ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΟΥ

Ντοκουμέντο: Η επίμαχη ανακοίνωση της "Πανσπουδαστικής" το 1974
Του Θωμα Ακρωτηριανάκη

Πλησιάζουμε προς την 36η επέτειο της Αντιφασιστικής Εξέγερσης του Πολυτεχνείου.Το πρώτο ξεκίνημά της ήταν την Τετάρτη 14 Νοεμ. 1973, όταν φοιτητές έφυγαν από τη Νομική μετά από συνέλευση, διαδήλωσαν προς το Πολυτεχνείο και συνενώθηκαν με τους ευρισκόμενους στο προαύλιο. Γι' αυτούς η "Πανσπουδαστικη" με αριθμό φύλλου 8 (Γενάρη-Φλεβάρη 1974) γράφει, δημοσιεύοντας κάποιο κείμενο ("ανακοίνωση") μιας πλάστης Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου (κατασκευασμένης απο το ΚΚΕ), όχι της πραγματικής, που κυκλοφόρησαν την πρωτοχρονιά του 1974 και που αναφέρει : "...Καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολη στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14 του Νοέμβρη 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου..."(!!!).Όμως δύο χρόνια και 6 μήνες μετα κάνουν μια έμμεση "κριτικη-απόρριψη" του πιο πάνω, με "αυτοκριτικη διάθεση" στην 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Ιούλη του 1976, που...σε απόφασή της αναφέρει:«Η ΚΟΑ και το Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ είδαν καταρχην την κατάληψη σαν μια επικίνδυνη περιπλοκη στην ανάπτυξη της αντιχουντικης πάλης. Η σκέψη τους ήταν κυρίως να πάρουν μέτρα για την άμεση απαγκίστρωση των φοιτητων από το Πολυτεχνείο...». Αυτη η "αυτοκριτικη" κράτησε λίγο και οριστικα ξεχάστηκε...
Για να διαβάσετε την "Πανσπουδαστικη" 8, σε μορφη pdf πατήστε εδω:http://oakke.gr/na418/pansp8a-0.pdf
Αναδημοσίευση από το press-gr.blogspot.com
Αναρτήθηκε από pirgotis@gmail.com

Ο Νοέμβρης ανήκει σε ΟΛΟΥΣ. Ο Δεκέμβρης σε ΚΑΝΕΝΑΝ

Η φετινή «επέτειος» του Πολυτεχνείου λυγίζει κάτω από το βάρος των εξελίξεων και των διεργασιών που συντελούνται στο κοινωνικοϊστορικό πεδίο. Ο περσινός Νοέμβρης καθορίστηκε από το μεγαλειώδη αγώνα των κρατουμένων, οι οποίοι διεκδίκησαν συλλογικά, πολιτικά και αυτοοργανώμενα το δικαίωμά τους να αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι πολίτες. Ο περσινός Δεκέμβρης αποτέλεσε μια ρωγμή ελευθερίας, μια άρνηση της εξουσίας συλλήβδην, διεμβολίζοντας το σύνολο του κοινωνικού ιστού. Τίποτε πια δεν είναι το ίδιο.
Μακριά από τις διαμεσολαβήσεις και τα στερεότυπα του παραδοσιακού, βλέπουμε να ξεπηδούν κοινωνικοί αγώνες ριζοσπαστικοί, αυτοοργανώμενοι, ακηδεμόνευτοι με αμεσοδημοκρατία και αντιεραρχία. Τη στιγμή που όλες οι ιδεολογίες και οι –ισμοί έχουν πέσει σε αχρηστία και οι μηχανισμοί ενσωμάτωσης αδυνατούν να εκφράσουν κοινωνικά σύνολα, τα κινήματα τύπου Δεκέμβρη είναι τα μόνα που μπορούν να δημιουργήσουν τις ρήξεις με το υπάρχουν και να αποτελέσουν την ουσιαστική κοινωνική αντιπολίτευση.
Από το νικηφόρο κίνημα των πολιτών ενάντια στο λιθάνθρακα μέχρι την κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου και από τους δυναμικούς αγώνες των κατοίκων της Λευκίμης και του Ελληνικού έως τα αναδυόμενα κινήματα πολιτών για τη διεκδίκηση των δημόσιων χώρων, γίνεται ξεκάθαρο ότι έχουμε τη δημιουργία ενός ρεύματος που ζητά την ανατροπή, μιας πολύμορφης κοινωνικής κίνησης που δεν επιτρέπει χώρο στην εξουσία να εκφραστεί.
Από την άλλη, το καθεστώς δε δείχνει να αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές διεργασίες. Κοντόφθαλμα και με έναν αφελή τρόπο επιλέγει τη στρατηγική της έντασης, την προοπτική της βίας και του αίματος. Η μηδενική ανοχή και η στρατικοποίηση των κοινωνιών αποτελούν πλέον κυρίαρχο δόγμα ενώ τα ιδεολογήματα της ασφάλειας και η κατασκευή νέου τύπου «εσωτερικών εχθρών» χτίζουν τη συναίνεση. Βίαιη καταστολή των εργαζομένων στα μεταλλεία και στα λιμάνια, δολοφονίες και εξευτελισμοί μεταναστών, εισβολή και δημιουργία κατοχικού κλίματος στο εσωτερικό του μητροπολιτικού πεδίου (κέντρο Αθήνας και Εξάρχεια), δείχνουν την αδυναμία της κυριαρχίας να δώσει απαντήσεις στην αναδυόμενη κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση.
Μπροστά μας έχουμε ένα μια περίοδο με έντονη πολιτική σημασιολογία. Η επιλογή δεν είναι η λειτουργία των κινημάτων ως παρελάσεις κομματικών και ιδεολογικών χώρων αλλά η συγκρότηση μιας ανοιχτής διαδικασίας δημιουργίας ενός μετώπου ανατροπής. Μια ανοιχτή διαδικασία που θα έχει στόχο την κοινωνική απεύθυνση και θα αφορά όλο το εύρος των σημείων αιχμής της σύγκρουσης των κινημάτων με την κυριαρχία. Εξάλλου τα ζητήματα που έχουν ανακύψει δεν έχουν πάρει ακόμα τις απαντήσεις τους. Μπορεί να τεθεί μπροστά στην κοινωνία μια προοπτική μη συναίνεσης-ρήξης με τις επιλογές της εξουσίας, της διαμόρφωσης μιας ατζέντας ανατροπής στην βάση των αξόνων της καταπίεσης. Μακριά από το να μπαίνουν όλα αυτά στην λογική του αιτήματος , διότι δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν από χώρους ή σχηματισμούς αλλά να είναι μέρη της ανάγκης συνολικής αυτοοργάνωσης των κινημάτων, οι αγώνες που έρχονται μπορούν να γίνουν εφαλτήριο ενός αισιόδοξου μηνύματος πέρα από ιδεολογικές περιχαρακώσεις , εφαλτήριο κοινωνικής αντιπολίτευσης.

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ 73

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;
Ο καταυλισμός της Πάτρας έπεσε. Το γαλατικό χωριό που άντεξε στις λυσσασμένες επιθέσεις τις εξουσίας για πάνω από ενάμισι χρόνο δεν υπάρχει πια. Η συντονισμένη επιχείρηση εκατοντάδων αστυνομικών, εργολάβων, παρακρατικών, ΜΜΕδων, δημάρχων και νομαρχών απέναντι σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους πέτυχε. Αν και αυτά που έγιναν το πρωινό της 12ης Ιουλίου είναι η τελευταία πράξη του δράματος: Εργολάβοι, κανάλια, εκατοντάδες αστυνομικοί, έξι διμοιρίες ΜΑΤ στο πεδίο της επιχείρησης και πολλές ακόμα να φιλάνε τους «επικίνδυνους» στόχους μέσα στην πόλη. Οι πρόσφυγες είχαν δεχθεί τη μοίρα τους. Εδώ και μήνες το λιμάνι είχε γίνει φρούριο. Η Πάτρα δεν ήταν πλέον η πύλη για τη Δύση. Οι συνεχείς έφοδοι της αστυνομίας είχαν μειώσει τον αριθμό τους σε μερικές δεκάδες. Όλοι περίμεναν την τελική λύση.

Η Πάτρα δεν έχει πια
καταυλισμό προσφύγων στον κεντρικό της ιστό. Οι εργολάβοι μπορούν να κοιμούνται
ήσυχοι. Οι κατασκευαστές των αντιαισθητικών τερατουργημάτων της παραλιακής
μπορούν να βρουν άφοβα πελατεία για τα ακριβά τους διαμερίσματα. Ο Δήμαρχος έχει
έργο να παρουσιάσει. Τα κόμματα και οι κάθε είδους ειδικοί μπορούν να εξασκήσουν
άφοβα τους «ρόλους» τους. Δεν υπάρχουν πια πρόσφυγες. Δεν τους βλέπουμε.
Μπορούμε να μιλάμε πλέον για αυτούς χωρίς την ενοχλητική τους παρουσία. Μπορούμε
να δίνουμε τον οβολό μας στην Unicef μπας και γλιτώσουμε την
κατάθλιψη.

Τι θα κάνετε, κύριοι, χωρίς
βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύση, μας υπενθυμίζει ο ποιητής. Αν
και δεν σας φοβάμαι. Το ξέρεται το έργο καλά. Έχετε έτοιμους τους νέους
βαρβάρους. Όταν τελειώσετε με τους πρόσφυγες θα ασχοληθείτε και με άλλους
«ενοχλητικούς». Έτσι στήνεται ο νέος ολοκληρωτισμός, και έχει γερά θεμέλια. Πάνω
στα συντρίμμια του προσφυγικού καταυλισμού. Στο έδαφος της παραλιακής ζώνης που
κάποτε θεωρούνταν βαλτώδες και ακατάλληλο για οικοδομές. Η εξυγίανση του εδάφους
έγινε. Τώρα μπορούν να κτίσουν άφοβα.

Όσο για εμάς. Αυτούς που
αρνηθήκαμε να πιστέψουμε και να αναπαράγουμε σε οποιαδήποτε παραλλαγή το
παραμύθι με τους βαρβάρους. Αυτούς που δεν παρακολουθήσαμε τα τεκταινόμενα από
«στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη» στον θρόνο μας επάνω, επίσημοι, φορώντας την
κορώνα της αυτοαναφορικότητας. Αυτοί που μείναμε λίγοι και διασπασμένοι αλλά με
βαθιά γνώση «πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν». Εμείς που αποφασίσαμε να δούμε τον
εχθρό στα μάτια, με τα δικά μας μάτια και όχι με τα δικά του. Εμείς ξέρουμε πως
χάσαμε μια μάχη. Ίσως λίγο άδοξα, είναι η αλήθεια, αλλά είναι μόνο μία μάχη. Ας
μάθουμε, μη φοβηθούμε, ας γίνουμε ξανά επικίνδυνα όμορφοι σαν τους δεκάδες
απλούς ανθρώπους που συναντήσαμε στο ταξίδι μας, σαν τα χαμόγελα και τις
ιστορίες τους, σαν τα χάρτινα τα σπίτια τους που σκάρωσαν με σκουπίδια του
πολιτισμού μας. Και ας πούμε: Ναι! Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Βαρβάρους. Γιατί οι
εχθροί που στήνουν σήμερα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ναρκοπέδια μέσα στην
κοινωνία, αυτοί που κουκουλώνουν την ασχήμια τους κυνηγώντας λυσσαλέα όποιον δεν
σκύβει το κεφάλι, όποιον τους στρέφει τον καθρέπτη. Αυτοί δεν είναι βάρβαροι.
Αυτοί είναι οι πολιτισμένοι...

Υ.Γ. Στιγμιότυπο: Σε μικρή
καλύβα του καταυλισμού δέσποζε στο κέντρο της οροφής μια προεκλογική σημαία με
έναν πράσινο ήλιο. Η σημαία που η μοναδική της χρηστικότητα ήταν να προστατεύει
το εσωτερικό της καλύβας από τη βροχή, έγραφε: ΠΑΣΟΚ σιγουριά - ελπίδα -
προοπτική...

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ Α.Τ.Ε.Ι. ΠΥΡΓΟΥ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ Τ.Ε.Ι. ΠΥΡΓΟΥ
ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ

Έπειτα από 36 χρόνια η εξέγερση του Πολυτεχνείου μένει επίκαιρη ως μία από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας,αγώνες και οράματα για μια άλλη δημοκρατική,ελεύθερη,δίκαιη κοινωνία.Συνθήματα πού δονούσαν τότε τον αέρα όπως το κύριο της εξέγερσης ψωμί,παιδεία,ελευθερία παραμένουν βασικές διεκδικήσεις του εργατικού και φοιτητικού κινήματος το οποίο έχει να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση που του μετέφεραν στις πλάτες του,την ανεργεία.Στην παιδεία την υποχρηματοδότηση,την ιδιωτικοποίηση,το ξεπούλημα ενός κοινωνικού αγαθού που ανοίγει διάπλατα τα μάτια των εκμεταλευόμενων.Την ελευθερία η οποία συνεχώς καταπατείται χάνοντας ολοένα και περισσότερα δημοκρατικά δικαιώματα και με ένα βάρβαρο καθεστώς καταστολής και αστυνομοκρατίας από ένστολους σερίφηδες.
Συμπεραίνουμε λοιπόν πως το Πολυτεχνείο δεν κάνει για μουσείο και ας το θέλουν πολλοί οι ίδιες οι ανάγκες του σήμερα το κάνουν φωτεινή ελπίδα για μία ανθρώπινη κοινωνία παρακαταθήκη των νέων αγώνων.Έχουμε χρέος να συνδέσουμε τα μυνήματα του τότε με τις ανάγκες του σήμερα.Να σπάσουμε το καθεστώς μουσειοποιήσης που θέλουν να επικρατήσει,οι εξεγέρσεις δεν χωράν σε μουσεία παρά μόνο σε όνειρα και ιδέες.
Στο Τ.Ε.Ι. ΠΥΡΓΟΥ αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα και ιδίως το μόνιμο δηλαδή το κτιριακό είναι υποχρέωση μας να το συνδέσουμε με την επέτειο της εξέγερσης και να κινητοποιηθούμε ξανά με νέες μορφές πάλης προτέινουμε

ΜΟΡΦΕΣ ΠΑΛΗΣ

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου να προβληθεί ταινία σχετική με την εξέγερση,καθώς και να διεξαχθεί συζήτηση ανοιχτή για το Πολυτεχνείο,πολύπλευρη και δημοκρατική

Τρίτη 17 Νοεμβρίου να πραγματοποιήσουμε μαζική πορεία,την οποία θα ακολουθήσει συναυλία.

Τη δημιουργία συντονιστικού το οποίο θα οργανώνει και θα συντονίζει τις δραστηριότητες
Να συμπορευτούμε με την ΕΛΜΕ ΗΛΕΙΑΣ η οποία στηρίζει τους αγώνες μας καθώς και με την υπόλοιπη εκπαιδευτική κοινότητα

Μόνιμη συμμετοχή του Δ.Σ. των φοιτητών στο συντονιστικό φορέων που καλεί η Πανηλειακή επιτροπή αγώνα.


ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ



ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Τ.Ε.Ι ΠΥΡΓΟΥ

Αποκάλυψη Σοκ!

ανοιχτή συνέλευση

Η Πανηλειακή Επιτροπή Αγώνα θέλοντας να συμβάλει στον διάλογο και στις διεκδικήσεις του κινήματος των μαθητών,φοιτητών και εργαζόμενων στον χώρο της εκπαίδευσης καλεί σε ανοιχτή συνέλευση-συζήτηση την Τετάτρη 11-11 στις 20'30 στο Α.Τ.Ε.Ι. που ως σκοπό θα έχει :

Τις εξελήξεις στον χώρο της παιδείας.

Την ανάδειξη προβλημάτων που αντιμετωπίζουν μαθητές,φοιτητές ,εργαζόμενοι του Νομού μας.

Την ανάπτυξη του διαλόγου για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό των διεκδικήσεων του κινήματος .

κινηματογραφικές βραδιές της ΕΛΜΕ σήμερα το βράδυ στο θέατρο Απόλλων στις 9 προβολή της ταινίας τρείς πίθηκοι

Ανακοίνωση της Πανηλειακής Επιτροπής Αγώνα για την εκπαίδευση και το ζήτημα της στέγασης του Α.Τ.Ε.Ι. Πύργου.

Για τη παιδεία

Η ανεπάρκεια σε σχολικές αίθουσες και χώρους διδασκαλίας,η υποχρηματοδότηση της παιδείας και οι ελλείψεις σε δασκάλους-καθηγητές είναι μια πραγματικότητα που την βιώνουμε διαχρονικά.

Ειδικότερα στο νομό μας και συγκεκριμένα σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης από το νηπιαγωγείο έως την ανώτερη βαθμίδα , η επίλυση του στεγαστικόυ ζήτηματος τείθεται ως μια από τις βασικότερες διεκδικήσεις.

Λόγω της έλλειψης σχολικών μονάδων αντιμετωπίζουμε πολυάριθμες τάξεις 25-28 παιδιών στο δημοτικό. Αρκετά γυμνάσια και λύκεια του Πύργου στεγάζονται σε λυόμενες κατασκευές απόρροια του γεγονότος ότι τα κτίρια διδασκαλίας ήταν παλιά και ακατάλληλα για τους σεισμούς. Το πρόβλημα θα ενταθεί όταν σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης θα γίνει υποχρεωτική η προσχολική εκπαίδευση η οποία θα είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί χωρίς την δημιουργία καινούργιων δημόσιων σχολείων. Παράλληλα οι δύο σχολές του Α.Τ.Ε.Ι. αδυνατούν να λειτουργήσουν μόνο σε ένα κτίριο.

Αυτή η αναφορά ήταν μόνο ένα μικρό μέρος της πραγματικότητας που επικρατεί στον χώρο της εκπαίδευσης χωρίς να επεκταθούμε στο σύνολο της εκπαιδευτικής διαδικασίας και στις αιτίες που γεννούν τις ελλείψεις σε δασκάλους-καθηγητές και υλικοτεχνικής υποδομής . Μη ξεχνάμε βέβαια τους στόχους και τους σκοπούς που εξυπηρετεί η παιδεία και ιδιαίτερα μετά την ψήφιση στην βουλή από την κυβέρνηση της Ν.Δ. και από την εφαρμογή του από το ΠΑΣΟΚ του νόμου πλαίσιου. Η νεοφιλελεύθερη αναδιοργάνωση της παιδείας και η εντατικοποίηση των σπουδών έχουν ως μοναδικό στόχο: α ) τον αποκλεισμό από την τριτοβάθμια εκπαίδευση όλο και μεγαλύτερου μέρους της νεολαίας οδηγώντας την στην ιδιωτική εκπαίδευση β) την σύνδεση της γνώσης με τις ανάγκες των επιχειρήσεων και όχι της κοινωνίας γ) την αύξηση του ανταγωνισμού και του ατομισμού μεταξύ των σπουδαστών που εν τέλει θα βγάζει στην αγορά εργασίας φθηνό, εξειδικευμένο και απασχολούμενο προσωπικό στερημένου μορφώσεως. Απέναντι στο μονόδρομο των πολιτικών τους πρέπει να συγκροτήσουμε μια κοινή πορεία αγώνα και διεκδικήσεων σε συνεργασία με το σύνολο του κόσμου της μάθησης και των ενεργών κομματιών της κοινωνίας με στόχο την ανάδειξη μιας εκπαίδευσης που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες τις κοινωνίας.

Για το ζήτημα της στέγασης του Α.Τ.Ε.Ι. Πύργου

Συγκεκριμένα για το κτιριακό ζήτημα του Α.Τ.Ε.Ι. εμείς είμαστε αντίθετοι στην προσπάθεια εύρεσης οικοπέδου για την δημιουργία σχολών έξω απο τα όρια του οικιστικού ιστού της πόλης:

Δηλώνουμε αντίθετοι στην λογική των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων- γκέτο και των διαχωριστικών γραμμών που μπαίνουν ανάμεσα στην κοινωνία και την γνώση . Εμείς θεωρούμε ότι τα πανεπιστήμια και οι σχολές πρέπει να είναι ανοικτά δημόσια και προσβάσιμα στην κοινωνία και η γνώση που παράγουν να εκπορεύεται και να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και όχι του κέρδους.

Όχι στην λογική των σχολών -γκέτο - όχι στην απομάκρυνση των σχολών από την πόλη

Να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία για την άμεση λύση του κτιριακού προβλήματος.

Η περιούσια που ανήκει είτε στο δημόσιο είτε σε διάφορους κοινωνικούς φορείς όπως της Ε.Α.Σ ( Ένωση αγροτικών συνεταιρισμών ) έχει ως μοναδικό σκοπό την κοινωνική της αξιοποίηση και όχι να χαριστεί στα διάφορα ιδιωτικά συμφέροντα .Εμείς απαιτούμε όλη αυτή η περιουσία να επανέλθει στον έλεγχο της ίδιας κοινωνίας ώστε να αξιοποιηθεί για κοινωφελείς σκοπούς και όχι για την δημιουργία των διάφορων εμπορικών κέντρων κλπ.

Οι ευθύνες της τοπικής αυτοδιοίκησης

Μεγάλο μέρος ευθύνης για την σημερινή κατάστασης του κτιριακού προβλήματος είτε των σχολείων είτε του Α.Τ.Ε.Ι έχουν τόσο η Νομαρχία όσο και οι Δήμοι.

Εγκαλούμε την τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες που της αναλογούν για την εδώ και τόσα χρόνια κοντόφθαλμη πολιτική που ασκεί και για την ανυπαρξία κάποιου σχεδιασμού και κάποιας στόχευσης σχετικά με το τί είδους τμήματα θέλει να δημιουργηθούν, για το εάν αυτά θα είναι βιώσιμα ,εάν θα απαντούν στις εκπαιδευτικές ανάγκες του τόπου και αν μπορούν με κάποιο τρόπο να αλληλεπιδράσουν με αυτόν. Μην κάνοντας αυτά αδυνατεί να αρθρώσει ένα διεκδικητικό πλαίσιο με αποτέλεσμα να κάνει σπασμωδικές κινήσεις όπως η αγορά εργοστασίου Ξυστρή που με τα λίγα στρέμματα που μπορούν να οικοδομηθούν σε αυτό, είναι αδύνατη η δημιουργία σχολών. Επίσης να αμφιταλαντεύεται για το τί είδους ιδρύματα θέλει να έρθουν (ανάπτυξη του ήδη υπάρχοντος ΑΤΕΙ; δημιουργία αυτόνομου ΑΤΕΙ Πύργου; διεκδίκηση τμημάτων ΑΕΙ από το παν\ιο Πελ\νήσου ; ή μήπως Πανεπιστήμιο Πύργου; ) και να αναζητά με την μορφή επαιτείας μια λύση από τον εκάστοτε πρόεδρο κάποιου ιδρύματος ή από το υπουργείο Παιδείας με αποτέλεσμα να διογκώνεται η στασιμότητα και το αδιέξοδο σπουδαστών και μαθητών .

Απέναντι στις αδιέξοδες πολιτικές τους εμείς προτείνουμε τον συντονισμό μαθητών - φοιτητών-εκπαιδευτικών-τοπικής κοινωνίας για την συγκρότηση ενός ενιαίου κινήματος που θα διεκδικεί δημόσια δωρεάν παιδεία στη βάση των πραγματικών αναγκών μας.

Ενημέρωση Συλλόγου Σπουδαστών για το κτιριακό πρόβλημα

Το τμήμα της Πληροφορικής & ΜΜΕ έχει ολοκληρώσει τον έκτο χρόνο της λειτουργίας του και το τμήμα της Μουσειολογείας Μουσειογραφίας και Σχεδιασμού Εκθέσεων διανύει το πέμπτο εξάμηνο. Είναι ανεπίτρεπτο να μην έχουμε ακόμα δικό μας πανεπιστημιακό χώρο εκπαίδευσης, είναι ανεπίτρεπτο να συστεγάζετε τριτοβάθμιο ίδρυμα με δευτεροβάθμιο (απαξιώνει τις σπουδές μας), είναι ανεπίτρεπτο 1500 σπουδαστές να κάνουν μάθημα σε τέσσερα μόνο εργαστήρια και σε δέκα μόνο αίθουσες θεωρίας.

Είναι αδικία για εμάς που τόσα χρόνια δεν μπορείτε να λύσετε το σοβαρό πρόβλημα του κτιριακού μας(προσωρινό και μόνιμο) και να ζητάτε από την εκάστοτε κυβέρνηση ίδρυση Ανώτατης Πανεπιστημιακής Σχολής. Είναι κοροϊδία για τους σχεδόν 1500 σπουδαστές των τμημάτων του Πύργου να μην έχουν ακόμα ένα σύγχρονο Πανεπιστημιακό χώρο εκπαίδευσης. Με την στάση σας και με τις πράξεις σας μας δίνετε την εικόνα, πως το μόνο ενδιαφέρον σας είναι οι οικονομικές απολαβές που εισπράττετε από τους σπουδαστές και όχι η πραγματική επιστημονική και πνευματική ανάπτυξη του τόπου.
Η απραξία, η απαξίωση, η κοροϊδία της τοπικής αυτοδιοίκησης μας έχει φτάσει στα όρια μας. Λέμε τέλος στις ανούσιες συζητήσεις, λέμε τέλος στις υποσχέσεις.

Διεκδικούμε – Απαιτούμε:
1. Την άμεση εύρεση χώρου και την άμεση εκκίνηση των εργασιών για τη δημιουργία νέου ακαδημαϊκού χώρου, που να μπορεί να στεγάσει δύο και περισσότερα τμήματα.
2. Την άμεση απομάκρυνση του 4ου Λυκείου σε κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο, ώστε να αναπτυχθεί το τμήμα της Μουσειολογίας.
3. Να δημιουργηθούν φοιτητικές εστίες (προσωρινή μίσθωση δωματίων ξενοδοχείων).
4. Δωρεάν σίτιση για όλους τους σπουδαστές.

Προτείνουμε:
1. Πορεία μαζί με τους φορείς από το ΤΕΙ μέχρι το Δημαρχείο.
2. Έξω από το Δημαρχείο διήμερη στάση διαμαρτυρίας όπου:
• Θα στήσουμε τρεις σκηνές (ως ένδειξη διαμαρτυρίας ότι δεν έχουμε κτίριο)
• Θα αναρτήσουμε δύο πανό (ένα στο Δημαρχείο και ένα στο απέναντι κτίριο, με κατάλληλο μήνυμα)
• Θα στήσουμε εξέδρα όπου θα εκφωνήσουμε το πλαίσιο μας, θα δώσουμε το λόγο στους φορείς, θα προκαλέσουμε το Δήμαρχο να απαντήσει στα ερωτήματά μας και θα διοργανώσουμε συναυλία.
3. Θα μοιράζουμε φυλλάδιο με το πλαίσιό μας.
4. Θα απαιτήσουμε άμεση συνάντηση του Δημάρχου (Μ. Παρασκευόπουλου), του Νομάρχη(Χ. Καφύρα) και του Προέδρου ΤΕΙ Πατρών (Σ. Καπλάνη) στο χώρο του Δημαρχείου για να βρουν λύση και να τη δημοσιεύσουν στα Μ.Μ.Ε.
5. Θα στείλουμε Δελτίο Τύπου στα τοπικά και στα Πανελλαδικά Μ.Μ.Ε. όπου θα καταγγέλλουμε ονομαστικά τον Πρόεδρο του ΤΕΙ Πατρών, τον Δήμαρχο και τον Νομάρχη.
6. Θα αναρτήσουμε αφίσες σε όλη τη πόλη οι οποίες θα καταδικάζουν (Δήμαρχο, Νομάρχη και Πρόεδρο ΤΕΙ Πατρών) ονομαστικά και με τις φωτογραφίες τους.

Τέλος, καταγγέλλουμε τον Δήμαρχο Μ. Παρασκευόπουλο, τον Νομάρχη Χ. Καφύρα και τον Πρόεδρο του ΤΕΙ Πατρών Σ. Καπλάνη για την απραξία τους, καθώς επίσης και τις πολιτικές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που δημιουργούν σχολές χωρίς κατάλληλες υποδομές και συνθήκες καθώς επίσης και τη συνεχή υποχρηματοδότηση της παιδείας.

ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΑΚΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
ΤΕΡΜΑ Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ

εργατικά ατυχήματα

Οι δύο πρόσφατες εργοδοτικές δολοφονίες στη Λάρκο, όπως και πέρυσι στη ζώνη του Περάματος ή πριν λίγα χρόνια στη Σωληνουργία της Κορίνθου, φέρνουν στην επιφάνεια με επετειακό τρόπο, ένα ζήτημα που αποτελεί μαύρη τρύπα για το εργατικό κίνημα και την τάξη συνολικότερα.
Τα... φερόμενα ως “εργατικά ατυχήματα” που έχουν την τύχη να φιλοξενηθούν στα πρωτοσέλιδα του αστικού τύπου ή να κερδίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας στα δελτία ειδήσεων (και είναι αυτά που συνήθως γίνονται σε μεγάλους και μαζικούς εργασιακούς χώρους), λειτουργούν ως ευκαιρία για την προβολή και την απαιτούμενη αντιπαράθεση θέσεων (συνήθως άσχετων με το αντικείμενο) των εκπροσώπων κρατικών και κομματικών φορέων, αποτυπώνονται στη “μέση” συνείδηση ως οι μοναδικές απώλειες αλλά φανερώνουν και τα όρια ή καλύτερα την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος.
Ο όρος “εργατικό ατύχημα” έχει πλέον εισαχθεί για τα καλά στο λεξιλόγιο μας, προωθώντας την αντίληψη της κακιάς στιγμής, της παράπλευρης απώλειας, του αναγκαίου κακού σε μια διαδικασία ανάκαμψης και ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας, δίνοντας το άλλοθι στο κεφάλαιο για να επιβάλλει τους όρους του με το όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και νομιμοποιώντας εν τέλει την ίδια τη μισθωτή εργασία, που είναι η βασική αιτία των δεινών της εργατικής τάξης.
Το ζήτημα όμως για τα καθεστωτικά παπαγαλάκια δεν είναι η αναζήτηση των πραγματικών αιτιών αλλά η αποσύνδεση των “ατυχημάτων” από τη διαδικασία αυτής καθαυτής της παραγωγής. (Σίγουρα φταίνε οι λίγοι κακοί εργοδότες που χαλάνε προφανώς την πιάτσα, αλλά και οι εργαζόμενοι-ες δεν έχουν αντιληφθεί πως το μεροκάματο σήμερα συνεπάγεται και ένα μικρό ρίσκο για την ίδια τη ζωή τους).

Η εργατική τάξη θρηνεί ήδη 69 συναδέλφους (σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή), θύματα ενός οξυμένου ταξικού πολέμου με τους δικούς του κανόνες που διαφέρουν κατά πολύ αυτών της στατιστικής υπηρεσίας. Οι 69 εργάτες και εργάτριες που έχασαν φέτος τη ζωή τους δεν ήταν “άτυχοι” αλλά τα αναλώσιμα είδη μιας εργοδοσίας που έχει ανοίξει τους ασκούς του αιόλου για να παρασύρει δικαιώματα και κατακτήσεις, μετακυλώντας την κρίση της στους εργαζόμενους, που μηχανεύεται τρόπους για να μειώσει κι άλλο την αξία της εργατικής δύναμης αυξάνοντας τα κέρδη της.
Μιας κυβέρνησης που στρώνει το έδαφος στο κεφάλαιο, εντατικοποιώντας την εργασία, αλλάζοντας προς το χειρότερο τους όρους της, πετώντας στο περιθώριο τμήματα εργαζομένων ή κρατώντας τα στην ομηρία του ένσημου και της πράσινης κάρτας, που απειλεί με το φόβο της ανεργίας και της ανασφάλειας.
Ενός κράτους που σφυρίζει αδιάφορα στις καταγγελίες, που δε βλέπει, δεν ακούει, που καταστέλει τις κινητοποιήσεις, που βάζει στο αρχείο την υπόθεση της Κ.Κούνεβα, που δολοφονεί εν ψυχρώ.
Τα θύματα της εργατικής τάξης δε θα γίνουν ούτε τώρα η προμετωπίδα των συνδικαλιστικών αγώνων. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και κυρίως οι δυνάμεις και οι αντιλήψεις που κυριαρχούν στο εσωτερικό του εργατικού κινήματος, οι φορείς της ήττας και της υποχώρησης, που σέρνονται πίσω από το άρμα της εθνικής ανάπτυξης και των αστικών συμφερόντων ή βρίσκονται στα όρια του μεταρρυθμισμού (ούτε καν του αγωνιστικού ρεφορμισμού). Θα δουν και πάλι νούμερα, θα “απαιτήσουν” την εφαρμογή της νομοθεσίας, θα δηλώσουν την ικανοποίησή τους για την...μείωση των ατυχημάτων (Αντα Σταμάτη, ΙΝΕ/ΓΣΕΕ) ή θα υποτιμήσουν τη σημασία των εγκλημάτων ανάγωντας τα πάντα στην ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.
Οι νεκροί εργάτες όμως δεν είναι απλά τα ονόματα που συμπληρώνουν τις λίστες του θανάτου του ΙΚΑ ή του ΣΕΠΕ (άλλωστε ποτέ δεν τα βρίσκουν οι δύο φορείς μεταξύ τους) αλλά το αποτέλεσμα ενός σύνθετου πλέγματος που ξεκινά από τους όρους και τις συνθήκες εργασίας, περνά μέσα από τη νομοθεσία για την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς και καταλήγει στο πιο σοβαρό ατύχημα που μας έλαχε...την ίδια τη φύση του καπιταλισμού...

Η Ελλάδα της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και των τεχνολογικών αλμάτων ακολουθεί τους ρυθμούς της υπόλοιπης Ευρώπης στο τομέα των θανάτων και των ασθενειών στους χώρους δουλειάς.
Κανείς ποτέ δεν κατέγραψε τις επαγγελματικές ασθένειες άρα και τους θανάτους που προκαλεί η μακροχρόνια έκθεση σε κινδύνους που έχουν σχέση με την εργασία ή η ίδια η φύση της εργασίας σε συγκεκριμένες ειδικότητες. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καν η ανάλογη επιτροπή. Κιόμως η κυβέρνηση και το κεφάλαιο απαιτούν τον αποχαρακτηρισμό μιας σειράς ΒΑΕ, τη στιγμή που θεωρείται αναγκαία η διεύρηνσή τους (εύστοχες ανακοινώσεις προς αυτή την κατεύθυνση έχει βγάλει κατά καιρούς η Ελληνική Εταιρία Ιατρικής Εργασίας).
Δε χρειάζεται όμως η επίσημη καταγραφή για να αντιληφθούμε πως το “ατύχημα” δεν είναι άσχετο με την εντατικοποίηση της εργασίας, με την επιμήκυνση του χρόνου εργασίας, με την ανέχεια και την απειλή της ανεργίας, με την πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας. Δεν είναι δύσκολο για τις επιχειρήσεις να διαθέσουν χρήματα για την ασφάλεια των εργαζομένων τους. Πολλές το κάνουν άλλωστε αφού ένας θάνατος θα τους κοστίσει περισσότερο. Τις εργασιακές σχέσεις όμως δεν τις ανατρέπουν. Μπορούν για παράδειγμα να αγοράσουν κράνη και ειδικές μπότες, ποτέ όμως δε θα διαθέσουν ώρες για την ενημέρωση των εργαζομένων και μάλιστα στη γλώσσα τους κι ας το ορίζει η σχετική νομοθεσία (έτσι θα μάθει ο οικοδόμος πως μπορεί να σταματήσει την εργασία όταν διαβλέπει κίνδυνο σε αυτή ή ότι έχει δικαίωμα να συγκροτήσει ειδική επιτροπή στο εργοτάξιο για την περιφρούρηση των μέτρων) ή δε θα προσλάβουν ειδικευμένο προσωπικό, τη στιγμή που καλύπτουν τις ανάγκες τους με πιο φθηνό ανειδίκευτο.
Πάντα θα πληρώνουν τον τεχνικό ασφαλείας ή το γιατρό εργασίας αλλά ποτέ δε θα δεχτούν την ανεξαρτητοποίησή τους ως όργανα γιατί αυτό θα σήμαινε και μεγαλύτερη απειλή για πρόστιμα.


Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως κανένα αφεντικό δε θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για την ασφάλεια στο χώρο δουλειάς αν αυτά κοστίζουν συνολικά σε χρόνο και χρήμα περισσότερο από το κόστος που έχει γι αυτούς ένα “ατύχημα”.

Εδώ αρχίζει ο ρόλος των εργαζομένων.
Το συνδικαλιστικό κίνημα κινείται στο πλαίσιο της νομιμότητας και της άτυπης συνεργασίας με την εργοδοσία, κυρίως με ευθύνη της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ που δεν ανοίγουν το ζήτημα των “ατυχημάτων” και των θανάτων στην κατεύθυνση της ανατροπής των αντεργατικών νόμων και της σύγχρονης εργασιακής πραγματικότητας.
Είναι καθήκον των ίδιων των εργαζομένων να πάρουν την υπόθεση της ασφάλειάς στα χέρια τους, να απαιτήσουν την εφαρμογή και διεύρυνση της νομοθεσίας με βάση τις σύγχρονες ανάγκες , να ενημερώσουν τους συναδέλφους τους για τα δικαιώματα τους, να συγκροτήσουν ανεξάρτητες επιτροπές άσχετα με το νομοθετικό πλαίσιο.
Να παλέψουν για τη νομιμοποίηση των μεταναστών χωρίς όρους, για την ανεξαρτητοποίηση των ιατρών εργασίας και των τεχνικών ασφαλείας και ένταξή τους σε δημόσιο φορέα και την υποχρεωτική τους παρουσία σε κάθε χώρο δουλειάς (αν πρόκειται για μαζικό χώρο) και σε κάθε δήμο.
Να απαιτήσουν την κατάργηση της ελαστικής υποαπασχόλησης και των εργολαβιών στο δημόσιο τομέα.



Το άγχος και γενικότερα οι ψυχικές ασθένειες κάνουν την εμφάνισή τους τα 10 τελευταία χρόνια με ξέφρενους ρυθμούς σε όλους τους κλάδους. Στην Ευρώπη το ποσοστό των εργαζομένων που πλήτονται από τέτοιου τύπου παθήσεις αγγίζει περίπου το 2% επί του συνολικού εργατικού δυναμικού, δηλαδή γύρω στο 1,5 εκατομ. εργαζόμενοι, ενώ ο συνολικός αριθμός “ατυχημάτων” ειναι 4 εκατομ.
Οι καρδιακές παθήσεις και οι θάνατοι από καρκίνο που έχουν σχέση με την εργασία, με πρόχειρες και μόνο μελέτες στην Ευρώπη φτάνουν το 23% και 32% αντίστοιχα.
Οι ασθένειες που προκαλούνται από τη χρήση υπολογιστών ή από τη “δεύτερη” δουλειά και η οποία είναι μαύρη, όπως ατυχήματα με το παπί για τους κούριερ δεν καταγράφονται σε καμία λίστα.

Το ΙΚΑ κατέγραψε για το 2006 ,31 επαγγελματικές ασθένειες, ενώ το νούμερο που έδωσε η έρευνα ενός μόνο ιατρικού πανεπιστημίου την ίδια περίοδο ήταν τουλάχιστον 10πλάσιο.

145 θάνατοι κατά μέσο όρο την τελευταία δεκαετία, με την περίοδο των ολυμπιακών έργων να κρατάει τα σκήπτρα λόγω αύξησης της κατασκευαστικής δραστηριότητας. Ο κλάδος της οικοδομής κατέχει την πρώτη θέση στις δολοφονίες (29 μέχρι το τέλος του Αυγούστου) με ένα ποσοστό που αγγίζει το 40% (555 νεκροί τη δεκαετία 97-2007), παρόμοιο με αυτό της Ε.Ε. (13 οικοδόμοι ανα 100.000, στην Ελλάδα έχουμε περίπου 400.000 εργάτες στις κατασκευές). Με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως ο πραγματικός αριθμός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος, μια και ο κλάδος των κατασκευών είναι από τους κατεξοχήν χώρους μαύρης και αδήλωτης εργασίας. Η όποια μείωση των “ατυχημάτων” καταγράφεται τα τελευταία χρόνια οφείλεται αποκλειστικά στην αύξηση της ανεργίας (αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους κλάδους όπως ηλεκτρολόγοι, μέταλλο κλπ.) και σε καμία περίπτωση στην εφαρμογή των κανόνων ασφάλειας από τους εργοδότες. Αξίζει εδώ να τονίσουμε πως η πτώση της κατασκευαστικής δραστηριότητας είναι σαφώς μεγαλύτερη των θανάτων και των ασθενειών, άρα μιλάμε για αύξηση στη συχνότητά τους και όχι για μείωση.

25 είναι οι νεκροί εργάτες και εργάτριες (από όσους γνωρίζουμε τα στοιχεία) από άλλες χώρες που έχουν χάσει τη ζωή τους φέτος, με τον αριθμό αυτό να είναι αρκετά συντηρητικός μια και η πλειοψηφία των μεταναστών σήμερα δουλεύει χωρίς να φαίνεται πουθενά. Αυτή ακριβώς η ιδιότυπη εργασιακή τους θέση, τους κάνει ουσιαστικά όμηρους και εύκολα θύματα στα χέρια του κεφαλαίου, έτοιμα να αποδεχτούν τον όποιο όρο του αφεντικού τους, ακόμα και να δουλέψουν κάτω από συνθήκες που μπορούν να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Και όλα αυτά για μια πράσινη κάρτα.