονομικής κατάρρευσης στις λαϊκές πλάτες. Η απάντηση ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ, είναι καθολική από τον κόσμο του Αγώνα. Δεν υποστέλλεται, δίνεται σήμερα, αύριο, συνέχεια, με πιο μαζικούς όρους.


Συμμετέχουμε στο μεγάλο Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Δευτέρας στις 12:00 το μεσημέρι από τα Προπύλαια.

Καλούμε σε νέα, μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην κρατική καταστολή και αλληλέγγυα στους συλληφθέντες, το απόγευμα της Τρίτης 8 Δεκέμβρη, στις 7:00 από τα Προπύλαια.

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΟΥ

Ντοκουμέντο: Η επίμαχη ανακοίνωση της "Πανσπουδαστικής" το 1974
Του Θωμα Ακρωτηριανάκη

Πλησιάζουμε προς την 36η επέτειο της Αντιφασιστικής Εξέγερσης του Πολυτεχνείου.Το πρώτο ξεκίνημά της ήταν την Τετάρτη 14 Νοεμ. 1973, όταν φοιτητές έφυγαν από τη Νομική μετά από συνέλευση, διαδήλωσαν προς το Πολυτεχνείο και συνενώθηκαν με τους ευρισκόμενους στο προαύλιο. Γι' αυτούς η "Πανσπουδαστικη" με αριθμό φύλλου 8 (Γενάρη-Φλεβάρη 1974) γράφει, δημοσιεύοντας κάποιο κείμενο ("ανακοίνωση") μιας πλάστης Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου (κατασκευασμένης απο το ΚΚΕ), όχι της πραγματικής, που κυκλοφόρησαν την πρωτοχρονιά του 1974 και που αναφέρει : "...Καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολη στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14 του Νοέμβρη 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου..."(!!!).Όμως δύο χρόνια και 6 μήνες μετα κάνουν μια έμμεση "κριτικη-απόρριψη" του πιο πάνω, με "αυτοκριτικη διάθεση" στην 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Ιούλη του 1976, που...σε απόφασή της αναφέρει:«Η ΚΟΑ και το Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ είδαν καταρχην την κατάληψη σαν μια επικίνδυνη περιπλοκη στην ανάπτυξη της αντιχουντικης πάλης. Η σκέψη τους ήταν κυρίως να πάρουν μέτρα για την άμεση απαγκίστρωση των φοιτητων από το Πολυτεχνείο...». Αυτη η "αυτοκριτικη" κράτησε λίγο και οριστικα ξεχάστηκε...
Για να διαβάσετε την "Πανσπουδαστικη" 8, σε μορφη pdf πατήστε εδω:http://oakke.gr/na418/pansp8a-0.pdf
Αναδημοσίευση από το press-gr.blogspot.com
Αναρτήθηκε από pirgotis@gmail.com

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Ο Νοέμβρης ανήκει σε ΟΛΟΥΣ. Ο Δεκέμβρης σε ΚΑΝΕΝΑΝ

Η φετινή «επέτειος» του Πολυτεχνείου λυγίζει κάτω από το βάρος των εξελίξεων και των διεργασιών που συντελούνται στο κοινωνικοϊστορικό πεδίο. Ο περσινός Νοέμβρης καθορίστηκε από το μεγαλειώδη αγώνα των κρατουμένων, οι οποίοι διεκδίκησαν συλλογικά, πολιτικά και αυτοοργανώμενα το δικαίωμά τους να αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι πολίτες. Ο περσινός Δεκέμβρης αποτέλεσε μια ρωγμή ελευθερίας, μια άρνηση της εξουσίας συλλήβδην, διεμβολίζοντας το σύνολο του κοινωνικού ιστού. Τίποτε πια δεν είναι το ίδιο.
Μακριά από τις διαμεσολαβήσεις και τα στερεότυπα του παραδοσιακού, βλέπουμε να ξεπηδούν κοινωνικοί αγώνες ριζοσπαστικοί, αυτοοργανώμενοι, ακηδεμόνευτοι με αμεσοδημοκρατία και αντιεραρχία. Τη στιγμή που όλες οι ιδεολογίες και οι –ισμοί έχουν πέσει σε αχρηστία και οι μηχανισμοί ενσωμάτωσης αδυνατούν να εκφράσουν κοινωνικά σύνολα, τα κινήματα τύπου Δεκέμβρη είναι τα μόνα που μπορούν να δημιουργήσουν τις ρήξεις με το υπάρχουν και να αποτελέσουν την ουσιαστική κοινωνική αντιπολίτευση.
Από το νικηφόρο κίνημα των πολιτών ενάντια στο λιθάνθρακα μέχρι την κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου και από τους δυναμικούς αγώνες των κατοίκων της Λευκίμης και του Ελληνικού έως τα αναδυόμενα κινήματα πολιτών για τη διεκδίκηση των δημόσιων χώρων, γίνεται ξεκάθαρο ότι έχουμε τη δημιουργία ενός ρεύματος που ζητά την ανατροπή, μιας πολύμορφης κοινωνικής κίνησης που δεν επιτρέπει χώρο στην εξουσία να εκφραστεί.
Από την άλλη, το καθεστώς δε δείχνει να αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές διεργασίες. Κοντόφθαλμα και με έναν αφελή τρόπο επιλέγει τη στρατηγική της έντασης, την προοπτική της βίας και του αίματος. Η μηδενική ανοχή και η στρατικοποίηση των κοινωνιών αποτελούν πλέον κυρίαρχο δόγμα ενώ τα ιδεολογήματα της ασφάλειας και η κατασκευή νέου τύπου «εσωτερικών εχθρών» χτίζουν τη συναίνεση. Βίαιη καταστολή των εργαζομένων στα μεταλλεία και στα λιμάνια, δολοφονίες και εξευτελισμοί μεταναστών, εισβολή και δημιουργία κατοχικού κλίματος στο εσωτερικό του μητροπολιτικού πεδίου (κέντρο Αθήνας και Εξάρχεια), δείχνουν την αδυναμία της κυριαρχίας να δώσει απαντήσεις στην αναδυόμενη κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση.
Μπροστά μας έχουμε ένα μια περίοδο με έντονη πολιτική σημασιολογία. Η επιλογή δεν είναι η λειτουργία των κινημάτων ως παρελάσεις κομματικών και ιδεολογικών χώρων αλλά η συγκρότηση μιας ανοιχτής διαδικασίας δημιουργίας ενός μετώπου ανατροπής. Μια ανοιχτή διαδικασία που θα έχει στόχο την κοινωνική απεύθυνση και θα αφορά όλο το εύρος των σημείων αιχμής της σύγκρουσης των κινημάτων με την κυριαρχία. Εξάλλου τα ζητήματα που έχουν ανακύψει δεν έχουν πάρει ακόμα τις απαντήσεις τους. Μπορεί να τεθεί μπροστά στην κοινωνία μια προοπτική μη συναίνεσης-ρήξης με τις επιλογές της εξουσίας, της διαμόρφωσης μιας ατζέντας ανατροπής στην βάση των αξόνων της καταπίεσης. Μακριά από το να μπαίνουν όλα αυτά στην λογική του αιτήματος , διότι δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν από χώρους ή σχηματισμούς αλλά να είναι μέρη της ανάγκης συνολικής αυτοοργάνωσης των κινημάτων, οι αγώνες που έρχονται μπορούν να γίνουν εφαλτήριο ενός αισιόδοξου μηνύματος πέρα από ιδεολογικές περιχαρακώσεις , εφαλτήριο κοινωνικής αντιπολίτευσης.

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ 73

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;
Ο καταυλισμός της Πάτρας έπεσε. Το γαλατικό χωριό που άντεξε στις λυσσασμένες επιθέσεις τις εξουσίας για πάνω από ενάμισι χρόνο δεν υπάρχει πια. Η συντονισμένη επιχείρηση εκατοντάδων αστυνομικών, εργολάβων, παρακρατικών, ΜΜΕδων, δημάρχων και νομαρχών απέναντι σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους πέτυχε. Αν και αυτά που έγιναν το πρωινό της 12ης Ιουλίου είναι η τελευταία πράξη του δράματος: Εργολάβοι, κανάλια, εκατοντάδες αστυνομικοί, έξι διμοιρίες ΜΑΤ στο πεδίο της επιχείρησης και πολλές ακόμα να φιλάνε τους «επικίνδυνους» στόχους μέσα στην πόλη. Οι πρόσφυγες είχαν δεχθεί τη μοίρα τους. Εδώ και μήνες το λιμάνι είχε γίνει φρούριο. Η Πάτρα δεν ήταν πλέον η πύλη για τη Δύση. Οι συνεχείς έφοδοι της αστυνομίας είχαν μειώσει τον αριθμό τους σε μερικές δεκάδες. Όλοι περίμεναν την τελική λύση.

Η Πάτρα δεν έχει πια
καταυλισμό προσφύγων στον κεντρικό της ιστό. Οι εργολάβοι μπορούν να κοιμούνται
ήσυχοι. Οι κατασκευαστές των αντιαισθητικών τερατουργημάτων της παραλιακής
μπορούν να βρουν άφοβα πελατεία για τα ακριβά τους διαμερίσματα. Ο Δήμαρχος έχει
έργο να παρουσιάσει. Τα κόμματα και οι κάθε είδους ειδικοί μπορούν να εξασκήσουν
άφοβα τους «ρόλους» τους. Δεν υπάρχουν πια πρόσφυγες. Δεν τους βλέπουμε.
Μπορούμε να μιλάμε πλέον για αυτούς χωρίς την ενοχλητική τους παρουσία. Μπορούμε
να δίνουμε τον οβολό μας στην Unicef μπας και γλιτώσουμε την
κατάθλιψη.

Τι θα κάνετε, κύριοι, χωρίς
βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύση, μας υπενθυμίζει ο ποιητής. Αν
και δεν σας φοβάμαι. Το ξέρεται το έργο καλά. Έχετε έτοιμους τους νέους
βαρβάρους. Όταν τελειώσετε με τους πρόσφυγες θα ασχοληθείτε και με άλλους
«ενοχλητικούς». Έτσι στήνεται ο νέος ολοκληρωτισμός, και έχει γερά θεμέλια. Πάνω
στα συντρίμμια του προσφυγικού καταυλισμού. Στο έδαφος της παραλιακής ζώνης που
κάποτε θεωρούνταν βαλτώδες και ακατάλληλο για οικοδομές. Η εξυγίανση του εδάφους
έγινε. Τώρα μπορούν να κτίσουν άφοβα.

Όσο για εμάς. Αυτούς που
αρνηθήκαμε να πιστέψουμε και να αναπαράγουμε σε οποιαδήποτε παραλλαγή το
παραμύθι με τους βαρβάρους. Αυτούς που δεν παρακολουθήσαμε τα τεκταινόμενα από
«στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη» στον θρόνο μας επάνω, επίσημοι, φορώντας την
κορώνα της αυτοαναφορικότητας. Αυτοί που μείναμε λίγοι και διασπασμένοι αλλά με
βαθιά γνώση «πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν». Εμείς που αποφασίσαμε να δούμε τον
εχθρό στα μάτια, με τα δικά μας μάτια και όχι με τα δικά του. Εμείς ξέρουμε πως
χάσαμε μια μάχη. Ίσως λίγο άδοξα, είναι η αλήθεια, αλλά είναι μόνο μία μάχη. Ας
μάθουμε, μη φοβηθούμε, ας γίνουμε ξανά επικίνδυνα όμορφοι σαν τους δεκάδες
απλούς ανθρώπους που συναντήσαμε στο ταξίδι μας, σαν τα χαμόγελα και τις
ιστορίες τους, σαν τα χάρτινα τα σπίτια τους που σκάρωσαν με σκουπίδια του
πολιτισμού μας. Και ας πούμε: Ναι! Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Βαρβάρους. Γιατί οι
εχθροί που στήνουν σήμερα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ναρκοπέδια μέσα στην
κοινωνία, αυτοί που κουκουλώνουν την ασχήμια τους κυνηγώντας λυσσαλέα όποιον δεν
σκύβει το κεφάλι, όποιον τους στρέφει τον καθρέπτη. Αυτοί δεν είναι βάρβαροι.
Αυτοί είναι οι πολιτισμένοι...

Υ.Γ. Στιγμιότυπο: Σε μικρή
καλύβα του καταυλισμού δέσποζε στο κέντρο της οροφής μια προεκλογική σημαία με
έναν πράσινο ήλιο. Η σημαία που η μοναδική της χρηστικότητα ήταν να προστατεύει
το εσωτερικό της καλύβας από τη βροχή, έγραφε: ΠΑΣΟΚ σιγουριά - ελπίδα -
προοπτική...

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ Α.Τ.Ε.Ι. ΠΥΡΓΟΥ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ Τ.Ε.Ι. ΠΥΡΓΟΥ
ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ

Έπειτα από 36 χρόνια η εξέγερση του Πολυτεχνείου μένει επίκαιρη ως μία από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας,αγώνες και οράματα για μια άλλη δημοκρατική,ελεύθερη,δίκαιη κοινωνία.Συνθήματα πού δονούσαν τότε τον αέρα όπως το κύριο της εξέγερσης ψωμί,παιδεία,ελευθερία παραμένουν βασικές διεκδικήσεις του εργατικού και φοιτητικού κινήματος το οποίο έχει να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση που του μετέφεραν στις πλάτες του,την ανεργεία.Στην παιδεία την υποχρηματοδότηση,την ιδιωτικοποίηση,το ξεπούλημα ενός κοινωνικού αγαθού που ανοίγει διάπλατα τα μάτια των εκμεταλευόμενων.Την ελευθερία η οποία συνεχώς καταπατείται χάνοντας ολοένα και περισσότερα δημοκρατικά δικαιώματα και με ένα βάρβαρο καθεστώς καταστολής και αστυνομοκρατίας από ένστολους σερίφηδες.
Συμπεραίνουμε λοιπόν πως το Πολυτεχνείο δεν κάνει για μουσείο και ας το θέλουν πολλοί οι ίδιες οι ανάγκες του σήμερα το κάνουν φωτεινή ελπίδα για μία ανθρώπινη κοινωνία παρακαταθήκη των νέων αγώνων.Έχουμε χρέος να συνδέσουμε τα μυνήματα του τότε με τις ανάγκες του σήμερα.Να σπάσουμε το καθεστώς μουσειοποιήσης που θέλουν να επικρατήσει,οι εξεγέρσεις δεν χωράν σε μουσεία παρά μόνο σε όνειρα και ιδέες.
Στο Τ.Ε.Ι. ΠΥΡΓΟΥ αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα και ιδίως το μόνιμο δηλαδή το κτιριακό είναι υποχρέωση μας να το συνδέσουμε με την επέτειο της εξέγερσης και να κινητοποιηθούμε ξανά με νέες μορφές πάλης προτέινουμε

ΜΟΡΦΕΣ ΠΑΛΗΣ

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου να προβληθεί ταινία σχετική με την εξέγερση,καθώς και να διεξαχθεί συζήτηση ανοιχτή για το Πολυτεχνείο,πολύπλευρη και δημοκρατική

Τρίτη 17 Νοεμβρίου να πραγματοποιήσουμε μαζική πορεία,την οποία θα ακολουθήσει συναυλία.

Τη δημιουργία συντονιστικού το οποίο θα οργανώνει και θα συντονίζει τις δραστηριότητες
Να συμπορευτούμε με την ΕΛΜΕ ΗΛΕΙΑΣ η οποία στηρίζει τους αγώνες μας καθώς και με την υπόλοιπη εκπαιδευτική κοινότητα

Μόνιμη συμμετοχή του Δ.Σ. των φοιτητών στο συντονιστικό φορέων που καλεί η Πανηλειακή επιτροπή αγώνα.


ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ



ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Τ.Ε.Ι ΠΥΡΓΟΥ

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

ανοιχτή συνέλευση

Η Πανηλειακή Επιτροπή Αγώνα θέλοντας να συμβάλει στον διάλογο και στις διεκδικήσεις του κινήματος των μαθητών,φοιτητών και εργαζόμενων στον χώρο της εκπαίδευσης καλεί σε ανοιχτή συνέλευση-συζήτηση την Τετάτρη 11-11 στις 20'30 στο Α.Τ.Ε.Ι. που ως σκοπό θα έχει :

Τις εξελήξεις στον χώρο της παιδείας.

Την ανάδειξη προβλημάτων που αντιμετωπίζουν μαθητές,φοιτητές ,εργαζόμενοι του Νομού μας.

Την ανάπτυξη του διαλόγου για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό των διεκδικήσεων του κινήματος .


Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

κινηματογραφικές βραδιές της ΕΛΜΕ σήμερα το βράδυ στο θέατρο Απόλλων στις 9 προβολή της ταινίας τρείς πίθηκοι

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Ανακοίνωση της Πανηλειακής Επιτροπής Αγώνα για την εκπαίδευση και το ζήτημα της στέγασης του Α.Τ.Ε.Ι. Πύργου.

Για τη παιδεία

Η ανεπάρκεια σε σχολικές αίθουσες και χώρους διδασκαλίας,η υποχρηματοδότηση της παιδείας και οι ελλείψεις σε δασκάλους-καθηγητές είναι μια πραγματικότητα που την βιώνουμε διαχρονικά.

Ειδικότερα στο νομό μας και συγκεκριμένα σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης από το νηπιαγωγείο έως την ανώτερη βαθμίδα , η επίλυση του στεγαστικόυ ζήτηματος τείθεται ως μια από τις βασικότερες διεκδικήσεις.

Λόγω της έλλειψης σχολικών μονάδων αντιμετωπίζουμε πολυάριθμες τάξεις 25-28 παιδιών στο δημοτικό. Αρκετά γυμνάσια και λύκεια του Πύργου στεγάζονται σε λυόμενες κατασκευές απόρροια του γεγονότος ότι τα κτίρια διδασκαλίας ήταν παλιά και ακατάλληλα για τους σεισμούς. Το πρόβλημα θα ενταθεί όταν σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης θα γίνει υποχρεωτική η προσχολική εκπαίδευση η οποία θα είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί χωρίς την δημιουργία καινούργιων δημόσιων σχολείων. Παράλληλα οι δύο σχολές του Α.Τ.Ε.Ι. αδυνατούν να λειτουργήσουν μόνο σε ένα κτίριο.

Αυτή η αναφορά ήταν μόνο ένα μικρό μέρος της πραγματικότητας που επικρατεί στον χώρο της εκπαίδευσης χωρίς να επεκταθούμε στο σύνολο της εκπαιδευτικής διαδικασίας και στις αιτίες που γεννούν τις ελλείψεις σε δασκάλους-καθηγητές και υλικοτεχνικής υποδομής . Μη ξεχνάμε βέβαια τους στόχους και τους σκοπούς που εξυπηρετεί η παιδεία και ιδιαίτερα μετά την ψήφιση στην βουλή από την κυβέρνηση της Ν.Δ. και από την εφαρμογή του από το ΠΑΣΟΚ του νόμου πλαίσιου. Η νεοφιλελεύθερη αναδιοργάνωση της παιδείας και η εντατικοποίηση των σπουδών έχουν ως μοναδικό στόχο: α ) τον αποκλεισμό από την τριτοβάθμια εκπαίδευση όλο και μεγαλύτερου μέρους της νεολαίας οδηγώντας την στην ιδιωτική εκπαίδευση β) την σύνδεση της γνώσης με τις ανάγκες των επιχειρήσεων και όχι της κοινωνίας γ) την αύξηση του ανταγωνισμού και του ατομισμού μεταξύ των σπουδαστών που εν τέλει θα βγάζει στην αγορά εργασίας φθηνό, εξειδικευμένο και απασχολούμενο προσωπικό στερημένου μορφώσεως. Απέναντι στο μονόδρομο των πολιτικών τους πρέπει να συγκροτήσουμε μια κοινή πορεία αγώνα και διεκδικήσεων σε συνεργασία με το σύνολο του κόσμου της μάθησης και των ενεργών κομματιών της κοινωνίας με στόχο την ανάδειξη μιας εκπαίδευσης που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες τις κοινωνίας.

Για το ζήτημα της στέγασης του Α.Τ.Ε.Ι. Πύργου

Συγκεκριμένα για το κτιριακό ζήτημα του Α.Τ.Ε.Ι. εμείς είμαστε αντίθετοι στην προσπάθεια εύρεσης οικοπέδου για την δημιουργία σχολών έξω απο τα όρια του οικιστικού ιστού της πόλης:

Δηλώνουμε αντίθετοι στην λογική των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων- γκέτο και των διαχωριστικών γραμμών που μπαίνουν ανάμεσα στην κοινωνία και την γνώση . Εμείς θεωρούμε ότι τα πανεπιστήμια και οι σχολές πρέπει να είναι ανοικτά δημόσια και προσβάσιμα στην κοινωνία και η γνώση που παράγουν να εκπορεύεται και να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και όχι του κέρδους.

Όχι στην λογική των σχολών -γκέτο - όχι στην απομάκρυνση των σχολών από την πόλη

Να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία για την άμεση λύση του κτιριακού προβλήματος.

Η περιούσια που ανήκει είτε στο δημόσιο είτε σε διάφορους κοινωνικούς φορείς όπως της Ε.Α.Σ ( Ένωση αγροτικών συνεταιρισμών ) έχει ως μοναδικό σκοπό την κοινωνική της αξιοποίηση και όχι να χαριστεί στα διάφορα ιδιωτικά συμφέροντα .Εμείς απαιτούμε όλη αυτή η περιουσία να επανέλθει στον έλεγχο της ίδιας κοινωνίας ώστε να αξιοποιηθεί για κοινωφελείς σκοπούς και όχι για την δημιουργία των διάφορων εμπορικών κέντρων κλπ.


Οι ευθύνες της τοπικής αυτοδιοίκησης

Μεγάλο μέρος ευθύνης για την σημερινή κατάστασης του κτιριακού προβλήματος είτε των σχολείων είτε του Α.Τ.Ε.Ι έχουν τόσο η Νομαρχία όσο και οι Δήμοι.

Εγκαλούμε την τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες που της αναλογούν για την εδώ και τόσα χρόνια κοντόφθαλμη πολιτική που ασκεί και για την ανυπαρξία κάποιου σχεδιασμού και κάποιας στόχευσης σχετικά με το τί είδους τμήματα θέλει να δημιουργηθούν, για το εάν αυτά θα είναι βιώσιμα ,εάν θα απαντούν στις εκπαιδευτικές ανάγκες του τόπου και αν μπορούν με κάποιο τρόπο να αλληλεπιδράσουν με αυτόν. Μην κάνοντας αυτά αδυνατεί να αρθρώσει ένα διεκδικητικό πλαίσιο με αποτέλεσμα να κάνει σπασμωδικές κινήσεις όπως η αγορά εργοστασίου Ξυστρή που με τα λίγα στρέμματα που μπορούν να οικοδομηθούν σε αυτό, είναι αδύνατη η δημιουργία σχολών. Επίσης να αμφιταλαντεύεται για το τί είδους ιδρύματα θέλει να έρθουν (ανάπτυξη του ήδη υπάρχοντος ΑΤΕΙ; δημιουργία αυτόνομου ΑΤΕΙ Πύργου; διεκδίκηση τμημάτων ΑΕΙ από το παν\ιο Πελ\νήσου ; ή μήπως Πανεπιστήμιο Πύργου; ) και να αναζητά με την μορφή επαιτείας μια λύση από τον εκάστοτε πρόεδρο κάποιου ιδρύματος ή από το υπουργείο Παιδείας με αποτέλεσμα να διογκώνεται η στασιμότητα και το αδιέξοδο σπουδαστών και μαθητών .


Απέναντι στις αδιέξοδες πολιτικές τους εμείς προτείνουμε τον συντονισμό μαθητών - φοιτητών-εκπαιδευτικών-τοπικής κοινωνίας για την συγκρότηση ενός ενιαίου κινήματος που θα διεκδικεί δημόσια δωρεάν παιδεία στη βάση των πραγματικών αναγκών μας.


Ενημέρωση Συλλόγου Σπουδαστών για το κτιριακό πρόβλημα

Το τμήμα της Πληροφορικής & ΜΜΕ έχει ολοκληρώσει τον έκτο χρόνο της λειτουργίας του και το τμήμα της Μουσειολογείας Μουσειογραφίας και Σχεδιασμού Εκθέσεων διανύει το πέμπτο εξάμηνο. Είναι ανεπίτρεπτο να μην έχουμε ακόμα δικό μας πανεπιστημιακό χώρο εκπαίδευσης, είναι ανεπίτρεπτο να συστεγάζετε τριτοβάθμιο ίδρυμα με δευτεροβάθμιο (απαξιώνει τις σπουδές μας), είναι ανεπίτρεπτο 1500 σπουδαστές να κάνουν μάθημα σε τέσσερα μόνο εργαστήρια και σε δέκα μόνο αίθουσες θεωρίας.


Είναι αδικία για εμάς που τόσα χρόνια δεν μπορείτε να λύσετε το σοβαρό πρόβλημα του κτιριακού μας(προσωρινό και μόνιμο) και να ζητάτε από την εκάστοτε κυβέρνηση ίδρυση Ανώτατης Πανεπιστημιακής Σχολής. Είναι κοροϊδία για τους σχεδόν 1500 σπουδαστές των τμημάτων του Πύργου να μην έχουν ακόμα ένα σύγχρονο Πανεπιστημιακό χώρο εκπαίδευσης. Με την στάση σας και με τις πράξεις σας μας δίνετε την εικόνα, πως το μόνο ενδιαφέρον σας είναι οι οικονομικές απολαβές που εισπράττετε από τους σπουδαστές και όχι η πραγματική επιστημονική και πνευματική ανάπτυξη του τόπου.
Η απραξία, η απαξίωση, η κοροϊδία της τοπικής αυτοδιοίκησης μας έχει φτάσει στα όρια μας. Λέμε τέλος στις ανούσιες συζητήσεις, λέμε τέλος στις υποσχέσεις.

Διεκδικούμε – Απαιτούμε:
1. Την άμεση εύρεση χώρου και την άμεση εκκίνηση των εργασιών για τη δημιουργία νέου ακαδημαϊκού χώρου, που να μπορεί να στεγάσει δύο και περισσότερα τμήματα.
2. Την άμεση απομάκρυνση του 4ου Λυκείου σε κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο, ώστε να αναπτυχθεί το τμήμα της Μουσειολογίας.
3. Να δημιουργηθούν φοιτητικές εστίες (προσωρινή μίσθωση δωματίων ξενοδοχείων).
4. Δωρεάν σίτιση για όλους τους σπουδαστές.

Προτείνουμε:
1. Πορεία μαζί με τους φορείς από το ΤΕΙ μέχρι το Δημαρχείο.
2. Έξω από το Δημαρχείο διήμερη στάση διαμαρτυρίας όπου:
• Θα στήσουμε τρεις σκηνές (ως ένδειξη διαμαρτυρίας ότι δεν έχουμε κτίριο)
• Θα αναρτήσουμε δύο πανό (ένα στο Δημαρχείο και ένα στο απέναντι κτίριο, με κατάλληλο μήνυμα)
• Θα στήσουμε εξέδρα όπου θα εκφωνήσουμε το πλαίσιο μας, θα δώσουμε το λόγο στους φορείς, θα προκαλέσουμε το Δήμαρχο να απαντήσει στα ερωτήματά μας και θα διοργανώσουμε συναυλία.
3. Θα μοιράζουμε φυλλάδιο με το πλαίσιό μας.
4. Θα απαιτήσουμε άμεση συνάντηση του Δημάρχου (Μ. Παρασκευόπουλου), του Νομάρχη(Χ. Καφύρα) και του Προέδρου ΤΕΙ Πατρών (Σ. Καπλάνη) στο χώρο του Δημαρχείου για να βρουν λύση και να τη δημοσιεύσουν στα Μ.Μ.Ε.
5. Θα στείλουμε Δελτίο Τύπου στα τοπικά και στα Πανελλαδικά Μ.Μ.Ε. όπου θα καταγγέλλουμε ονομαστικά τον Πρόεδρο του ΤΕΙ Πατρών, τον Δήμαρχο και τον Νομάρχη.
6. Θα αναρτήσουμε αφίσες σε όλη τη πόλη οι οποίες θα καταδικάζουν (Δήμαρχο, Νομάρχη και Πρόεδρο ΤΕΙ Πατρών) ονομαστικά και με τις φωτογραφίες τους.

Τέλος, καταγγέλλουμε τον Δήμαρχο Μ. Παρασκευόπουλο, τον Νομάρχη Χ. Καφύρα και τον Πρόεδρο του ΤΕΙ Πατρών Σ. Καπλάνη για την απραξία τους, καθώς επίσης και τις πολιτικές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που δημιουργούν σχολές χωρίς κατάλληλες υποδομές και συνθήκες καθώς επίσης και τη συνεχή υποχρηματοδότηση της παιδείας.

ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΑΚΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
ΤΕΡΜΑ Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

εργατικά ατυχήματα

Οι δύο πρόσφατες εργοδοτικές δολοφονίες στη Λάρκο, όπως και πέρυσι στη ζώνη του Περάματος ή πριν λίγα χρόνια στη Σωληνουργία της Κορίνθου, φέρνουν στην επιφάνεια με επετειακό τρόπο, ένα ζήτημα που αποτελεί μαύρη τρύπα για το εργατικό κίνημα και την τάξη συνολικότερα.
Τα... φερόμενα ως “εργατικά ατυχήματα” που έχουν την τύχη να φιλοξενηθούν στα πρωτοσέλιδα του αστικού τύπου ή να κερδίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας στα δελτία ειδήσεων (και είναι αυτά που συνήθως γίνονται σε μεγάλους και μαζικούς εργασιακούς χώρους), λειτουργούν ως ευκαιρία για την προβολή και την απαιτούμενη αντιπαράθεση θέσεων (συνήθως άσχετων με το αντικείμενο) των εκπροσώπων κρατικών και κομματικών φορέων, αποτυπώνονται στη “μέση” συνείδηση ως οι μοναδικές απώλειες αλλά φανερώνουν και τα όρια ή καλύτερα την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος.
Ο όρος “εργατικό ατύχημα” έχει πλέον εισαχθεί για τα καλά στο λεξιλόγιο μας, προωθώντας την αντίληψη της κακιάς στιγμής, της παράπλευρης απώλειας, του αναγκαίου κακού σε μια διαδικασία ανάκαμψης και ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας, δίνοντας το άλλοθι στο κεφάλαιο για να επιβάλλει τους όρους του με το όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και νομιμοποιώντας εν τέλει την ίδια τη μισθωτή εργασία, που είναι η βασική αιτία των δεινών της εργατικής τάξης.
Το ζήτημα όμως για τα καθεστωτικά παπαγαλάκια δεν είναι η αναζήτηση των πραγματικών αιτιών αλλά η αποσύνδεση των “ατυχημάτων” από τη διαδικασία αυτής καθαυτής της παραγωγής. (Σίγουρα φταίνε οι λίγοι κακοί εργοδότες που χαλάνε προφανώς την πιάτσα, αλλά και οι εργαζόμενοι-ες δεν έχουν αντιληφθεί πως το μεροκάματο σήμερα συνεπάγεται και ένα μικρό ρίσκο για την ίδια τη ζωή τους).

Η εργατική τάξη θρηνεί ήδη 69 συναδέλφους (σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή), θύματα ενός οξυμένου ταξικού πολέμου με τους δικούς του κανόνες που διαφέρουν κατά πολύ αυτών της στατιστικής υπηρεσίας. Οι 69 εργάτες και εργάτριες που έχασαν φέτος τη ζωή τους δεν ήταν “άτυχοι” αλλά τα αναλώσιμα είδη μιας εργοδοσίας που έχει ανοίξει τους ασκούς του αιόλου για να παρασύρει δικαιώματα και κατακτήσεις, μετακυλώντας την κρίση της στους εργαζόμενους, που μηχανεύεται τρόπους για να μειώσει κι άλλο την αξία της εργατικής δύναμης αυξάνοντας τα κέρδη της.
Μιας κυβέρνησης που στρώνει το έδαφος στο κεφάλαιο, εντατικοποιώντας την εργασία, αλλάζοντας προς το χειρότερο τους όρους της, πετώντας στο περιθώριο τμήματα εργαζομένων ή κρατώντας τα στην ομηρία του ένσημου και της πράσινης κάρτας, που απειλεί με το φόβο της ανεργίας και της ανασφάλειας.
Ενός κράτους που σφυρίζει αδιάφορα στις καταγγελίες, που δε βλέπει, δεν ακούει, που καταστέλει τις κινητοποιήσεις, που βάζει στο αρχείο την υπόθεση της Κ.Κούνεβα, που δολοφονεί εν ψυχρώ.
Τα θύματα της εργατικής τάξης δε θα γίνουν ούτε τώρα η προμετωπίδα των συνδικαλιστικών αγώνων. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και κυρίως οι δυνάμεις και οι αντιλήψεις που κυριαρχούν στο εσωτερικό του εργατικού κινήματος, οι φορείς της ήττας και της υποχώρησης, που σέρνονται πίσω από το άρμα της εθνικής ανάπτυξης και των αστικών συμφερόντων ή βρίσκονται στα όρια του μεταρρυθμισμού (ούτε καν του αγωνιστικού ρεφορμισμού). Θα δουν και πάλι νούμερα, θα “απαιτήσουν” την εφαρμογή της νομοθεσίας, θα δηλώσουν την ικανοποίησή τους για την...μείωση των ατυχημάτων (Αντα Σταμάτη, ΙΝΕ/ΓΣΕΕ) ή θα υποτιμήσουν τη σημασία των εγκλημάτων ανάγωντας τα πάντα στην ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.
Οι νεκροί εργάτες όμως δεν είναι απλά τα ονόματα που συμπληρώνουν τις λίστες του θανάτου του ΙΚΑ ή του ΣΕΠΕ (άλλωστε ποτέ δεν τα βρίσκουν οι δύο φορείς μεταξύ τους) αλλά το αποτέλεσμα ενός σύνθετου πλέγματος που ξεκινά από τους όρους και τις συνθήκες εργασίας, περνά μέσα από τη νομοθεσία για την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς και καταλήγει στο πιο σοβαρό ατύχημα που μας έλαχε...την ίδια τη φύση του καπιταλισμού...

Η Ελλάδα της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και των τεχνολογικών αλμάτων ακολουθεί τους ρυθμούς της υπόλοιπης Ευρώπης στο τομέα των θανάτων και των ασθενειών στους χώρους δουλειάς.
Κανείς ποτέ δεν κατέγραψε τις επαγγελματικές ασθένειες άρα και τους θανάτους που προκαλεί η μακροχρόνια έκθεση σε κινδύνους που έχουν σχέση με την εργασία ή η ίδια η φύση της εργασίας σε συγκεκριμένες ειδικότητες. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καν η ανάλογη επιτροπή. Κιόμως η κυβέρνηση και το κεφάλαιο απαιτούν τον αποχαρακτηρισμό μιας σειράς ΒΑΕ, τη στιγμή που θεωρείται αναγκαία η διεύρηνσή τους (εύστοχες ανακοινώσεις προς αυτή την κατεύθυνση έχει βγάλει κατά καιρούς η Ελληνική Εταιρία Ιατρικής Εργασίας).
Δε χρειάζεται όμως η επίσημη καταγραφή για να αντιληφθούμε πως το “ατύχημα” δεν είναι άσχετο με την εντατικοποίηση της εργασίας, με την επιμήκυνση του χρόνου εργασίας, με την ανέχεια και την απειλή της ανεργίας, με την πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας. Δεν είναι δύσκολο για τις επιχειρήσεις να διαθέσουν χρήματα για την ασφάλεια των εργαζομένων τους. Πολλές το κάνουν άλλωστε αφού ένας θάνατος θα τους κοστίσει περισσότερο. Τις εργασιακές σχέσεις όμως δεν τις ανατρέπουν. Μπορούν για παράδειγμα να αγοράσουν κράνη και ειδικές μπότες, ποτέ όμως δε θα διαθέσουν ώρες για την ενημέρωση των εργαζομένων και μάλιστα στη γλώσσα τους κι ας το ορίζει η σχετική νομοθεσία (έτσι θα μάθει ο οικοδόμος πως μπορεί να σταματήσει την εργασία όταν διαβλέπει κίνδυνο σε αυτή ή ότι έχει δικαίωμα να συγκροτήσει ειδική επιτροπή στο εργοτάξιο για την περιφρούρηση των μέτρων) ή δε θα προσλάβουν ειδικευμένο προσωπικό, τη στιγμή που καλύπτουν τις ανάγκες τους με πιο φθηνό ανειδίκευτο.
Πάντα θα πληρώνουν τον τεχνικό ασφαλείας ή το γιατρό εργασίας αλλά ποτέ δε θα δεχτούν την ανεξαρτητοποίησή τους ως όργανα γιατί αυτό θα σήμαινε και μεγαλύτερη απειλή για πρόστιμα.


Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως κανένα αφεντικό δε θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για την ασφάλεια στο χώρο δουλειάς αν αυτά κοστίζουν συνολικά σε χρόνο και χρήμα περισσότερο από το κόστος που έχει γι αυτούς ένα “ατύχημα”.

Εδώ αρχίζει ο ρόλος των εργαζομένων.
Το συνδικαλιστικό κίνημα κινείται στο πλαίσιο της νομιμότητας και της άτυπης συνεργασίας με την εργοδοσία, κυρίως με ευθύνη της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ που δεν ανοίγουν το ζήτημα των “ατυχημάτων” και των θανάτων στην κατεύθυνση της ανατροπής των αντεργατικών νόμων και της σύγχρονης εργασιακής πραγματικότητας.
Είναι καθήκον των ίδιων των εργαζομένων να πάρουν την υπόθεση της ασφάλειάς στα χέρια τους, να απαιτήσουν την εφαρμογή και διεύρυνση της νομοθεσίας με βάση τις σύγχρονες ανάγκες , να ενημερώσουν τους συναδέλφους τους για τα δικαιώματα τους, να συγκροτήσουν ανεξάρτητες επιτροπές άσχετα με το νομοθετικό πλαίσιο.
Να παλέψουν για τη νομιμοποίηση των μεταναστών χωρίς όρους, για την ανεξαρτητοποίηση των ιατρών εργασίας και των τεχνικών ασφαλείας και ένταξή τους σε δημόσιο φορέα και την υποχρεωτική τους παρουσία σε κάθε χώρο δουλειάς (αν πρόκειται για μαζικό χώρο) και σε κάθε δήμο.
Να απαιτήσουν την κατάργηση της ελαστικής υποαπασχόλησης και των εργολαβιών στο δημόσιο τομέα.



Το άγχος και γενικότερα οι ψυχικές ασθένειες κάνουν την εμφάνισή τους τα 10 τελευταία χρόνια με ξέφρενους ρυθμούς σε όλους τους κλάδους. Στην Ευρώπη το ποσοστό των εργαζομένων που πλήτονται από τέτοιου τύπου παθήσεις αγγίζει περίπου το 2% επί του συνολικού εργατικού δυναμικού, δηλαδή γύρω στο 1,5 εκατομ. εργαζόμενοι, ενώ ο συνολικός αριθμός “ατυχημάτων” ειναι 4 εκατομ.
Οι καρδιακές παθήσεις και οι θάνατοι από καρκίνο που έχουν σχέση με την εργασία, με πρόχειρες και μόνο μελέτες στην Ευρώπη φτάνουν το 23% και 32% αντίστοιχα.
Οι ασθένειες που προκαλούνται από τη χρήση υπολογιστών ή από τη “δεύτερη” δουλειά και η οποία είναι μαύρη, όπως ατυχήματα με το παπί για τους κούριερ δεν καταγράφονται σε καμία λίστα.

Το ΙΚΑ κατέγραψε για το 2006 ,31 επαγγελματικές ασθένειες, ενώ το νούμερο που έδωσε η έρευνα ενός μόνο ιατρικού πανεπιστημίου την ίδια περίοδο ήταν τουλάχιστον 10πλάσιο.

145 θάνατοι κατά μέσο όρο την τελευταία δεκαετία, με την περίοδο των ολυμπιακών έργων να κρατάει τα σκήπτρα λόγω αύξησης της κατασκευαστικής δραστηριότητας. Ο κλάδος της οικοδομής κατέχει την πρώτη θέση στις δολοφονίες (29 μέχρι το τέλος του Αυγούστου) με ένα ποσοστό που αγγίζει το 40% (555 νεκροί τη δεκαετία 97-2007), παρόμοιο με αυτό της Ε.Ε. (13 οικοδόμοι ανα 100.000, στην Ελλάδα έχουμε περίπου 400.000 εργάτες στις κατασκευές). Με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως ο πραγματικός αριθμός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος, μια και ο κλάδος των κατασκευών είναι από τους κατεξοχήν χώρους μαύρης και αδήλωτης εργασίας. Η όποια μείωση των “ατυχημάτων” καταγράφεται τα τελευταία χρόνια οφείλεται αποκλειστικά στην αύξηση της ανεργίας (αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους κλάδους όπως ηλεκτρολόγοι, μέταλλο κλπ.) και σε καμία περίπτωση στην εφαρμογή των κανόνων ασφάλειας από τους εργοδότες. Αξίζει εδώ να τονίσουμε πως η πτώση της κατασκευαστικής δραστηριότητας είναι σαφώς μεγαλύτερη των θανάτων και των ασθενειών, άρα μιλάμε για αύξηση στη συχνότητά τους και όχι για μείωση.

25 είναι οι νεκροί εργάτες και εργάτριες (από όσους γνωρίζουμε τα στοιχεία) από άλλες χώρες που έχουν χάσει τη ζωή τους φέτος, με τον αριθμό αυτό να είναι αρκετά συντηρητικός μια και η πλειοψηφία των μεταναστών σήμερα δουλεύει χωρίς να φαίνεται πουθενά. Αυτή ακριβώς η ιδιότυπη εργασιακή τους θέση, τους κάνει ουσιαστικά όμηρους και εύκολα θύματα στα χέρια του κεφαλαίου, έτοιμα να αποδεχτούν τον όποιο όρο του αφεντικού τους, ακόμα και να δουλέψουν κάτω από συνθήκες που μπορούν να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Και όλα αυτά για μια πράσινη κάρτα.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Σήμερα στις 8 στο Α.Τ.Ε.Ι. Πύργου θα πραγματοποιηθεί συνάντηση-συζήτηση της Πανηλειακής Επιτροπής Αγώνα με θέματα-πυρόπληκτες περιοχές ,η διάσωση της λήμνης Μουριάς,εξελήξεις στην παιδία

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ – The Shock Doctrine



Το βιβλίο και η μικρού μήκους ταινία The Shock Doctrine της Naomi Klein, αναφέρονται στο πως οι πολιτικές της ελεύθερης αγοράς, έχουν ανέλθει σε εξέχουσα θέση σε χώρες όπως τη Χιλή (υπό την ηγεσία του Pinochet), τη Ρωσία (υπό το Γιέλτσιν), τις Ηνωμένες Πολιτείες (π.χ. στην Νέα Ορλεάνη μετά από τον τυφώνα Katrina), την ιδιωτικοποίηση της οικονομίας του Ιράκ (υπό την Προσωρινή κυβέρνηση συνασπισμού), στην Βρετανία (επί Θάτσερ) και αλλού, όχι επειδή οι ηγέτες εκεί ήταν αρκετά δημοφιλείς, αλλά επειδή ώθησαν κατευθείαν όλες τις επίπονες πολιτικές και μεταρρυθμίσεις στις οποίες αντιδρούσε η κοινωνία, ενώ οι πολίτες των χωρών αυτών ήταν κλονισμένοι και αποπροσανατολισμένοι από τις καταστροφές ή τις αναταραχές που λάμβαναν χώρα ώστε να είναι ανίκανοι να αντιδράσουν. Το σχέδιο είναι βρώμικο και απλό: Κάθε φορά που υπάρχει μια κρίση, να προωθούνται όλες οι επίπονες και απάνθρωπες μεταρρυθμίσεις.

Παρόμοιες κρίσεις συμβαίνουν και τώρα όπως ή οικονομική κρίση. Έτσι βλέπουμε πάντα πως οι μόνοι αρμόδιοι για να λυσουν αυτά τα προβληματα είναι οι εκλεγμένοι ηγέτες όλων των χωρών και κυρίως των πλουσιότερων. Έτσι βλέπουμε ο κόσμος να έχει αγωνιά για να ξεπεραστεί αυτή η κρίση που δημιουργήθηκε σκόπιμα από την οικονομική ελίτ, και που προβάλλεται με εκφοβιστικό τρόπο από τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης), τα οποία αντί να πληροφορήσουν τον κόσμο για τα πραγματικά αίτια που δημιούργησαν αυτή την κρίση, προτιμούν σκοπίμως να τον εκφοβίζουν και να τον τρομοκρατούν με τις συνέπειες που έχει δημιουργήσει αυτή, ώστε να μην μπορεί κανείς να αντιληφθεί τα βρώμικα σχέδια, που εφαρμόζονται με έντεχνο τρόπο από την πολιτική και επιχειρηματική ελίτ παγκοσμίως, με μοναδικό πάντα γνώμονα το κέρδος.
Είναι Φανερό ότι αυτή η κρίση δημιουργήθηκε εσκεμμένα ώστε να γίνουν κάποιες αλλαγές στο οικονομικό σύστημα παγκοσμίως. Γι αυτό μην απορήσετε άμα δείτε τις οικονομίες της Βόρειας Αμερικής να συνενώνονται μεταξύ τους ή στην Ελλάδα να δούμε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα των πάντων σε ντόπιους και ξένους επιχειρηματίες, ώστε να μπορέσει ξεπεραστεί το δημόσιο χρέος – το οποίο πάντα θα υπάρχει, αφού είναι το μόνο μέσο που υποκινεί χώρες και κοινωνίες
(ξεπούλημα στους Κινέζους λιμάνια και στους Γερμανούς τις τηλεπικοινωνίες κ.τ.λ.) καθώς επίσης και την λήψη περισσότερων φορολογικών μέτρων σε βάρος των φτωχών ώστε να ξεπεραστεί η κρίση αυτή.

Και επειδή τα ΜΜΕ είναι το μεγαλύτερο μέσο αποπλάνησης σήμερα: Αλήθεια πόσο Σοκαρισμένοι αισθάνεστε μετά από κάθε φορά που βλέπετε τα δελτία ειδήσεων??

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΛΟΝΙΣΜΟ!

ΟΠΛΙΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!!!


Αναδημοσίευση από VirusMedia

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Ψήφο στον κανένα…

Ας ξεκινήσουμε με το νόημα της ψήφου σαν φορέα αλλαγής, με την έννοια της αλλαγής κυβέρνησης. Η οποιαδήποτε κυβέρνηση πιθανόν εκλεγεί, δεν έχει όχι μόνο την πρόθεση, αλλά ούτε καν τη δυνατότητα να χαράξει διαφορετική πολιτική από αυτήν που μέχρι τώρα βιώναμε. Τα περιθώρια βελτίωσης βρίσκονται αποκλειστικά στον άξονα της καλύτερης διαχείρισης των οικονομικών χωρίς αλλαγή κατεύθυνσης. Ο ρόλος της κάθε κυβέρνησης στο παρόν πολιτικό σύστημα είναι να διαχειριστεί τα διάφορα ζητήματα στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της ίδιας και αυτών που τη στηρίζουν και την ελέγχουν. Κακά τα ψέματα, οι ψηφοφόροι δεν είναι ούτε οι μόνοι, ούτε οι κύριοι υποστηρικτές των κυβερνήσεων.

Καλύτερα και από τους ψηφοφόρους και από τον μελλοντικό κυβερνήτη, την πολιτική που θα ακολουθηθεί την γνωρίζουν αυτοί που την χάραξαν. Ο Αλμούνια, διορισμένος υπάλληλος της Ε.Ε., προεκλογικά διαμηνύει από τις Βρυξέλλες τις απαιτήσεις του από τη μέλλουσα κυβέρνηση, γνωρίζοντας πως κανένας πρωθυπουργός δε θα του χαλάσει το χατίρι. Η οποιαδήποτε δημοκρατική κυβέρνηση, μέσω της Ε.Ε. των αφεντικών δεν είναι παρά το εκτελεστικό όργανο της παγκόσμιας κυριαρχίας. Μιλάμε για ένα τέρας με πολλά κεφάλια: G8, G20, ΝΑΤΟ, Ο.Η.Ε., Δ.Ν.Τ., Π.Ο.Ε., Παγκόσμια Τράπεζα, ο μελλούμενος Παγκόσμιος Οργανισμός Τροφίμων κ.τ.λ. Στο κοινοβούλιο, στο μέγαρο Μαξίμου και στα υπουργία δεν παράγεται πολιτική, απλώς διεκπεραιώνονται αποφάσεις που πάρθηκαν από αλλού και από άλλους, όχι εκλεγμένους αλλά διορισμένους υπαλλήλους της παγκόσμιας κυριαρχίας. Οι προθέσεις τους είναι σαφείς.

Η εξουσία, πάντα ίδια κατά βάθος, δεν έχει καμιά ανάγκη να μας ρωτήσει τον δρόμο που θα τραβήξει, αυτόν τον ξέρει πολύ καλά, έχει όμως ανάγκη να ορίσουμε εμείς το διαχειριστή, για να τον σεβόμαστε κιόλας. Όταν μας ζητάνε να ψηφίσουμε, είναι σαν να μας ρωτάνε να διαλέξουμε από μια προκαθορισμένη γκάμα επιλογών: ότι και να διαλέξουμε το έχουν πρώτα επιλέξει άλλοι για εμάς. Έχει όμως τεράστια σημασία το να απαντήσουμε κάτι. Αυτό γιατί η απάντησή μας είναι η αποδοχή της ερώτησης, είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξης και του ρόλου αυτού που βάζει το ερώτημα. Έτσι η ψήφος μας δεν έχει ως προς το περιεχόμενό της κανένα νόημα. Ότι και να ψηφίσουμε πετυχαίνουμε το ίδιο πράγμα: την αποδοχή της ύπαρξης και του ρόλου κάποιου να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς και σύμφωνα με το δικό του πλέγμα συμφερόντων.

Σήμερα το πολιτικό σύστημα που βλέπουμε να καταρρέει, μας ζητάει να κλείσουμε τα μάτια στο αδιέξοδο και ψηφίζοντας οτιδήποτε να επιβεβαιώσουμε την σταθερότητά του και το δικαίωμά του να ρυθμίζει τις ζωές μας. Με τον τρόμο της ακυβερνησίας ωθεί τους απογοητευμένους από τα κόμματα σε συσπείρωση και με το πρόσχημα της κρίσης, του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους εξαγγέλλει στην κοινωνία την ανάγκη συρρίκνωσης των διεκδικήσεών της και διόγκωσης της ανοχής της απέναντι στο σύστημα που κλέβει τη Ζωή και την Ελευθερία των πολλών για να είναι ελεύθεροι και καλοζωισμένοι οι βατοπεδινοί, οι κουμπάροι, οι Ζαχόπουλοι και οι Χριστοφοράκοι… Πρώτη φορά μας λέει στα ίσια πως δεν έχουμε να περιμένουμε καλύτερες μέρες, και μέσα σε όλη αυτή τη ανασφάλεια που σπέρνει βρίσκει έδαφος να επενδύσει στον τομέα της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, εγκαλώντας μεταξύ άλλων, τους φιλήσυχους πολίτες να γίνουν αγανακτισμένοι.

Από το κράτος πρόνοιας είμαστε στην διαδικασία όπου σιγά και μεθοδικά περνάμε στο κράτος ελέγχου. Αυτό αποδεικνύουν και άλλωστε οι πολιτικές που από την μία άρουν τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στον πολίτη ( δικαίωμα στην εργασία, στην ασφάλιση, στην δωρεάν εκπαίδευση, στην υγεία ), και από την άλλη υφαίνετε ένα τοίχος ελέγχου και υποταγής που καλύπτει την κοινωνία. Τρομονόμοι-κουκουλονόμοι-δικαστική αδιαλλαξία-φυλακές-αστυνόμευση-πογκρόμ σε μετανάστες-δόγμα νόμος και τάξη. Στα κοινωνικά προβλήματα της οικονομικής κρίσης που αυτοί κατασκεύασαν και προκάλεσαν η απάντηση είναι το γκλόπ του Ματατζή.

Η τακτική είναι γνωστή και δοκιμασμένη, στηρίζεται στο δόγμα Φρίντμαν *.

Κάτω από το βάρος όλων αυτών απαιτείται «νωπή λαϊκή εντολή». Αυτοί που θα συνδράμουν την υπόθεση είναι γνωστοί: όλη η διεφθαρμένη ελίτ της χώρας θα συμμετέχει, αρχισυντάκτες, καναλάρχες, τραπεζίτες, βιομήχανοι, μεγαλοεργολάβοι, καρεκλοκένταυροι πολιτικοί και κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές σπεύδουν όλοι μαζί για το κρυφό και φανερό τους ρόλο στην παράσταση. Στη δημοκρατία ως γνωστόν δεν υπάρχουν αδιέξοδα αλλά δύσκολοι δρόμοι και υπεύθυνες αποφάσεις. Αυτό καλούνται να μας αποδείξουν δείχνοντας το δρόμο της κοινωνικής ανέλιξης: το δρόμο του γλειψίματος και της υποταγής, το δρόμο του λαδώματος, της μίζας και της συνομωσίας των δειλών. Αυτό το δρόμο έχουν να μας προτείνουν και κάποιοι δυστυχώς θα τσιμπήσουν… έτσι πολλοί οι μικροαστοί και οι γλώσσες τους μεγάλες… Ακόμα και η διατύπωση της ανάγκης για ανανέωση με τον όρο «νέο αίμα» δείχνει την ανάγκη του συστήματος να αναπαραχθεί και να εμπλακούν νέα σόγια σε όλη αυτή τη βρώμικη διαδικασία. Πυρήνας όλης αυτής της διαφθοράς είναι η ίδια η διαχωρισμένη εξουσία που τρέφεται από τις μικρές και μεγάλες θέσεις που επιφυλάσσει για τον καθένα. Η διαχωρισμένη εξουσία δεν μπορεί παρά να διαχειρίζεται τη διαφθορά που παράγει. Αν θέλει να σταματήσει τη διαφθορά, θα πρέπει να αυτοκαταργηθεί. Αν θέλουμε εμείς να σταματήσουμε τη διαφθορά, θα πρέπει να αψηφήσουμε την εξουσία.

Η κρίση της αριστεράς και το πολιτικό σύστημα

Η ιστορική ήττα των ιδεών της αριστεράς φαίνεται καθαρά και από την μείωση της επιρροής της στην κοινωνία. Η αριστερά σήμερα πλησιάζει την κοινωνία με δύο τρόπους: ο ένας είναι ο λαϊκισμός και ο άλλος είναι η συμμετοχή της στα κινήματα. Η συμμετοχή της αριστεράς και των μικρών κομμάτων στα σύγχρονα κινήματα οφείλεται σε λόγους παράδοσης και φετιχισμού, ενώ στο πεδίο των ιδεών και των προτάσεων ελάχιστα έχει να προσφέρει. Παρόλη τη συμμετοχή της στα κοινωνικά κινήματα και στις κοινωνικές αντιστάσεις, η αριστερά σα δομή, δεν ασκεί σχεδόν την παραμικρή κριτική στους θεσμούς και στις διαδικασίες της εξουσίας. Μπορεί να φτάσει στο σημείο να παύσει έναν αγώνα προκειμένου να συμμετέχει σε μια εκλογική καταμέτρηση δυνάμεων, με στόχο την κεφαλαιοποίηση του αγώνα σε ψήφους. Έτσι, για την αριστερά τα κινήματα φαίνεται να μην είναι άλλο από ένα πεδίο αναπαραγωγής. Για αυτούς οι εκλογές δίνουν τη δυνατότητα της διεκδίκησης του ποτηριού με το δροσερό νερό που έχουν ανάγκη μετά την καυτή ιστορική τους ήττα. Είναι η ύστατη προσπάθεια των μαρξιστών να μη διαγραφούν από τη σύγχρονη πολιτική ιστορία.

Ως κομμάτι του πολιτικού συστήματος η αριστερά δεν είναι απλώς ένα ανάχωμα στην κοινωνική χειραφέτηση αλλά βασικός πυλώνας στήριξης των φιλελεύθερων ολιγαρχιών ή αλλιώς ψευδεπίγραφων δημοκρατιών σα τη δική μας. Ο κανόνας επιβεβαιώνεται από την Κίνα μέχρι τη Λατινική Αμερική. Το κακό με αυτή την κατάσταση δεν είναι απλώς αυτός ο εισοδισμός, αλλά το ότι άγουν και φέρουν τα κινήματα, ως να ήταν ιδιοκτησία τους, μέσα στο παιχνίδι των εκλογών και στις διαδικασίες του διεφθαρμένου αυτού πολιτικού συστήματος στο οποίο συμμετέχουν. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει με το άρθρο 16, με την εξέγερση των φυλακισμένων, με τον αγώνα των καθαριστριών κ. α.

Η αριστερά τραγούδησε πολύ καιρό πριν το τελευταίο της επαναστατικό άσμα, σήμερα, προσφέρει στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες αυτό ακριβώς που έχουν ανάγκη: υπηρεσίες ενσωμάτωσης και εξωραϊσμού. Σαν παράφωνη ξεκούρδιστη μπάντα τραγουδάει το κύκνειο άσμα της που λέει καμιά ψήφος να μην πάει χαμένη και καταγγέλλει τους απέχοντες από τις εκλογές για απολιτική στάση.

Νιώθουμε την ευθύνη να επισημάνουμε την διαχωριστική γραμμή που διακρίνει τις ηγεσίες της αριστεράς, είτε κοινοβουλευτικές είτε εξωκοινοβουλευτικές, από τους ανιδιοτελείς αγωνιστές που συμμετέχουν στην αριστερά. Τα παραπάνω που γράφονται δεν αποδίδονται σε αυτούς ως πράξεις, αλλά αντίθετα τους αφορούν άμεσα γιατί αυτοί είναι οι κυρίως εγκλωβισμένοι των μαρξιστικών πολιτικών και ιδεολογιών τους.

Εκλογική αποχή: απουσία ή παρουσία;

Κατά την καθεστωτική προπαγάνδα, η εκλογική αποχή δεν μπορεί να ερμηνευθεί παρά ως πολιτική αδιαφορία. Όποιος δεν προσέρχεται στις εκλογές, κατά τη γνώμη τους, δεν είναι παρά ένας κοινωνικά και πολιτικά αδιάφορος άνθρωπος. Πράγματι, αρκετοί από τους απέχοντες μπορεί να νοιώθουν ότι απλά δεν τους αφορά η διαδικασία χωρίς να έχουν και άδικο σε αυτό, αλλά κατά τα άλλα είναι εντελώς κομφορμιστές που δεν τους αφορά άλλο από την άνεσή τους και τη βόλεψή τους. Ωστόσο η καθημερινή επαφή με τους ψηφοφόρους του κανένα μας δίνει εντελώς διαφορετική εικόνα. Η άρνησή τους να συμμετέχουν στη φιέστα της δημοκρατίας έγκειται στο γεγονός πως όλο και περισσότερο χάνουν τις ελπίδες και παύουν να τρέφουν αυταπάτες για μια υπόθεση τελειωμένη. Η άρνησή μας να ψηφίσουμε είναι κομμάτι της καθημερινής εναντίωσής μας προς την εξουσία. Το γεγονός της απουσίας πολιτικού στίγματος στην αποχή αφήνει ένα πολιτικό κενό που αν δε γεμίζεται από ένα αντίστοιχο κίνημα τότε η αποχή αφήνεται να μεταφραστεί σαν απλή πολιτική απουσία. Μεγαλύτερη όμως πολιτική παρουσία από την παρουσία στις κοινωνικές αντιστάσεις και στο κοινωνικό κίνημα δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι αυτό το κίνημα που μπορεί να κάνει τους απέχοντες από την εκλογική διαδικασία πρωταγωνιστές της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Τα χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος θα συζητήσουμε παρακάτω.

Το κοινωνικό κίνημα και η άμεση δημοκρατία σαν σύγχρονη ελευθεριακή πρόταση

Μακριά από τις εκλογές και τα κόμματα, στις μέρες μας, βλέπουμε να ξεπηδούν διαρκώς κοινωνικοί αγώνες εκτός θεσμικού πλαισίου, αυτοσχέδιοι, με συχνά απρόσμενο περιεχόμενο, ριζοσπαστικοί, αντι-ιεραρχικοί και αμεσοδημοκρατικοί.

Έτσι από τους πολίτες κατά του λιθάνθρακα μέχρι την πανελλαδική κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου, από τον ανεξάρτητο ταξικό αγώνα της Κ. Κούνεβα και των καθαριστριών μέχρι τη μάχη μεγάλου μέρους των κατοίκων της Β. Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού και την καταστροφή του ζωτικού τους χώρου, από τη δράση των Συκεωτών ενάντια στις κεραίες κινητής τηλεφωνίας ως την βίαιη εναντίωση των κατοίκων της Λευκίμης, του Γραμματικού και του Ελληνικού στη μετατροπή των περιοχών τους σε σκουπιδότοπους, διακρίνουμε κάποια κοινά χαρακτηριστικά τα οποία γέννησαν και την εξέγερση του Δεκέμβρη:

- βλέπουμε τους φορείς των αγώνων αυτών να οργανώνονται αμεσοδημοκρατικά και να συγκροτούνται από απλούς ανθρώπους/πολίτες χωρίς τιμές και τίτλους,

- βλέπουμε τους εκάστοτε τοπικούς άρχοντες και τα κόμματα είτε να καπηλεύονται είτε να εναντιώνονται στους αγώνες που δε μπορούν να ελέγξουν και να καθοδηγήσουν,

- βλέπουμε επίσης σήμερα, σε αντίθεση με το παρελθόν των αμιγώς πολιτικών ενώσεων, τη διάχυση του πολιτικού στο κοινωνικό και αντίστροφα. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που επιτρέπει την ύπαρξη μέσα σε αυτές τις κινήσεις της αλληλεγγύης αυτής που βιώνεται από τα άτομα κάθε μέρα, δίνοντας έτσι νέα νοήματα στον κοινωνικοπολιτικό αγώνα. Μιλάμε δηλαδή για την κοινωνική αλληλεγγύη που προηγείται των πιθανών δυσκολιών και διώξεων σε αντίθεση με την πολιτική αλληλεγγύη που συνήθως έπεται…

- τέλος βλέπουμε – και αξίζει να το επισημάνουμε – ένα χαρακτηριστικό που έρχεται σε σύγκρουση με την κλασσική επαναστατική θεώρηση των κοινωνικών αγώνων: αυτό της πραγμάτωσης. Μιλάμε πλέον για κοινωνικούς αγώνες που αφορούν το εδώ και το σήμερα, αφήνουμε δηλαδή πίσω τους αγώνες που αναφέρονται στη μεταεπαναστατική κοινωνία ή αλλιώς στα πιλάφια που τάζει ο Αλλάχ στον παράδεισο… Και είναι αυτό το χαρακτηριστικό που επιτρέπει την ύπαρξη της άμεσης δημοκρατίας: γιατί όταν μιλάμε και δρούμε για το εδώ και το σήμερα μπορούμε να μιλήσουμε και να δράσουμε ΌΛΟΙ ΜΑΣ, ενώ όταν μιλάμε για φαντασίες και ιδεολογήματα τον πρώτο λόγο έχουν πάντα αυτοί που τα εφηύραν και οι καλύτεροί τους ερμηνευτές…

Αυτή είναι λοιπόν η σύγχρονή ελευθεριακή πρόταση. Η πρόταση της άμεσης δημοκρατίας και της αλληλεγγύης:

Της άμεσης δημοκρατίας που μπαίνει μέσα στις γειτονιές και στα χωριά και βγαίνει στους δρόμους για να παράγει δίκαιο, κοινωνικό όχι κρατικό δίκαιο, δίκαιο απ’ αυτό που το κράτος έχει απαγορεύσει, απ’ αυτό που είναι συνήθως παράνομο.

Της αλληλεγγύης των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται πως η ζωή και η ελευθερία τους συμπληρώνεται από τη ζωή και την ελευθερία των άλλων γύρω τους και παλεύουν για αυτήν.

Των κινημάτων που ξεπηδούν μέσα από την ίδια την κοινωνία και δεν ελέγχονται από κανένα κόμμα και καμιά οργάνωση, που δεν ανέχονται να εξυπηρετούν συγκεκαλυμμένες απώτερες σκοπιμότητες πέραν του άμεσού τους σκοπού.

Των κινημάτων που όταν πραγματεύονται π.χ. τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας και τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας στους Συκεώτες, παίρνουν αμεσοδημοκρατικά αποφάσεις μέσα στις Συκιές, με τους Συκεώτες και για τις ίδιες τις Συκιές, όχι γενικώς και αορίστως. Αποφάσεις που δεν τις παίρνουν απλώς, αλλά τις εφαρμόζουν κιόλας. Η αμεσότητα της δημοκρατίας δεν μπορεί να έγκειται μόνο στην αμεσότητα της διαδικασίας, δηλαδή στην απουσία αντιπροσώπων και διαμεσολαβητών, πρέπει να έγκειται και στην αμεσότητα του σκοπού – στην αμεσότητα της δράσης. Με αυτά τα κινήματα συντασσόμαστε, σε αυτά τα κινήματα συμμετέχουμε, αυτά είναι τα κινήματα που μπορούν να στιγματίσουν πολιτικά την εκλογική αποχή.

* Μίλτον Φρίνμαν : Μεγάλος «γκουρού» του αχαλίνωτου καπιταλισμού, συντηρητικός φιλελεύθερος οικονομολόγος που στο βιβλίο του «καπιταλισμός και ελευθερία», το 1962 είχε γράψει «μόνο μια κρίση – πραγματική ή πλασματική – παράγει αληθινή αλλαγή. Όταν μια κρίση εμφανίζεται, τα μέτρα που λαμβάνονται εξαρτώνται από τις ιδέες που υπάρχουν στην κοινωνία… Η βασική μας μέριμνα θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη εναλλακτικών λύσεων στις υπάρχουσες πολιτικές (αυτές που απορρίπτει ο Φρίντμαν), έτοιμες να εφαρμοστούν όταν, λόγω της κρίσης, το αδύνατο γίνεται πολιτικά αναπόφευκτο». Ενώ για την κυβέρνηση πίστευε πως η μόνη λειτουργία της πρέπει να είναι «η προστασία της ελευθερίας μας από του εξωτερικούς εχθρούς… και από τους ίδιους συμπολίτες μας. Είναι να συντηρεί τον νόμο και την τάξη, να προστατεύει τις ιδιωτικές συμβάσεις και τις ανταγωνιστικές αγορές». Η συνταγή του έγινε γνωστή ως shock therapy (θεραπεία με σοκ). Είναι η αντίστοιχη οικονομική έκδοση του δόγματος του Βιετνάμ «καταστρέψτε το χωριό για να το σώσετε» και είναι το ίδιο σκληρή.

Πηγή: Zmagazine – Znet

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΤΟ tvxs.gr

Οι σιδηρόδρομοι αποτελούσαν πάντα «κόκκινο πανί» για τη φιλελεύθερη οικονομική πολιτική. Ο Τουργκούτ Οζάλ χαρακτήριζε τους σιδηροδρόμους «κομουνιστικούς». Η General Motors κατηγορήθηκε στο παρελθόν ότι συνωμοτούσε με εταιρίες ελαστικών και πετρελαιοειδών για τη διάλυση των δικτύων τρένων και τραμ. Και, πρόσφατα, ο Μπάρακ Ομπάμα ανακοίνωσε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την αναγέννηση των αμερικανικών σιδηροδρόμων.
Κατά την περσινή του επίσκεψη στο Στρασβούργο, πριν ακόμα χριστεί πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπάρακ Ομπάμα εξέφρασε την γοητεία που του ασκούν οι σιδηρόδρομοι. «Πάντα ζήλευα τα ευρωπαϊκά τρένα. Και αναρωτιέμαι: γιατί δεν μπορούμε να έχουμε σιδηρόδρομο υψηλής...

ταχύτητας στις ΗΠΑ;», δήλωνε πέρσι την άνοιξη.
Ίσως αυτό να είναι εφικτό, αν και η πλήρη άνθιση της αναγέννησης των αμερικανικών σιδηροδρόμων μάλλον δεν θα λάβει χώρα όσο ο Μπαράκ Ομπάμα βρίσκεται ακόμα στον Λευκό Οίκο. Με τα 8 δισεκατομμύρια δολάρια που μπήκαν στην άκρη από το πακέτο στήριξης της άνοιξης, η κυβέρνηση Ομπάμα δρομολογεί μια από τις πιο φιλόδοξες επεκτάσεις των επιβατικών σιδηροδρόμων των τελευταίων 50 ετών, με την κατασκευή ή αναβάθμιση μέχρι και 10 διαδρομών από την Καλιφόρνια προς τη Φλόριντα.
Εκτός της Καλιφόρνια, καμία άλλη διαδρομή δεν αναμένεται να φτάσει τα διεθνή επίπεδα των σιδηροδρόμων υψηλών ταχυτήτων. Αλλά οι σύμβουλοι του Ομπάμα λένε ότι έλαβε ένα σημαντικό πρώτο βήμα προς τη μεταμόρφωση του σιδηροδρομικού δικτύου των ΗΠΑ.
«Κατά πάσα πιθανότητα, δεν πρόκειται βραχυπρόθεσμα να είναι του ίδιου επίπεδου με της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Ευρώπης, αλλά δεν χρειάζεται και να είναι» δήλωσε ο Ερλ Μπούμενάουερ, ένα μέλος του Κογκρέσου από το Όρεγκον και αντιπρόεδρος της επιτροπής για την υπερθέρμανση του πλανήτη του Οίκου των Αντιπροσώπων. «Αυτό που είναι επαναστατικό είναι ότι οι ΗΠΑ αρχίζουν να επενδύουν σε υψηλότερης ταχύτητας διαστικά δίκτυα. Αυτό θέτει τέρμα στην εγκατάλειψη 50 ετών του επιβατικού σιδηροδρόμου».
Ο σιδηρόδρομος στις ΗΠΑ έφτασε στο χειρότερο σημείο του επί διακυβέρνησης Τζωρτζ Μπους, ο οποίος επιδίωξε να εξαλείψει όλη την κρατική επιχορήγησης προς το Δίκτυο της Amtrak. Αλλά οι ουρές στα σημεία ελέγχου στα αεροδρόμια της χώρας μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου καθώς και οι υψηλές τιμές του πετρελαίου το περασμένο καλοκαίρι, παρακίνησαν το ενδιαφέρον επισήμων και λαού για την αναζωογόνηση του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας. Τον περασμένο μήνα, 40 πολιτείες προώθησαν 278 προτάσεις για το ξόδεμα των 8 δισεκατομμυρίων του πακέτου στήριξης.
Ο Ομπάμα θεωρεί ότι οι μεταφορές είναι καίριο κεφάλαιο προκειμένου οι ΗΠΑ να κρατήσουν τη δέσμευσή τους για μείωση των αερίων του θερμοκηπίου. Έδωσε επιπλέον 1 δισεκατομμύριο δολάρια στον σιδηρόδρομο, για κάθε ένα από τα επόμενα πέντε χρόνια. Ο Οίκος των Αντιπροσώπων προσέθεσε σε αυτό ακόμα 1,4 δις. Το επόμενο βήμα τώρα είναι ένα νομοσχέδιο για τις μεταφορές στο Κογκρέσο, με το οποίο οι Δημοκρατικοί ζητάνε 50 δις δολάρια για τα επόμενα έξι χρόνια, για τον επιβατικό σιδηρόδρομο.
Αλλά τα αρχικά 8 δις αρκούν μοναχά για ένα μικρό τμήμα των εξόδων για την κατασκευή ενός νέου δικτύου. Οι προτάσεις που υποβλήθηκαν τον περασμένο μήνα ξεπερνούν συνολικά τα 108 δις. «Δεν μπορούμε να φτιάξουμε σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας με 8 δις. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, είναι να δείξουμε στον κόσμο ότι τα 8 δις επενδύθηκαν σοφά και ότι δημιούργησαν απτά οφέλη», λέει ο Κέβιν Μπρουμπάκερ του Κέντρου Περιβαλλοντικού Νόμου και Πολιτικής.
Το μεγάλο σκάνδαλο των σιδηροδρομικών μεταφορών των ΗΠΑ
Τον 19ο αιώνα, το αστικό σύστημα μεταφορών των ΗΠΑ βασιζόταν στις ράγες, αρχικά με βαγόνια που έσερναν άλογα και στη συνέχεια με τραμ. Γύρω στα 1890 τα οχήματα άρχισαν να γίνονται ηλεκτρικά και οι εταιρίες τους κατασκεύασαν σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να παράγουν τον απαραίτητο ηλεκτρισμό. Το πλεόνασμα το πουλούσαν σε καταναλωτές και, εν καιρώ, οι ηλεκτρικές επιχειρήσεις τους ξεπέρασαν αυτές των μεταφορών.
Το πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα, το δημόσιο σύστημα μεταφορών έπρεπε να αντιμετωπίσει τη διεύρυνση των αστικών κέντρων, τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από τις αυτοκινητοβιομηχανίες, τις δυσκολίες στις εργασιακές σχέσεις και τους αυστηρούς κανονισμούς στα δρομολόγια. Το 1916, το εθνικό σύστημα σιδηροδρόμων έφθειρε τον εξοπλισμό του ευκολότερα απ’ ότι τον αντικαθιστούσε. Ενώ τα λειτουργικά έξοδα έβγαιναν, τα χρήματα για μακροπρόθεσμες επενδύσεις πήγαιναν αλλού, όπως στα συστήματα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας για τους καταναλωτές.
Καθώς οι εταιρίες δημόσιων μεταφορών ήταν συχνά ο μεγαλύτερος καταναλωτής ηλεκτρικής ενέργειας, συχνά τους ανήκαν οι εταιρίες παραγωγής, μερικά ή ολικά. Έτσι παρείχαν στις εταιρίες μεταφορών την ενέργεια που χρειαζόταν, με έκπτωση. Το 1935, ένα νομοσχέδιο απαγορεύει στις εταιρίες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας να λειτουργούν ανεξέλεγκτα επιχειρήσεις, κάτι που περιλάμβανε σχεδόν όλες τις εταιρίες μεταφορών, ενώ περιόρισε την δυνατότητα των εταιριών να λειτουργούν σε άλλες πολιτείες. Πολλές εταιρίες διατηρούσαν και παράρτημα μεταφορών και μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σε διάφορες πολιτείες. Όσες είχαν και τους δυο τύπους επιχειρήσεων υποχρεώθηκαν να πουλήσουν τη μία και η επιλογή ήταν προφανής: η βιομηχανία των τραμ που έφθινε ήταν πολύ λιγότερο πολύτιμη από την βιομηχανία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που σημείωνε άνοδο. Έτσι, πολλές εταιρίες μεταφορών τέθηκαν προς πώληση.
Σε όσες εταιρίες δεν επιβαλλόταν η πώληση, το Μεγάλο Κράχ επέφερε σημαντικό πλήγμα, εξανεμίζοντας τους πόρους για τη συντήρησή τους, ενώ οι ανεξάρτητες από τις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας εταιρίες μεταφορών έπρεπε πλέον να αγοράζουν την ενέργεια που χρειαζόταν σε πλήρη τιμή, χωρίς εκπτώσεις. Μεγάλες εταιρίες, όπως η General Motors και η National City Lines άρχισαν να αγοράζουν επιχειρήσεις μεταφορών και να τις διαλύουν.
Την ίδια περίοδο, οι πωλήσεις αυτοκινήτων σημείωναν μεγάλη αύξηση σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο σε πόλεις που η GM είχε αγοράσει τα τραμ όσο και σε αυτές που δεν το είχε πράξει. Αυτό το γεγονός ενίσχυσε η νομοθεσία που επέβαλε στις νέες επιχειρήσεις να κατασκευάσουν χώρους πάρκινγκ. Σύντομα υπήρχαν τεράστιοι χώροι δωρεάν πάρκινγκ, τα καταστήματα μετακινήθηκαν μακρύτερα από τους δρόμους ενώ πολλά προάστια και πολλές επιχειρήσεις δεν άφησαν καν πεζοδρόμια, κάνοντας επικίνδυνη την πρόσβαση των πεζών. Ως αποτέλεσμα, οι πολίτες οδηγήθηκαν σε όλο και μεγαλύτερη χρήση των αυτοκινήτων. Σύντομα χρησιμοποιούσαν το αυτοκίνητο ακόμα και για να διανύσουν μικρές αποστάσεις τις οποίες θα μπορούσαν να διανυθούν με τα πόδια, αυξάνοντας και παγιώνοντας την εξάρτηση των Αμερικανών από τα αυτοκίνητά τους. Ένα άλλο αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας ήταν ότι οι άνθρωποι που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν όχημα ή οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να οδηγήσουν, να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα στην εύρεση εργασίας.
Η National City Lines, η οποία λειτουργούσε από το 1920, στο διάστημα 1936-1950 αγόρασε περίπου 100 συστήματα τραμ σε 45 πόλεις των ΗΠΑ, τα διέλυσε και τα αντικατέστησε με λεωφορεία της General Motors, με την οποία διατηρούσε συνεργασία για αποκλειστικά συμβόλαια.
Στις 9 Απριλίου 1947, απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε 9 εταιρίες αι 7 άτομα, για συνωμοσία με σκοπό την απόκτηση του ελέγχου επί ενός αριθμού εταιριών μεταφορών προκειμένου να δημιουργήσουν μονοπώλιο στις δημόσιες μεταφορές, καθώς και συνωμοσία για το μονοπώλιο των λεωφορείων και των προμηθειών των εταιριών αυτών, που ανήκαν στην City Lines. Κατηγορoύμενες ήταν οι εταιρείες: General Motors, Firestone Tire, Standard Oil of California, Phillips Petroleum, Mack, National City Lines, Pacific City Lines και American City Lines.
Το 1949 οι εταιρίες απαλλάχθηκαν από την πρώτη κατηγορία αλλά βρέθηκαν ένοχες για την κατηγορία της συνωμοσίας για το μονοπώλιο των προμηθειών τους. Κάθε μία από τις εταιρίες καταδικάστηκε με πρόστιμο 5.000 δολαρίων ενώ στους διευθυντές τους επιβλήθηκε πρόστιμο 1 δολαρίου. Το σκάνδαλο δημοσιεύτηκε ωστόσο μόλις το 1973, από έναν φοιτητή Νομικής του Χάρβαρντ που ερευνούσε αρχεία της εποχής. Σε έρευνα της Γερουσίας σχετικά με τα αίτια της παρακμής του συστήματος δημόσιων μεταφορών, το 1974, ως κύρια αιτία αναφέρθηκαν οι αγορές στις οποίες προχώρησε η National City Lines.
Σήμερα, στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ενιαίο πλήρες δίκτυο σιδηροδρομικών μεταφορών, εκτός αυτού της Amtrak η οποία έχει μονοπώλιο στις σιδηροδρομικές μεταφορές μεγάλων αποστάσεων.

Πηγές: Guardian, Wikipedia.org

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Όχι στο ξεπούλημα του Ο.Σ.Ε.

Δεν πρέπει να αφήσουμε τον Ο.Σ.Ε. να παρακμάσει.
Ο σιδηρόδρομος είναι κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας,αναγκαίο και αξιόπιστο μέσο για την κοινωνική μετακίνηση αρκετα ποιό οικονομικό αλλα και οικολογικό μέσο μεταφοράς που δυστιχός οι διαχειρηστές της εξουσίας στο όνομα της αποκρατικοποίησης θέλουν να ξεπουλήσουν . Ο νομός εχει ανάγκη την ύπαρξη ενός σιδηροδρομικού δικτύου τακτικο σε δρομολόγια ανα προορισμό με οικονομικές τιμές εισητηρίων που να απαντά στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας για μετακίνηση.
Η απαξίωση του μέσου απο τους κρατούντες είναι μια εγκληματική ενέργεια για τον τόπο πού πρέπει όλοι μαζί να αποτρέψουμε.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ
ΣΙΩΚΟΥ 4 & ΛΙΟΣΙΩΝ 301 (ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ)
Τ.Κ. 104 43 ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ. & FAX : 2105130300
E-MAIL : info@sfs.gr
URL : http://www.sfs.gr/

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Επιβεβαιώθηκαν οι έντονες φήμες που ήθελαν το ΥΜΕ και τη Διοίκηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ / ΟΣΕ να επιβάλουν το σφαγιασμό των δρομολογίων του Ελληνικού δικτύου και στις οποίες εγκαίρως αναφερθήκαμε σε προηγούμενο δελτίο τύπου. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ εξέδωσε δελτίο τύπου με το οποίο «καμαρώνει» για τις περικοπές τάζοντας «καθρεφτάκια» για τους ιθαγενείς...
όπως εισιτήρια μέσω ΑΤΜ (θα πουλά ανύπαρκτα δρομολόγια μέσω ΑΤΜ;). Σε οποιοδήποτε ευρωπαίο (Γερμανό, Γάλλο, Ελβετό, Βρετανό) πολίτη θα πλάσαραν αυτές τις περικοπές θα προκαλούσαν καγχασμό, ειρωνεία και περιφρόνηση.
Μεγάλα αστικά κέντρα της Ελληνικής περιφέρειας (ενδεικτικά: Πάτρα, Πύργος, Καλαμάτα, Βόλος, Τρίκαλα, Σέρρες) μένουν με ελάχιστα τραίνα να τα συνδέουν με την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή την ενδοχώρα τους, και μάλιστα αυτά τα τραίνα σε εντελώς ακατάλληλες ώρες για να προσελκύσουν το επιβατικό κοινό. Όλα αυτά βαπτίζονται με την απατηλή επιγραφή «καθολική υπηρεσία»(;!). Όποιον συγκοινωνιολόγο και να ρωτήσουν θα μάθουν ότι σιδηροδρομική συγκοινωνία με ένα ή δύο δρομολόγια τη μέρα δεν νοείται, είναι συγκεκαλυμμένο κλείσιμο.
Με αυτό τον τρόπο διάφοροι «φωστήρες» του συγκοινωνιακού σχεδιασμού με «περγαμηνές» αποτυχίας από τον ιδιωτικό τομέα επιχειρούν να πουλήσουν χειρότερο προϊόν (λίγα, αραιά, σε ακατάλληλες ώρες δρομολόγια) σε ακριβότερη τιμή με απώτερο μάλιστα στόχο το διπλασιασμό των τιμών!
Φυσικά το μόνο που θα πετύχουν είναι η μείωση του επιβατικού κοινού, η απαξίωση του σιδηροδρόμου, η στροφή του κοινού σε άλλα, ανασφαλέστερα και ρυπογόνα, μέσα μεταφοράς και αν όχι βραχυπρόθεσμα, σίγουρα μακροπρόθεσμα αύξηση των ελλειμμάτων.
Για να χρυσώσουν το χάπι επισπεύδουν την παράδοση στην κυκλοφορία, έργων που χρονίζουν αδικαιολόγητα (Γραμμές Χαλκίδας και Τρίπολης/Ναυπλίου), χωρίς αυτά να είναι πλήρως έτοιμα, με ταχύτητες χαμηλότερες απ' ό,τι πριν ξεκινήσουν τα έργα (τα οποία είχαν σκοπό ακριβώς την αύξηση των ταχυτήτων!)
Όλα αυτά βαφτίζονται «Εξορθολογισμός». Δεν πείθουν κανέναν: Οι αυτοδιαφημιζόμενοι ως «τεχνοκράτες» ηγήτορες της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, πειθαρχώντας στις επιταγές του πολιτικού τους προϊσταμένου, μεταφέρουν τροχαίο υλικό από τη «σφαγιαζόμενη» Θεσσαλία και τις Σέρρες για να εκτελεί μεταμεσονύχτια «προαστιακά» δρομολόγια στην περιοχή της Κομοτηνής (εκλογική περιφέρεια του κ. ΥΜΕ). Δεν έχουμε πρόβλημα με την αύξηση των δρομολογίων όπου και κυρίως όπως χρειάζεται. Εδώ όμως πρόκειται βέβαια για ακραίας μορφής πολιτικαντισμό. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ δε σπεύδει να βαπτίσει τις εντολές του ΥΜΕ «επέκταση του προαστιακού σε περιοχές εκτός Αττικής» (!). Μαζί με άλλα υποτίθεται ότι ενισχύονται τα δρομολόγια στον άξονα ΠΑΘΕ (ψευδές-κανένα δρομολόγιο δεν προστέθηκε, περικόπηκαν μάλιστα δρομολόγια για Πάτρα και Παλαιοφάρσαλο) και με επιπλέον βαγόνια (αμφιβάλλουμε-θα έχουν στείλει τους τεχνίτες που συντηρούν τα βαγόνια σε «εφεδρεία») ενώ διασυνδέονται τα περιφερειακά με τα αρτηριακά δρομολόγια (ουδέν ψευδέστερο: οι αναμονές σε Λάρισα, Παλαιοφάρσαλο και Πύργο για «ανταποκρίσεις» είτε επιμηκύνονται είτε οι «ανταποκρίσεις» χάνονται για λίγα λεπτά!)
Δεν πρόκειται φυσικά όλα αυτά να μειώσουν αυτό που γκαιμπελικά βάφτισαν «έλλειμμα» γιατί ο κύριος όγκος του αφορά τη διαχρονική αυτοχρηματοδότηση από τον ΟΣΕ έργων υποδομής όταν τα ανταγωνιστικά οδικά έργα χρηματοδοτούνται από τον Δημόσιο Προϋπολογισμό. Ξαναθέτουμε το ερώτημα: Θα διανοηθούν ποτέ να «κλείσουν» το ΥΠΕΧΩΔΕ επειδή το πρόγραμμα οδικών του υποδομών κοστίζει στο φορολογούμενο 4.5 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα;
Φυσικά, οι «τεχνοκράτες» της ΤΡΑΙΝΟΣΕ με τις περγαμηνές αποτυχίας από τον ιδιωτικό τομέα ουδέποτε διανοήθηκαν να αυξήσουν τις πωλήσεις τις εταιρείας τους (αντίθετα τις μειώνουν). Ουδέποτε διανοήθηκαν να θίξουν κακώς κείμενα και να μειώσουν το κόστος που προέρχεται από τον τρόπο παραγωγής της εταιρείας που διοικούν. Αντί να συγκρουστούν με τις αγκυλώσεις της εταιρείας τους συγκρούονται με την Ελληνική Περιφέρεια και τιμωρούν τους πελάτες τους.
Καταγγέλλουμε αυτή την προσπάθεια απαξίωσης του σιδηροδρόμου και ελπίζουμε ότι την υστάτη ώρα θα καταλάβουν τη βαρύτητα του εγκλήματος που επιχειρούν. Αντί να βγάζουν δελτία τύπου που θα δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και θα τάζουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες θα πρέπει να προτείνουν ουσιαστικές λύσεις που βελτιώνουν τις συγκοινωνίες αυτής της χώρας. Γι' αυτό άλλωστε πληρώνονται. για να διοικούν μία ΔΕΚΟ και όχι να ενεργούν ως γραφείο τύπου του ΥΜΕ.

Από τον Σύλλογο Φίλων του Σιδηροδρόμου

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Ροσιναντε # 2, Σεπτέμβριος 2009 κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος

Την εφημερίδα θα την βρείτε σε όλα τα κεντρικά περίπτερα του νομού
Το περιεχόμενο σε τίτλους

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

”WILD IS THE WIND”: Συνδικαλιστικές διώξης στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ: Ρήγμα με τον κρατικό συνδικαλισμό

ΤΟΜΕΑΣ ΣΙΤΙΣΗΣ: Το ημερολόγιο ενός σερβιτόρου

ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ: Ετοιμάζουν μετεκλογικό μαχαίρι

ΔΗΜΟΣΙΟ: Μισθοί πολλών ταχυτήτων, μείωση πραγματικού εισοδήματος

ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ”ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ”

ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΠΕΙ Ο ΠΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΝΔΗΜΕΙΑ

«ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ» ΚΑΙ Η «ΚΑΚΙΑ ΩΡΑ» ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

ΟΤΑΝ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΡΕΛΛΑΙΝΕΙ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ: Στοργή, φροντίδα και (πάνω απ’ όλα) επισφάλεια

CLASS WARS Το απεργιακό Καλοκαίρι σε όλον τον κόσμο

«ΚΟΛΛΕΓΙΑ»: Η ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων και ο αυταρχισμός

ΠΥΡΚΑΪΕΣ:΄Η θα αυτο-οργανωθούμε ή θα καούμε ζωντανοί

ΑΓΡΟΤΕΣ: Για μια ανεξάρτητη γεωργία

-Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ (η ιστορία που τρώει τα παιδιά της)

Θέμα: Το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα στην Γερμανία

Ν. ΚΟΡΕΑ: Στη Σιανγκόνγκ πυρπόλησαν εργάτες

ΗΠΑ: Στις (ελληνικές) Καλένδες η δημόσια ασφάλιση

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Αυτοί στις κάλπες κι εμείς στους δρόμους

Αυτοί στις κάλπες κι εμείς στους δρόμους
Την «αναγκαιότητα πολιτικής σταθερότητας» προκειμένου να περάσουν τα νέα μέτρα που θα σαρώσουν και τα εναπομείναντα δικαιώματα και κατακτήσεις, επικαλέστηκε ο Καραμανλής για να δικαιολογήσει την κήρυξη πρόωρων εκλογών όπως άλλωστε, ζητά εδώ και μήνες το ΠΑΣΟΚ αποβλέποντας στην επάνοδό του στην εξουσία.

Το τρίπτυχο διαρθρωτικές αλλαγές (δηλαδή νέο ψαλίδισμα εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων) -αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής (δια της αφαίμαξης μισθωτών και συνταξιούχων) – έλεγχος στις δημόσιες δαπάνες (βλέπε γενναίες περικοπές κοινωνικών παροχών) είναι το όχημα που θα οδηγήσει τους εξουσιολάγνους κομματικούς μηχανισμούς στις κάλπες.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της εκλογικής φιέστας που προσδιορίστηκε για τις 4 Οκτωβρίου, η κατάληξη είναι ήδη ορατή: τα μέτρα θα δρομολογηθούν, η καταστολή θα ενταθεί και οι αγύρτες των κομμάτων θα πανηγυρίζουν ο καθένας για τη «νίκη του».

Στο μεταξύ η εγκληματική επίθεση κατά της Κ.Κούνεβα θα μπει οριστικά στο συρτάρι, εκατοντάδες μετανάστες θα εξακολουθήσουν να συνωστίζονται σε κρατητήρια και στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα νέα όπλα μαζικής καταστολής θα φθάνουν στις αποθήκες της Κατεχάκη.

Μέσα στην παραζάλη της προεκλογικής κλοτσοπατινάδας εξάλλου, θα ξεχαστεί η κόλαση των ελληνικών φυλακών και μέσα σε τόνους προεκλογικού υλικού θα θαφτούν οριστικά οι δολοφονίες 56 εργαζομένων από τις αρχές της χρονιάς.

Όσο για τη δράση των τρωκτικών της Ζiemens, του Βατοπεδίου, των ομολόγων κλπ, εννοείται ότι δεν απασχολεί πλέον το σύστημα που προσπαθεί θα εδραιώσει την εξουσία του τάζοντας στους υπηκόους φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Η αγωνία τους για τη νομή της εξουσίας μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Η δική μας απάντηση δίνεται στους δρόμους, στις κινηματικές διαδικασίες και στους χώρους ελευθερίας που κατακτάμε.

Μαρία Γερογίαννη

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΡΕΙΑ : ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΜΑΡΑ (6μμ) ΣΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΙΣ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Κράτος, κυβέρνηση και εργοδότες, με την υψηλή επιστασία της ΕΕ και του ΔΝΤ, μας ετοιμάζουν ακόμα πιο μαύρες μέρες μαζικών απολύσεων και ανεργίας, ελαστικής και μαύρης εργασίας, κατάργησης των βαρέων κι ανθυγιεινών κι όλων των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων.
Ξεκίνησαν τις επιχειρήσεις σκούπας ενάντια στης γης τους κολασμένους, τους μετανάστες. Από το τωρινό εργατικό μεσαίωνα θέλουν να μας γυρίσουν ακόμα πιο πίσω , στην εποχή των σπηλαίων και των κάτεργων όπου θα δουλεύουμε (όταν θα δουλεύουμε) για μια μπουκιά ψωμί, με την διαρκή απειλή της απόλυσης .Τώρα μαζί με τον ιδρώτα και το αίμα μας θα μας παίρνουν και δείγμα DNA, αν τολμούμε κι αγωνιζόμαστε για αξιοπρέπεια και ζωή.
Στις μαύρες μέρες που μας ετοιμάζουν, ας ετοιμαστούμε, ας οργανωθούμε κι ας απαντήσουμε χωρίς καθυστέρηση με ένα ζεστό φθινόπωρο κι ένα καυτό χειμώνα. Δεν ξεχνούμε τον Δεκέμβρη! Δεν ξεχνούμε τις σφαίρες που σκότωσαν τον Αλέξη ούτε το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, την γραμματέα της ΠΕΚΟΠ! Τον κοινωνικό πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ. Κι η Κωνσταντίνα είναι η σημαία του κοινωνικού μας αγώνα.
Με τη σημαία αυτή μπροστά να δώσουμε μια πρώτη μαχητική και ασυμβίβαστη απάντηση στην ΔΕΘ, στις 5 Σεπτεμβρίου, όταν ο πρωθυπουργός θα κάνει τις εξαγγελίες για λογαριασμό του κεφαλαίου, με ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα κι ανεξάρτητη από τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και του ΕΚΘ πορεία προς τον χώρο της Έκθεσης.
Δεν γινόμαστε ουρά των γραφειοκρατών που τα βρίσκουν διαρκώς με την εργοδοσία και το κράτος, μοιράζουν σαν «κόμματα εξουσίας» τα προνόμια της ταξικής συνεργασίας κι ενώ έχουν το θράσος να μιλούν στο όνομά μας, στο όνομα της εργατικής τάξης, μαχαιρώνουν πισώπλατα κάθε αγώνα μας. Ούτε θα χαριστούμε και σε κείνους που θέλουν μονίμως να μας καπελώνουν, να μετατρέπουν τους αγώνες σε ψήφους κι όταν ξεσπά ένας Δεκέμβρης πηγαίνουν από την αντίπερα όχθη του ποταμιού. Οι εργάτες πρέπει να βαδίσουν και να παλέψουν ενάντια στα αφεντικά και χωρίς τους ψεύτικους μεσολαβητές και καλοθελητές της κάθε γραφειοκρατίας. Η χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης!
  • Ζητάμε αυξήσεις, προσλήψεις κι όχι απολύσεις!
  • Κοινωνική ασφάλιση, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους!
  • Έξω οι δουλέμποροι!
  • Να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα!
Την κρίση του συστήματος του κέρδους να την πληρώσουν οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι δουλέμποροι εργολάβοι κι όχι τα θύματα της απληστίας τους.
Δεν ζητάμε ένα κομμάτι από τα κέρδη τους, ζητάμε ΟΛΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝΕ!
ΠΕΚΟΠ Ιούλιος 2009
pekop.wordpress.com/

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΑΡΤΕΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ
"ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ"
24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΙΣ 6.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΤΕΜΙΔΑ...
ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ!

Σίγουρα όταν σε κυκλώνει η φωτιά, δεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο από το να σώσεις το τομάρι σου...Ομως εσύ δεν ήσουν έτσι...Κοιτούσες πρώτα τους άλλους να βοηθήσεις και μετά τον ευατό σου...Πως μπορείς να ακούς ουρλιαχτά, κραυγές βοήθειας και να μην σπεύσεις να βοηθήσεις?...
Πως μπορείς να κλείσεις τα αυτιά σου, να μείνεις άπραγος όταν είσαν ανιδιοτελής, άξιος, μυαλωμένος, γενναιόδωρος, ολιγαρκής??? Πως μπορείς να μην βοηθήσεις τα παιδάκια που λιώνουν σα κεριά, σιγά σιγά μεσα στις φλόγες όταν έχεις ευθυγραμμισμένα μυαλό και καρδιά??
Πως, όταν είσαν ΑΝΘΡΩΠΟΣ????
Δεν ήσουν μόνο ένας άνθρωπος με γενναία ψυχή που θα μαχώσουν με αυταπάρνηση και αυτοθυσία για ό,τι ιερό έιχες στήσει μέσα σου...
Ησουν ασπίδα αδιαπέραστη για εμάς..για εμένα...
Ησουν από εκείνους τους λίγους που αισθάνοταν κανείς τη σιγουριά ότι μπορούν να σηκώσουν στους ώμους τους το βάρος της ζωής και της κοινωνίας...
Ειχες τη γενναιότητα και την ευγένεια ενός ήρωα...και έτσι έφυγες..σαν αληθινός ήρωας...Πολλές φορές η ζωή είναι άδικη...
Δεν μπορεί να θέλησε ο θεός να σε πάρει τόσο νωρίς από κοντά μας με τόσο απάνθρωπο τρόπο, γιατί είχες πολλά να δώσεις ακόμα...Τη νύχτα που έφυγες άναψα ένα κερί δίπλα στο κρεββάτι σου...
Λένε πως οι ψυχές δε φεύγουν αμέσως για τον Αδη, τριγυρίζουν λίγο καιρό κοντά στους ζωντανούς...
Σε περίμενα μέχρι τα ξημερώματα...
Κάθε τόσο λαγοκοιμόμουνα...
Ξυπνούσα ταραγμένη και στύλωνα τα μάτια μου στο σκοτάδι...Σε περίμενα...Δεν ήρθες...
Τι να υπάρχει άραγε εκεί που πορεύτηκες;
Σκοτάδι;
Κρύο;
Σιωπή;
"Ο θάνατος ημερονύχτια δεν έχει..." Χάνονται όνειρα, ελπίδες, αγάπες, πίκρες και αγωνίες; Η μήπως όλα καταλήγουν σε έναν ύπνο χωρίς όνειρα, το απόλυτο τίποτα;
Συγχώρεσε με που δεν προλαβα να σου δείξω πόσο πολύ σε αγαπώ.......
Η κόρη σου
(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Δευτέρα 24 ΑυγούστουΠανελλαδική ημέρα δράσης

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣΑΠΟ ΤΙΣ 10 ΙΟΥΛΙΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Πάτρα10.30 Παρέμβαση στην πλ. Γεωργίου18.30

Μηχανοκίνητη πορεία καιποδηλατοπορεία στις γειτονιές τις πόλης(έναρξη από την πλ. Όλγας)

Μετά το τέλος της πορείας θα ακολουθήσειDJ-set στην πλ. Όλγας ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΘΟΔΩΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟ


Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ: Δήμο Πύργου
Νομαρχία Ηλείας
Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης


Το πρώτο βήμα έγινε. Μετά την ανάδειξη του θέματος της παραλίας του Λεβεντοχωρίου και κατόπιν του καλέσματος που κάναμε, και μέσα από το μπλοκ, αρκετοί άνθρωποι από όλη την περιοχή της Ηλείας και όχι μόνο βρεθήκαμε την Κυριακή 2 Αυγούστου στην παραλία. Ήταν η πρώτη κίνηση για να ενώσουμε τη φωνή μας προκειμένου να διεκδικήσουμε το αυτονόητο: την ελεύθερη και χωρίς όρους πρόσβαση στης παραλίες.
Για αυτό και ερχόμαστε να ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στα σχέδια επιχειρηματιών και τοπικών παραγόντων που θέλουν στο όνομα της ανάπτυξης να θέσουν υπό διαπραγμάτευση ακόμα και αυτό το συνταγματικά κατοχυρωμένο αγαθό. Είναι σαφές πως από τα μεγαλόσχημα κτίρια που κατασκευάζουν και τη γενικότερη διαμόρφωση του χώρου, στόχος τους είναι μια ακόμα «οργανωμένη παραλία», πλήρως εμπορευματοποιημένη, που η πρόσβαση θα επιτρέπεται μόνο σε όσους επιτρέπει η Ιδιοκτησία. Για εμάς κανένα δικαίωμα στην ιδιοκτησία δεν μπορεί να είναι πάνω από το κοινό συμφέρον, το Σύνταγμα και τις υποχρεώσεις απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
Έχοντας υπόψη όλες τις νομικές και πολιτικές προεκτάσεις του ζητήματος θα αγωνιστούμε τόσο για την δωρεάν και άνετη πρόσβαση καθενός στην παραλία (χωρίς όρους και προϋποθέσεις), όσο και για το σταμάτημα κάθε επιχειρηματικού σχεδίου, που με την ανοχή ή την παρότρυνση του κράτους θέλει να εμπορευματοποιήσει την ακτή και να θέσει υπό αμφισβήτηση την ελεύθερη πρόσβαση σε αυτή.
Απαιτούμε από την τοπική αυτοδιοίκηση (Νομαρχία Ηλείας & Δήμο Πύργου) να πάρουν άμεσα θέση για την ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες του νομού Ηλείας, με αφορμή την παραλία Λεβεντοχωρίου.


Διεκδικούμε:

  • την ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες
  • την δημιουργία υποδομών – συνθηκών ώστε να διευκολυνθεί η προσέγγιση των παραλιών από τον κόσμο, καθώς και από τα άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ)

τον κοινωνικό έλεγχο των παραλιών προκειμένου να αποφευχθεί η πιθανή εμπορική εκμετάλλευσή τους (ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες – ομπρέλες, εισιτήρια εισόδου)


Όχι άλλο τσιμέντο σε παραλίες και ακτές στο όνομα της άκριτης τουριστικοποίησης και ανάπτυξης

Οι παραλίες δεν είναι ιδιωτικές, είναι ελεύθερες, δημόσιες και κοινωνικές



Πανηλειακή Επιτροπή Αγώνα

iliamovement.blogspot.com

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Παραλία Λεβεντοχωρίου 2-8-2009




Πραγματοποιήθηκε η συνάντηση την Κυριακή στην παραλία Λεβεντοχωρίου όπου συμμετείχαν η Πανηλειακή Επιτροπή Αγώνα και μέλη από τον σύλλογο Φίλων Βούνου και Θάλασσας.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΛΕΒΕΝΤΟΧΩΡΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 5μμ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΛΕΒΕΝΤΟΧΩΡΙΟΥ-ΤΡΟΠΟΙ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ


ΠΑΝΗΛΕΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Δελτίο Τύπου σχετικά με την Παραλία Λεβεντοχωρίου

Εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια, και ενώ παράλληλα ανεγείρεται μια ξενοδοχειακή μονάδα, παραμένει κλειστό το δρομάκι που οδηγεί στην δεξιά παραλία Λεβεντοχωρίου από την ιδιοκτησία του εν λόγω ξενοδοχείου. Συγκεκριμένα, για την προσέγγιση της παραλίας υπάρχει ένας χωματόδρομος και κατόπιν ένα μονοπάτι που συνδέει το δρόμο αυτό με την παραλία. Η ιδιοκτησία του υπό ανέγερση ξενοδοχείου έχει κλείσει την πρόσβαση προς την παραλία (ουσιαστικά το μονοπάτι) με την κατασκευή μάντρας και την τοποθέτηση καγκελόπορτας, χωρίς παράλληλα να έχει προβλέψει και δώσει μια άλλη είσοδος για την παραλία. Συνεπώς, οι εν λόγω ιδιοκτήτες έχουν συμπεριλάβει το δρομάκι στην ‘ιδιοκτησία’ τους και κατ’ επέκταση όλη την παραλία, αποκόβοντας την από την κοινωνία.

Η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία, τουναντίον έρχεται σαν φυσική εξέλιξη. Καθώς εδώ και χρόνια παρατηρείται η έντεχνη εγκατάλειψη της παραλίας από τις εκάστοτε δημοτικές αρχές με τη μη διάνοιξη δρόμου και τη μη ύπαρξη υποδομών (υδροδότηση και καθαρισμός), καθιστώντας την παραλία αυτή δύσβατη και απρόσιτη και τελικώς απομακρύνοντας την από τα μάτια της κοινωνίας, εν συγκρίσει με τις παρακείμενες παραλίες.

Η αδιαφορία και η ένοχη σιωπή και απραξία των ‘κρατούντων του τόπου’ κατέστησε την παραλία του Λεβεντοχωρίου εύκολη λεία στην βιομηχανία του τουρισμού και οδηγεί πλέον στην ιδιωτικοποίηση αυτής, ουσιαστικά μιας παραλίας που βρίθει περιβαλλοντολογικού ενδιαφέροντος. Ειδικότερα, στην δεξιά παραλία Λεβεντοχωρίου υφίσταται υποθαλάσσια πηγή αργίλου και παράλληλα παρατηρείται έντονη παρουσία χελωνών καρέτα – καρέτα όπου γεννούν εκεί τα αυγά τους.

Πρέπει, λοιπόν, να σταθούμε κριτικά απέναντι σε αυτού του είδους την ‘ανάπτυξη’, καθότι η άκριτη τουριστικοποίηση αλλοιώνει το φυσικό τοπίο και καθιστά αδύνατη την πρόσβαση μας σε ελεύθερους χώρους. Επιπλέον, οι ξενοδοχειακές μονάδες (πολυεθνικές και μη) που αναπτύσσονται στο νομό μας, το μόνο που προσφέρουν είναι κατ’ ουσία στρατιές κακοπληρωμένων υπαλλήλων με ανύπαρκτα δικαιώματα.


Διεκδικούμε:

  • την ελεύθερη πρόσβαση στην παραλία
  • την δημιουργία υποδομών – συνθηκών ώστε να διευκολυνθεί η προσέγγιση της παραλίας από τον κόσμο
  • τον κοινωνικό έλεγχο της παραλίας προκειμένου να αποφευχθεί η πιθανή εμπορική εκμετάλλευση της, που από μία ελεύθερη παραλία τελικώς να μετατραπεί σε μια ενοικιαζόμενη με ξαπλώστρες – ομπρέλες παραλία.


Η παραλία είναι ελεύθερο, δημόσιο, κοινωνικό αγαθό και δεν αποτελεί ιδιοκτησία κανενός.



ΠΑΝΗΛΕΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΘΟΔΩΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ


Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος είναι ο μόνος από τους συλληφθέντες της εξέγερσης του Δεκέμβρη που βρίσκεται ακόμα στα κελιά της δημοκρατίας.Συνελλήφθη στις 18 Δεκέμβρη και έκτοτε παραμένει έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού έχοντας στην πλάτη του 3 κακουργήματα και 2 πλημελλήματα.Όπως συμβαίνει συνήθως,έτσι και σε αυτή τη περίπτωση οι κατηγορίες εναντίον του βασίζονται αποκλειστικά σε μαρτυρίες αστυνομικών.
Μετά την απόρριψη της αίτησης για αποφυλάκιση από το συμβούλιο πλημμελειοδικών,ο Θοδωρής μην έχοντας άλλο τρόπο να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στην αυθαιρεσία της δικαστικής εξουσίας αποφασίζει στις 10 Ιουλίου να ξεκινήσει απεργία πείνας την οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Είναι προφανές ότι η συνεχιζόμενη προφυλάκιση του Ηλιόπουλου καθώς και οι βαριές κατηγορίες που παραμένουν σε όσους έχουν αποφυλακιστεί φανερώνουν την εκδικητικότητα του κράτους και την προσπάθεια ποινικοποίησης των αγώνων.Απέναντι στην παρατεταμένη βαρβαρότητα των κρατούντων(φυλακίσεις αγωνιστών,πογκρόμ σε μετανάστες,ακροδεξιές συμμορίες,κουκουλονόμοι,άρση τηλεφωνικού απορρήτου,φακέλωμα DNA)η κοινωνική αντίσταση και η κινηματική αλληλεγγύη αποτελούν μονόδρομο.

<<Αυτοί που έζησαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη,αυτοί που γνώρισαν τη βία των μηχανισμών,αυτοί που έζησαν την σκληρότητα του κελιού με ή χωρίς ποινή,αυτοί που ξέρουν ότι ο μόνος δρόμος για την ελευθερία είναι η αντίσταση,αυτοί που αντιδρούν στην δικαστική αυθαιρεσία και την φρίκη της είναι αυτοί που με καταλαβαίνουν και θα σταθούν στο πλευρό μου>>

Από τώρα τους ευχαριστώ
Θοδωρής Ηλιόπουλος
Φυλακές Κορύδαλλου


Συντακτίκη ομάδα iliamovement.blogspot.com

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

Τι συμβαίνει με την παραλία στο Λεβεντοχώρι???

Για χρόνια πολλά η δεξιά παραλία του Λεβεντοχωρίου καλυπτόταν από ένα πέπλο μυστηρίου, καθώς απομονωμένη και απρόσιτη από τα αμάξια και τον πολιτισμό όπως ήταν, ζούσαν σε αυτή πλάσματα της φαντασίας˙ γυμνιστές, χίπηδες, εραστές & νεράιδες. Επίσης, θαλάσσιες χελώνες επισκέπτονται έως και σήμερα την παραλία αυτή και γεννούν τα αυγά τους κάτω από το φώς του φεγγαριού.


Για χρόνια πολλά μπορούσες να φθάσεις στην παραλία αυτή, γνωστή ως ‘παραλία γυμνιστών’, μέσω ενός χωμάτινου δρόμου και κατόπιν ενός μικρού μονοπατιού (γεμάτο με καλάμια). Σήμερα, αυτήν την παραλία, την άλλοτε γεμάτοι από καλύβες, σκεπάζει η σκιά ενός τσιμεντένιου όγκου.


Από καιρό, οι κρατούντες του τόπου μας είχαν βάλει στο ‘μάτι’ αυτό το κομμάτι γης και καθιστώντας το δύσβατο και απρόσιτο, το απομάκρυναν από τα μάτια της κοινωνίας και το απαξίωναν χρόνο με το χρόνο, ώστε τελικώς το κατέστησαν εύκολη λεία στη βιομηχανία του τουρισμού.


Πρέπει, λοιπόν, να σταθούμε κριτικά απέναντι σε αυτού του είδους την ‘ανάπτυξη’ , καθότι η άκριτη τουριστικοποίηση αλλοιώνει το φυσικό τοπίο και καθιστά αδύνατη την πρόσβαση μας σε ελεύθερους χώρους. Παράλληλα, οι πολυεθνικές του τουρισμού που αναπτύσσονται στο νομό μας, το μόνο που προσφέρουν είναι ουσιαστικά στρατιές κακοπληρωμένων υπαλλήλων με ανύπαρκτα δικαιώματα (βλέπε τις κινητοποιήσεις των υπαλλήλων του Grecotel στην Κυλλήνη).


- Ας διεκδικήσουμε να ανοίξει ο δρόμος για την παραλία Λεβεντοχωρίου

- Οι παραλίες είναι ελεύθεροι, δημόσιοι, κοινωνικοί χώροι και δεν ανήκουν σε κανένα ξενοδοχείο.